II SA/Ol 520/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.L. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i zasiłku dla bezrobotnych postanawia ustanowić dla skarżącego radcę prawnego. M.L., skarżący decyzję w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i zasiłku dla bezrobotnych, zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest bez pracy i majątku i nie może ponieść kosztów postępowania ani opłacić profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Oświadczył, iż nie prowadzi z nikim wspólnego gospodarstwa domowego, a jego jedynym dochodem jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 761,40 zł. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami; w skrócie: "p.p.s.a."), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, zakres rozpatrzenia przedmiotowego wniosku ogranicza się do kwestii ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Bazując na informacjach poświadczonych przez skarżącego należy przyjąć, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.