II SA/Ol 520/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Ospiuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L. C. i A. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia ‘[...]", nr "[...]" Starosta (dalej jako organ I instancji), po raz trzeci orzekając w sprawie z wniosku Ai M. G. z dnia 17 lutego 2012r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej jako: "u.p.b."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – obory rusztowej na 38 DJP, ze zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce pod budynkiem obory, o powierzchni zabudowy 1419 m2, o powierzchni użytkowej 1384,7 m2, o pojemności zbiornika podziemnego 171,80 m2 i kubaturze 6506 m3, na działce o nr geod. 9/4, położonej w obrębie wsi B., gm. P., zobowiązując inwestora do zachowania zastrzeżonych warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz 42 ust. 2 i 3 u.p.b., w tym rozbiórki istniejącego budynku obory przed przystąpieniem do użytkowania nowego obiektu. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że projekt budowlany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy z dnia "[...]"r., wydaną przez Burmistrza. Zamierzenie wnioskodawcy nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Prawa Ochrony Środowiska i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U Nr 213, poz.1397), ponadto teren inwestycji nie jest położony na obszarach objętych formami ochrony, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz.880 ze zm.). Na podstawie przedłożonych dokumentów organ ustalił, że działka nr 9/4 wraz z sąsiednimi działkami wchodzi w skład gospodarstwa rolnego inwestora i stanowi siedlisko rolnicze. Planowany budynek inwentarski na 38 DJP wraz ze zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce zlokalizowany będzie zgodnie z przepisami zawartymi w § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.). Budynek wraz ze zbiornikiem zamkniętym, zgodnie z projektem zagospodarowania, zlokalizowany będzie w odległości 47,90 m (podziemny zbiornik na gnojowicę) i 52,10 m (wlot wypompowywania gnojowicy) od budynku przeznaczonego na stały pobyt ludzi tj. budynku mieszkalno-usługowego (w trakcie realizacji oznaczonego nr 7 na projekcie zagospodarowania), co jest zgodne z § 6 wskazanego rozporządzenia. Zaznaczono też, że dostarczona dokumentacja została dostosowana do zaleceń zawartych w poszczególnych decyzjach kasacyjnych Wojewody. Poprawiony projekt budowlany zawiera: dokładne wyliczenie, zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, obsady 38 DJP dla całego siedliska rolniczego wraz z rozrysowaniem poszczególnych stanowisk na rzucie przyziemia, oryginalne uzgodnienia z zakładem energetycznym i przedsiębiorstwem wodociągów i kanalizacji. Ponadto organ zobowiązał inwestora przed przystąpieniem do użytkowania obory do rozbiórki istniejącego budynku inwentarskiego w celu spełnienia wymogu zawartego w decyzji Burmistrza - obsady nie przekraczającej 38 DJP dla całego siedliska rolniczego. W odwołaniu od tej decyzji A.j i L. C., zam. B., konsekwentnie sprzeciwili się realizacji przedmiotowej inwestycji. Stwierdzili, że nie wyrażają zgody na posadowienie projektowanej obory z uwagi na to, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne mogą mieć niewłaściwy wpływ obory na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i na inne obiekty budowlane ze względu na przesadną wielkość obiektu w stosunku do założonych ilaści 38 DJP, co może sugerować, że inwestor po przekazaniu obiektu może podwoić ilość DJP. Zakwestionowali zgodność projektu z przepisami: ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003r. Nr 106, poz. l002 ze zm.), ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342, ze zm.), ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. 2008 r. Nr 45 poz. 271 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego. 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zastały określane w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 116, poz. 778), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego pochodzące z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek (Dz. U. Nr 168, poz. 1643). Mając na uwadze powołane akty prawne odwołujący zarzucili, że w projekcie brak jest kojców dla cieląt, że stanowiska odizolowane nie są szczelnie wydzielone z obory, według skarżących stanowiska takie powinny się znajdować w innym budynku, natomiast projekt zakłada, że w tym samym czasie będzie wydzielonych ok. 25 chorych krów. Podnieśli też, że na projekcie zagospodarowania terenu odległości budynku od granic działek oraz budynków odwołujących się są nieprecyzyjne – nie podają jednoznacznie odległości. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozpatrując podniesione w odwołaniu zarzuty organ II instancji wyjaśnił, iż chów lub hodowla zwierząt w liczbie mniejszej niż 40 DJP, co ma miejsce w niniejszej sprawie, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei w obowiązującej w niniejszej sprawie ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia "[...]" r., ustalającej warunki zabudowy, określone zostały gabaryty budynku inwentarskiego, który ma być realizowany na działce o nr "[...]" w miejscowości B. Budynek inwentarski, objęty projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty nie przekracza wymiarów, określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym organ nie uznał za zasadny argument odwołujących, że przedmiotowy obiekt jest za duży i zaprojektowany w sposób umożliwiający hodowlę zwierząt w liczbie dużo większej niż 38 DJP. Odnośnie zarzutu, że zatwierdzony projekt nie jest sporządzony zgodnie z aktualnymi przepisami, Wojewoda stwierdził, że stosownie do obowiązującego prawa za merytoryczną zawartość projektu budowlanego odpowiada projektant. Podstawę do pełnienia funkcji projektanta stanowi wpis w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. l pkt.3 lit. a oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności - art. 12 ust.7 u.p.b.. Natomiast obowiązkiem organu, orzekającego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest sprawdzenie w myśl art. 35 ust. 1 pkt.4 u.p.b., czy projekt został wykonany, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust.2 także sprawdzony - przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7 Prawa budowlanego. Wojewoda zaznaczył, że w niniejszej sprawie zatwierdzony projekt budowlany wykonany i sprawdzony został przez osoby posiadające ww. wymagania i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa wart. 12 ust.7 Prawa budowlanego. Ponadto organ II instancji wskazał, że w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu odległości budynku inwentarskiego - obory wraz z zamkniętym zbiornikiem na płynne odchody od budynku mieszkalno-usługowego sąsiada (będącego w trakcie realizacji) są zachowane nawet w nadmiarze, w stosunku do obowiązujących norm określonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie L. i A. C. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji w związku z naruszeniem: 1. przepisów postępowania: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy projekt budowlany przedmiotowego budynku odpowiada warunkom sanitarnym; - naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. poprzez niezasięgnięcie stanowiska państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, w sytuacji gdy przepis art. 33 ust. 2 pkt. 1 u.p.b. oraz art. 3 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) wprowadza taki obowiązek; - naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie czy budynek i urządzenia z nim związane są zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni skarżący, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach; 2. przepisu prawa materialnego: § 6 pkt 4 pkt 1 (powinno być § 6 ust. 4 pkt 1) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez ich błędną interpretację i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. wpływu planowanej inwestycji na posadowienie na działce skarżących nowego budynku związanego z agroturystyką oraz działalnością usługowo - spożywczą. W uzasadnieniu skarżący dodatkowo powtórzyli argumenty podniesione w odwołaniu. Zarzucili, że organy pominęły całkowicie fakt, iż na ich nieruchomości nr "[...]" rozpoczęto inwestycję budowlaną związaną z działalnością usługową – sklep spożywczy, agroturystyka. Wskazali, że cel ten będzie trudny do zrealizowania z uwagi na związane z inwestycją immisje. W ocenie skarżących wydana decyzja jest dla nich krzywdząca. Stwierdzili, że nie mogą podzielić stanowiska organu, iż zatwierdzony projekt jest sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy dokumentacji (mapy projektowej, projektu zagospodarowania działki) wynika, iż studzienka do wypompowywania gnojowicy ze zbiornika usytuowanego pod budynkiem obory pozostaje w odległości 52,70 m. Podczas gdy analizując sam projekt, nie sposób zauważyć, iż pomiar jest zawyżony albowiem swój początek ma od połowy budynku inwestorskiego, zaś koniec do połowy ich budynku przeznaczonego na cele agroturystyki oraz działalności usługowej. Podczas gdy taka odległość winna wynosić od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich - minimum 30 m, zaś od budynków przetwórstwa rolno-spożywczego i magazynów środo spożywczych - 50 m. Podkreślili, że w niniejszej sprawie nie sposób zgodzić się z przyjętym pomiarem, albowiem zdaje się on być niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu pełnomocnik skarżący poparł skargę i argumenty oraz wnioski w niej zawarte. Podkreślił, że pomiary planowanej inwestycji zostały przeprowadzone nieprawidłowo. Skarżąca L. C. oświadczyła, że chce, aby obora została odsunięta od ich nieruchomości na odległość zgodna z przepisami. Podała, że w nowo realizowanym budynku (wykonane 30% budowy) zamierzają prowadzić sklep spożywczy. Skarżąca wyraziła przekonanie, że inwestycja planowana przez A. i M. G. uniemożliwi im tę działalność, gdyż Sanepid nie da im pozwolenia. Ponowiła tez zarzut, że wielkość planowanej inwestycji jest przewidziana na większą obsadę bydła. Pełnomocnik inwestorów wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że pomiary dotyczące odległości związanej z planowaną inwestycją zostały przeprowadzone prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, iż organy orzekające prawidłowo ustaliły, że inwestor spełnił określone w Prawie budowlanym wymagania, co obligowało Starostę do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Stanowi o tym wprost art. 35 ust. 4 omawianej ustawy u.p.b., w myśl którego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy te stanowią natomiast, że pozwolenie na budowę może być wydane po stwierdzeniu: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz sprawdzenia projektu - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Te wszystkie warunki inwestorzy wypełnili. W niniejszej sprawie skarżący kwestionują lokalizację projektowanej obory na działce nr "[...]", która od północno-zachodniej strony sąsiaduje z użytkami rolnymi inwestora, od strony wschodniej z zabudowaną działką inwestora, zaś po stronie południowej tej inwestycji znajduje się działka skarżących nr "[...]", na której prowadzą budowę budynku usługowo-mieszkalnego z przeznaczeniem, jak wyjaśnili, na sklep spożywczy i agroturystykę. Zaledwie w odległości kilku metrów od kwestionowanej inwestycji, na działce nr "[...]" należącej do inwestora (w zasadzie równolegle do działki skarżących nr "[...]", na której zamieszkują), funkcjonuje obora z płytą obornikową z obsadą 38 DJP, która jak wynika z dokumentów przedłożonych do wniosku, w tym decyzji ustalającej warunki zabudowy, jest w złym stanie technicznym i nie spełnia warunków dobrostanu zwierząt ze względu na zbyt małe stanowiska dla zwierząt. Płyta obornikowa jest także w złym stanie technicznym – nie spełnia przepisów ochrony środowiska. Z tego powodu inwestorzy - państwo G., którzy prowadzą gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych 79,84 ha oraz zajmują się hodowlą bydła (według deklaracji inwestorzy nie zamierzają zwiększać obsady bydła), zaplanowali budowę nowoczesnej obory, przestrzennej, ze wszystkimi wymaganymi urządzeniami technicznymi oraz co zaznaczyć należy ze zbiornikiem zamkniętym na gnojówkę o poj. 171,8 m3, który będzie znajdował się pod budynkiem projektowanej obory. Po wybudowaniu nowej obory stara zostanie rozebrana. Okoliczność, iż nowa obora będzie wyposażona w zamknięty zbiornik na gnojówkę ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie dla oceny spełnienia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie określonych w powołanym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.), w szczególności co do podnoszonej kwestii zachowania wymaganych odległości. Zgodnie z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej: 1) od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich - 15 m, 2) od magazynów środków spożywczych, a także obiektów budowlanych przetwórstwa rolno-spożywczego - 15 m, 3) od granicy działki sąsiedniej - 4 m, 4) od budynków magazynowych ogólnych - 5 m, 5) od silosów na zboże i pasze - 5 m, 6) od silosów na kiszonki - 5 m. Wbrew przekonaniu skarżących w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 6 ust. 4 tego rozporządzenia, który określa dopuszczalna odległość od otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz płyt gnojowych (30 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 50 m od budynków przetwórstwa rolno-spożywczego i magazynów środków spożywczych). W rozpatrywanym przypadku wystarczające jest zatem zachowanie 15-metrowej odległości z uwagi na to, że zbiornik na gnojówkę ma być zamknięty. Organy orzekające ustaliły zaś, że budynek obory wraz ze zbiornikiem zamkniętym, zgodnie z projektem zagospodarowania, zlokalizowany będzie w odległości 47,90 m (podziemny zbiornik na gnojowicę) i 52,10 m (wlot wypompowywania gnojowicy) od realizowanego budynku mieszkalno-usługowego skarżących. Argumenty stron nie podważyły tych ustaleń. Skarżący podnoszą tylko ogólnie, że domyślają się, iż wymiary te są nieprecyzyjne, gdyż według nich linia odmierzająca odległość poprowadzona została od środka budynku obory do środka ich budynku. Po zapoznaniu się z aktami administracyjnymi, Sąd nie podziela tych wątpliwości. Analiza rysunku projektu zagospodarowania działki potwierdza, że najbliżej położona względem nieruchomości skarżących studzienka do wypompowywania gnojowicy znajduje się w odległości 52,10 m w linii prostej od znajdującego się w budowie budynku skarżących, co zostało też wyraźnie opisane na tym rysunku przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia. Bezpodstawne są więc obawy skarżących dotyczące oddziaływania planowanej inwestycji na ich nieruchomość, poprzez immisję hałasu i zapachów. Zachowanie z nawiązką wymaganych prawem odległości zabezpieczy skarżących przed takim oddziaływaniem. Sąd nie dopatrzył się też, zarzucanego przez skarżących, naruszenia art. 33 ust. 1 pkt. 2 u.p.b. oraz art. 3 pkt 2 lit. a) ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Skarżący uważają, że inwestorzy zobowiązani byli uzyskać opinię Państwowej Inspekcji Sanitarnej co do realizacji projektowanej obory na podstawie tych właśnie unormowań. Przepis art. 33 ust. 1 pkt 2 u.p.b. wymaga, aby przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę inwestor uzyskał wymagane przepisami szczególnymi – pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów. Będą to postanowienia i decyzje administracyjne różnych organów, wydawane na podstawie przepisów szczególnych dotyczących określonej dziedziny prawa, która znajdzie zastosowanie w danym przypadku, w zależności od miejsca, na którym będą wykonywane roboty budowlane, ale także od rodzaju inwestycji, jej skali, czy sposobu prowadzenia robót budowlanych. Zauważyć należy, że przepis ten wskazuje, że to inwestor bezpośrednio zwraca się do danego organu o wydanie uzgodnień i przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Dlatego nie zachodzi tutaj współdziałanie organów, tym samym nie stosuje się w tym przypadku trybu przewidzianego w art. 106 § 1-6 k.p.a. Zdaniem skarżących takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 33 ust. 1 pkt 2 u.p.b. jest art. 3 pkt 2 lit.a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis ten stanowi, że do zakresu działalności Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych. Unormowanie to, jak wynika z jego treści, wskazuje tylko ogólnie na uprawnienia Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie konkretyzując wcale w jakich dokładnie sytuacjach organy tej instytucji mają zająć wiążące stanowisko w sprawie objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Takich przepisów kompetencyjnych należy poszukiwać więc w aktach prawnych regulujących ściśle dane zagadnienie. I tak w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) ustawodawca określił zasady i tryb postępowania w sprawach oceny oddziaływania danej inwestycji na środowisko. Ocenę taką przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a także w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 (art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2). W art. 78 tej ustawy ustawodawca wskazał, że w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania danej inwestycji na środowisko, właściwe organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydają opinię. Przy czym ustawodawca sprecyzował, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dotyczy tylko planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy). Zamknięty katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 103 cytowanego rozporządzenia przedsięwzięciem takim jest chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Tylko w takim przypadku zatem, gdy inwestycja dotyczy hodowli nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, Państwowy Inspektor Sanitarny musi zająć stanowisko w sprawie planowanej inwestycji. Stąd wniosek, że w przypadku zamierzenia dotyczącego mniejszej obsady, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, opinia Państwowego Inspektora Sanitarnego na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę nie jest wymagana. Żaden też przepis nie obliguje inwestora do uzgadniania projektu architektoniczno-budowlanego obory z tym organem pod względem spełnienia wymagań higienicznych. Kwestionowany przez skarżących rozkład pomieszczeń w projekcie architektoniczno-budowlanym obory nie dotyczy w ogóle interesu skarżących. Rzeczą inwestora jest, jak ostatecznie rozlokuje swoje bydło w oborze. Brak jest przepisów, które bezwzględnie wiązałyby w tym zakresie. Wyjaśnić też należy stronom, że zaskarżone pozwolenie na budowę zezwala inwestorowi na obsadę inwentarza maksymalnie do 38 dużych jednostek przeliczeniowych. Ewentualne zwiększenie obsady, czego zdaje się obawiają skarżący, będzie obligowało inwestora do uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obory, na zasadzie art. 71 ust. 1 pkt. 2 u.p.b. Wówczas inwestor będzie zobowiązany wyczerpać procedurę oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Pod tym względem nie ma znaczenia wielkość projektowanej obory, której parametry odpowiadają warunkom określonym w wiążącej decyzji o warunkach zabudowy. Organom orzekającym nie można zarzucić naruszenia art. 8 i 107 § 3 k.p.a. W wydanych decyzjach organy odniosły się konkretnie do wszystkich zarzutów skarżących, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. W uprzednich dwóch decyzjach kasacyjnych organ II instancji szerzej omówił podniesione już wcześniej przez skarżących zarzuty i dostrzeżone nieprawidłowości. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.