II SA/Ol 521/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rekultywacji części jeziora z wymianą wody i zarybieniem – zawiadomienie o możliwości wniesienia podania do Wojewody postanawia I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) zawiadomiło M. i R. G. o możliwości wniesienia podania w sprawie spowodowania szkody w środowisku (zanieczyszczenie jeziora) i podjęcia działań naprawczych (wymiana wody i zarybienie) do Wojewody jako organu właściwego. W uzasadnieniu wskazało, iż M. i R. G. zwrócili się do Kolegium z wnioskiem o przeprowadzenie rekultywacji należącej do nich części jeziora wraz z wymianą wody i zarybieniem. Organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku jest, jak wskazało, Wojewoda w oparciu o przepisy art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 1, art. 15 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2007r. Nr 75, poz. 493). Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. i R. G. Podnieśli, iż cmentarz komunalny w "[...]" nieodwracalnie zdewastował należące do nich jezioro i grunty pozbawiając ich i ich dzieci użytkowania i osiągania dochodu. Wnieśli ponadto o zlikwidowanie bezprawia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Kolegium działające jako organ I instancji, a skarżącym przysługiwało prawo zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem procesowym z dnia 8 sierpnia 2008r. skarżący zwrócili się do Sądu o przyznanie im prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Zgodnie bowiem z art. 127 § 3 k.p.a. - "od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji". Przy czym bez znaczenia prawnego pozostaje okoliczność, iż w niniejszej sprawie organ wydał postanowienie, a nie decyzję, bowiem przesądzające znaczenie ma strona materialna i formalna czynności organu administracji publicznej, a nie jej nazwa. Zatem powyższe uregulowanie prawne wskazuje, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu, powinni zwrócić się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie skarżący tego trybu nie wyczerpali, wbrew pouczeniu zamieszczonemu w uzasadnieniu postanowienia. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy niedopuszczalność skargi, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto, wobec oczywistej bezzasadności skargi, nie można było uwzględnić wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy. Przepis art. 247 p.p.s.a. stanowi bowiem, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega żadnej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Z taką sytuacja mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Nie wdając się w meritum sprawy, nie ulega bowiem wątpliwości, iż skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż M. i R. G. wnieśli skargę na orzeczenie organu, od którego przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł, jak w pkt II sentencji postanowienia.