II SA/Ol 524/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 524/13, Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania R. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie uczynił zadość ciążącemu na nim prawnemu obowiązkowi wykazania zasadności wniosku o ustanowienie adwokata. Jednocześnie wyjaśnił, ze skarżący z mocy ustawy nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W złożonym sprzeciwie R. K. podniósł, że postanowienie referendarza zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa bowiem nie żądał ustanowienia adwokata z urzędu tylko zwolnienia od kosztów sądowych w całości. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2013 r. R. K. stwierdził, iż na obecnym etapie sprawy nie widzi konieczności udziału w niej adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne dotyczy odmowy przyznania jednorazowej pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego, zatem należy do kategorii spraw, o których mowa w powołanym przepisie. Strona skarżąca jest zatem z mocy ustawy zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych, a zatem nie ma obowiązku ich uiszczenia. W konsekwencji prowadzenie postępowania o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych należało uznać za bezprzedmiotowe, dlatego należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w postanowieniu.