II SA/Ol 529/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Hanna Raszkowska (spr.) Tadeusz Lipiński Beata Jezielska Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie nakazu rozbiórki I uchyla zaskarżoną decyzję II orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku Działając na podstawie art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją z dnia 30 sierpnia 2004 r., znak: "[...]", nakazał L. M. rozebrać samowolnie wybudowaną przybudówkę do budynku mieszkalnego na terenie działki nr 68/4 w obrębie J., gmina D. Organ podał w uzasadnieniu, że na terenie, na którym znajduje się działka nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zaś inwestor nie posiada ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na rozbudowę nie zgadzają się ponadto inni współwłaściciele tej działki. W złożonym odwołaniu L. M. stwierdził, że nie jest inwestorem budowy wejścia i zadaszenia i wniósł o uchylenie decyzji. Natomiast D. M. wyjaśniła, że jest współwłaścicielem położonego w J. lokalu nr 42/1A i jednocześnie inwestorem. Nabywając ten lokal została zobowiązana do wykonania odrębnego wejścia z zewnątrz budynku. Dodała, że na przedmiotowe roboty większość współwłaścicieli wyraziła zgodę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 132 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 6 września 2004 r., znak "[...]". uchylił własną decyzję z dnia 30 sierpnia 2004 r., stwierdzając w uzasadnieniu, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, gdyż stroną jest wyłącznie inwestor, tj. D. M., wobec której dalej będzie prowadzone postępowanie. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2005 r., znak: "[...]"., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., nakazał D. M. rozebrać budowaną przybudówkę (zadaszenie) budynku mieszkalnego na działce nr 68/4 w obrębie J., gmina D., gdyż inwestor, pomimo dwukrotnego przedłużenia terminu, nie przedstawił wszystkich żądanych dokumentów niezbędnych do doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. l i 4 Prawa budowlanego powyższe obligowało organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. W złożonym odwołaniu D. M. stwierdziła, że zgodnie z nakazem z dnia 12 października 2004 r. dostarczyła w grudniu 2004 r. zaświadczenie Wójta Gminy i oświadczenie o posiadanym prawie do nieruchomości. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. ponownie została zobowiązana do dostarczenia tych dokumentów. Ponieważ przebywała za granicą upoważniła męża do ich dostarczenia. Mimo obiektywnych trudności wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia l czerwca 2005 r., nr "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu, że w § 7 aktu notarialnego z dnia 29 października 2001 r., repertorium "[...]" umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i sprzedaży D. M. zobowiązana została do wykonania odrębnego wejścia z zewnątrz budynku. Odwołująca się wykonała zadaszenie bez wymaganego prawem zgłoszenia. Przepis art. 51 ust. l pkt l, 2 i 3 stanowi, zgodnie z ust. 7 tego artykułu, podstawę do podjęcia działań przez organ nadzoru budowlanego w razie stwierdzenia, że roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 lub w art. 49b, zostały wykonane (zakończone) w sposób, o których mowa w art. 50 ust. l, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie budowy zadaszenia jako urządzenia budowlanego powinno być prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W złożonej na tę decyzję skardze D. M. wniosła o wydanie nakazu rozbiórki przybudówki do budynku mieszkalnego na terenie posesji nr 42 (działka nr 68/4) w J. oraz rekonstrukcji fragmentu ogrodzenia z bramą wjazdową stanowiącego własność wspólną. Podała, że jest współwłaścicielem działki nr 68/4, zaś inwestor nie wystąpił o jej zgodę na prowadzenie spornej budowy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja taka zgodna jest z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l powołanej ustawy. W niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji rozstrzygnął, że postępowanie w sprawie budowy zadaszenia jako urządzenia budowlanego powinno być prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Nie wyjaśnił jednakże przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja narusza więc art. 107 § l i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 107 § l decyzja powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Wymogi uzasadnienia decyzji określone zostały w § 3 tego przepisu. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści uzasadnienia powinny wynikać powody, które zadecydowały o takim a nie innym rozstrzygnięciu sprawy. Organ odwoławczy obowiązany był zatem wskazać w nim fakty, które uznał za udowodnione i dowody, którym dał wiarę oraz zawrzeć umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa i wskazać, jaki związek zachodzi pomiędzy tą oceną a rozstrzygnięciem. Uzasadnienie decyzji musi wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz powinno wskazywać normy obowiązujące i ich znaczenie ustalone w drodze wykładni (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2004, str. 508-509). Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma bowiem nie tylko znaczenie prawne, ale również pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że jest ono niezbędne także w celu umożliwienia Sądowi kontroli zaskarżonego orzeczenia. Lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty nie spełnia powyższych wymogów. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazał bowiem żadnych faktów ani dowodów, na których się oparł, ani też nie wytłumaczył podstawy prawnej swojej decyzji. Nie wyjaśnił, dlaczego wykluczył sytuacje określone w dyspozycjach przepisów art. 48 ust. l i art. 49b ust. l Prawa budowlanego i przedmiotową budowę uznał za inny, niż określony w tych przepisach, przypadek nielegalnego wykonywania robót budowlanych. Brak jest też ujawnienia przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał, że sporny obiekt stanowi urządzenie budowlane, przez które należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Ponadto organ nie tylko nie wyjaśnił podstawy prawnej, ale nawet nie przytoczył treści wymienionych w swojej decyzji przepisów prawa. Ograniczenie się do samego wskazania przepisu nie jest tożsame z powołaniem podstawy prawnej, a tym bardziej z jej wyjaśnieniem, do czego organ administracji jest zobowiązany na podstawie powołanego art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponownie rozpatrując sprawę Organ zastosuje się do podanych wyżej wskazówek i przedstawi argumenty podjętej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.