II SA/Ol 529/20

Dnia 8 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 roku sprawy ze skargi B. W. i M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania lokalu - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta A (organ I instancji) nakazał Gminie A, właścicielowi użytkowanego jako garaż lokalu nr "[...]" w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. A w A, przywrócić poprzedni sposób użytkowania tego lokalu, tj. użytkować lokal jako pomieszczenie gospodarcze. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i B. W. (skarżący). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., w dniu 20 lutego 2020 r. wezwał odwołujących do przedstawienia interesu prawnego uprawniającego ich do występowania w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia piwnicznego w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. A na garaż. W dniu 2 marca 2020 r. do inspektoratu wpłynęła odpowiedź, w której wskazano, iż interes prawny do występowania w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia piwnicznego w budynku przy ul. A, w stosunku do M. W. (skarżący) wynika z faktu, iż jest on najemcą przedmiotowego pomieszczenia piwnicznego, a w stosunku do B. W. (skarżąca) wynika z tego, iż jest ona właścicielem nieruchomości w budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy) decyzją z "[...]" umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że M. W. w zaistniałej sytuacji nie posiada przymiotu strony (brak interesu prawnego) w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia piwnicznego w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. A na garaż. Przedmiotowe postępowanie administracyjne nie ma wpływu na wykonywanie przez niego prawa najmu. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika że podmiotów, których tytuł do korzystania z lokalu wywodzi się z ograniczonego prawa rzeczowego, jakim jest umowa najmu, nie można zaliczyć do kręgu osób wskazanych w art. 52 ustawy Prawo budowlane. Jakkolwiek przepisy prawa cywilnego dają najemcy lokalu szeroką ochronę w zakresie ochrony jego praw z tytułu najmu lokalu, to nie można z nich wywieść żadnych pozytywnych ani negatywnych przesłanek decyzji w przedmiocie nakazów doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Według organu odwoławczego również odwołująca B. W. w zaistniałej sytuacji nie posiada przymiotu strony (brak interesu prawnego) w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia piwnicznego w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. A. Jako właściciel lokalu w budynku przy ul. A w A, działając wyłącznie we własnym imieniu (zgodnie z pismem z dnia 3 marca 2020 r.) nie jest legitymowana do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej Gminie A będącej właścicielem użytkowanego jako garaż lokalu nr "[...]", przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania tego lokalu, tj. jako pomieszczenia gospodarczego W budynku przy ul. A w A znajduje się 5 lokali mieszkalnych i 1 lokal niemieszkalny (garaż), a w takim przypadku zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali sprawami wspólnoty kieruje zarząd. Organ odwoławczy skonkludował, że w przedmiotowej sprawie bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego polega na wniesieniu odwołania przez osoby niebędące stroną, co musiało skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego. Skargę na decyzję organu odwoławczego wywiedli skarżący, wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy bezpośrednio organowi I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z przepisem art. 28 k.p.a. oraz w związku z treścią art. 52 Prawa budowanego, poprzez przyjęcie, że : - B. W. nie ma interesu prawnego w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją ostateczną i poprzedzającą ją decyzją, będąc współwłaścicielem nieruchomości, co do której wydano decyzję nakazującą zmianę sposobu użytkowania, - M. W., który na podstawie umowy najmu z dnia 21.12.2004 zawartej pomiędzy Gminą reprezentowaną przez Prezydenta, użytkuje sporny lokal w zakresie, który jest objęty decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskutek czego jego prawa jako najemcy zostały naruszone; 2) art. 10, 75, 77 i 80 k.p.a., z uwagi na niezapewnienie skarżącym statusu strony w postępowaniu uniemożliwiono im składanie wniosków dowodowych i dowodów w postępowaniu oraz prawa końcowego wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego bezpośrednio przed wydaniem każdej z zaskarżonych decyzji, oraz - wskutek czego bezpodstawnie umorzono postępowanie odwoławcze, uznając, iż żaden ze skarżących nie posiada interesu prawnego do uczestnictwa w tym postępowaniu, ani do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca, jako współwłaściciel nieruchomości, w której skład wchodzi 5 lokali nabyła prawo samodzielnego statusu strony, albowiem przepis mówiący o konieczności powołania zarządu wspólnoty wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., natomiast decyzja organu I instancji została wydana w dniu "[...]". Tym samym w dniu wydania decyzji skarżąca posiadała przymiot i status strony postępowania jako jeden ze współwłaścicieli nieruchomości, o którym mowa w art. 52 Prawa budowlanego. Status skarżącego jako najemcy lokalu, który na skutek wydanej decyzji ma ulec zmianie, niewątpliwie uzasadnia to jego interes faktyczny, co zresztą sam przyznał organ odwoławczy. Skarżący podniósł, że wskazując na interes prawny najemcy należy odnieść się do istniejącego tytułu prawnego, na podstawie którego wykorzystuje on lokal w określony sposób. Podstawowym legalnym uprawnieniem do korzystania z przedmiotowego lokalu jest umowa najmu oraz jej postanowienia, z których wynikają uprawnienia do korzystania Prawo najemcy do lokalu korzysta z ochrony, w tym ochrony posiadania podobnie jak prawo właściciela. Ocena czy istnieje interes prawny po stronie najemcy w tym postępowaniu winien odnosić się do uszczegółowionej umową treści stosunku prawnego w zakresie sposobu wykonywania tego prawa, w kontekście ryzyka zmian w jego wykonywaniu wskutek wydania kontestowanych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie zakończonej decyzją z dnia "[...]" organu I instancji - nakazującej Gminie A, właścicielowi użytkowanego jako garaż lokalu nr "[...]" w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. A w A, przywrócić poprzedni sposób użytkowania tego lokalu, tj. użytkować go jako pomieszczenie gospodarcze. Według organu odwoławczego odwołujący się nie posiadają przymiotu strony (brak interesu prawnego) w postępowaniu w sprawie zmiany (przywrócenia) sposobu użytkowania pomieszczenia piwnicznego w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. A dlatego też należało umorzyć postępowanie odwoławcze. Przede wszystkim trzeba wskazać, że zgodnie z art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej k.p.a.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wniesione przez osobę, która ma przymiot strony w toczącym się przed organem I instancji postępowaniu, wszczyna postępowanie odwoławcze, konsekwencją czego jest rozpoznanie przez organ II instancji tegoż odwołania. Jeżeli jednak w wyniku rozpoznania odwołania organ odwoławczy stwierdzi, że osoba ta nie legitymuje się w przedmiotowej sprawie przymiotem strony, to wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Innymi słowy, brak posiadania przymiotu strony uniemożliwia uzyskanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga zatem wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot. Rolą organu rozpoznającego odwołanie bądź wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy musi być więc w pierwszej kolejności prawidłowe zidentyfikowanie podmiotu wnoszącego określony środek zaskarżenia, a co za tym idzie ustalenie czy wniesiony środek zaskarżenia spełnia prawne wymogi do jego rozpoznania, m.in. stwierdzenie czy został złożony przez stronę lub osobę uprawnioną do jej reprezentacji. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie dotyczyło nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu – z garażu na pomieszczenie gospodarcze. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2019 r., poz. 1186). Zgodnie z art. 71a ust. 4 tej ustawy w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W takim stanie prawnym, jeśli chodzi o ustalenie stron tego postępowania, zastosowanie znajduje przepis art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie prezentowany jest jednolicie pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowi podstawę interesu prawnego, stwarzając dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (zob. wyrok NSA z 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04; z 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 837/05; z 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1828/06; z 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10, z 10 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK1059/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy zatem interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 310/05). Podkreślić należy, że interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, a więc trzeba, aby istniała konkretna norma prawna, która gwarantuje podmiotowi określone prawa, albo była źródłem ograniczeń w związku z realizacją zamierzenia budowlanego. Same przepisy Kodeksu cywilnego co do zasady nie są wystarczające do wyznaczenia obszaru oddziaływania (tak: S. Rudnicki, Sąsiedztwo nieruchomości. Problematyka prawna, Kraków 1998, s. 23, także Anna Sylwestrzak Sąsiedztwo nieruchomości, Komentarz, publ. WK 2014). Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W przypadku oceny interesu prawnego na etapie postępowania odwoławczego ustalenia wymaga, czy zaskarżona decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach danej osoby lub czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki danej osoby. W niniejszej sprawie skarżący wskazali, iż interes prawny do występowania w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia piwnicznego w budynku przy ul. A w A, w stosunku do M. W. (skarżący) wynika z faktu, iż jest on najemcą przedmiotowego pomieszczenia piwnicznego, a w stosunku do B. W. (skarżąca) z faktu, iż jest ona właścicielem nieruchomości w budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal. Dokonując analizy interesu prawnego skarżących trzeba dokonać tego rozdzielnie w stosunku do każdego ze skarżących, ponieważ powołują się oni na odrębne podstawy bycia stroną w rzeczonym postępowaniu. Jeśli chodzi o skarżącego to w ocenie Sądu sam fakt bycia najemcą spornego budynku użytkowanego jako garaż nie powoduje zaistnienia po jego stronie interesu prawnego, uprawniającego go do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Sam skarżący zresztą nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby uprawnienie do uzyskania statusu strony takiego postępowania. Skarżącego w odniesieniu do spornego obiektu łączy z Gminą stosunek obligacyjny (cywilny), a ten nie stanowi o istnieniu interesu prawnego, a jedynie faktycznego. Rację ma organ odwoławczy, że podmiotów, których tytuł do korzystania z lokalu wynika z ograniczonego prawa rzeczowego, jakim jest umowa najmu, nie można zaliczyć do kręgu stron przedmiotowego postępowania. Z przepisów prawa cywilnego nie można wywieść żadnych pozytywnych ani negatywnych przesłanek decyzji w przedmiocie nakazów doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Od interesu prawnego natomiast należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego przez niego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. mi.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 982/17). Taka sytuacja ma miejsce w przypadku skarżącego w niniejszej sprawie, który ma w niej interes faktyczny ze względu na to, że wynajmował przedmiotowy lokal. Niewątpliwie odbywało się to na podstawie umowy najmu z Gminą, co zresztą potwierdził pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Sądem w dniu 8 września 2020 r. (akta sądowe, k. – 46). Skoro skarżący zawarł umowę najmu z Gminą to niezrozumiały jest zarzut wyrażony na rozprawie, że niewiadomą pozostaje to kogo własnością pozostaje lokal użytkowany przez skarżącego jako garaż. Nie jest to zarzut zasadny i w ocenie Sądu nie wpływa on w żadnym stopniu na istotę niniejszej sprawy, czyli ustalenie czy skarżącemu przysługiwał status strony w tym postępowaniu. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż to Gmina jest właścicielem przedmiotowego lokalu, z którą skarżący zawarł umowę najmu i uiszczał na jej rzecz należny czynsz. Natomiast w odniesieniu do skarżącej należy rozważyć kwestię potencjalnego posiadania interesu prawnego w sprawie, jako właściciela lokalu w budynku przy ul. A, w którym znajduje się sporny lokal, wobec którego nakazano zmianę sposobu użytkowania. Przede wszystkim należy zauważyć, że stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2020 poz. 532), ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową i wspólnota ta może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Według zaś przepisów art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. (mających zastosowanie w sprawie) jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze zarządu, który kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. W konsekwencji, w sprawach dotyczących tzw. dużej wspólnoty nie działają poszczególni jej członkowie, lecz zarząd, który może samodzielnie działać w sprawach mieszczących się w zakresie zwykłego zarządu, a w pozostałych sprawach przekraczających zakres zwykłego zarządu opiera się na zgodzie właścicieli lokali wyrażonej w uchwale. Nadmienić należy, że nawet gdyby zastosowano w sprawie poprzedni stan prawny, obowiązujący przed 1 stycznia 2020 r. (przed nowelizacją ustawy o własności lokali) to i tak nie miałoby to wpływu na brak interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. Skarżąca nie wykazała, że jest uprawniona do występowania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. Z przepisu zaś art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wynika, że gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie. Skarżąca zaś, jako właścicielka lokalu wchodzącego w skład wspólnoty, nie jest jednoosobowo umocowana do występowania w imieniu tej wspólnoty. Nie wyklucza to oczywiście możliwości przyznania równoległego uprawnienia poszczególnym członkom wspólnoty mieszkaniowej do działania w postępowaniu administracyjnym we własnym imieniu. Sytuację tę odnosić należy do przypadków szczególnych, w których obrona praw właścicielskich nie może nastąpić w oparciu o mechanizmy zabezpieczające prawa poszczególnych członków wspólnoty wynikających z ustawy o własności lokali. Prawo do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona, niezależnie od udziału wspólnoty lokalowej, nie może być bowiem wynikiem samego tylko faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Musi za tym przemawiać jego zindywidualizowany interes (wynikający najczęściej z wpływu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na konkretny lokal mieszkalny). Dla zaistnienia takiego interesu prawnego konieczne jest wykazanie przez właściciela lokalu, że doszło do negatywnego oddziaływania na jego nieruchomość lokalową przez daną inwestycję, co każe jego sytuację prawną wyodrębnić od sytuacji wszystkich innych właścicieli lokali w budynku. Za taką okoliczność można uznać przypadek, kiedy dany obiekt, przez określone cechy, może oddziaływać w sposób naruszający konkretne uprawnienia wynikające z przepisów prawa materialnego, które wprowadzają ograniczenia w korzystaniu z danego lokalu. Trudno jednak uznać, że przedmiotową decyzją zostało odebrane lub ograniczone jakieś konkretne prawo skarżącej, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie żeby został nałożony na nią nowy obowiązek prawny lub też zmieniony obowiązek dotychczas na niej ciążący. Mając na względzie przedstawione dotychczas rozumienie pojęcia interesu prawnego, wskazać należy, że decyzja organu odwoławczego, dotycząca umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie przywrócenia sposobu użytkowania pomieszczenia, nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach czy obowiązkach skarżącej, mających źródło w przepisach prawa materialnego ani też nie wypływa na, wynikające z przepisów prawa materialnego, uprawnienia lub obowiązki. Zmiana sposobu użytkowania dotyczy bowiem pomieszczenia, znajdującego się w bryle budynku mieszkalnego i polega na przeznaczeniu tego pomieszczenia na cele gospodarcze. Nie zmienia się przy tym samo przeznaczenie budynku, który w dalszym ciągu pełni funkcję mieszkalną. Zarówno dotychczasowy, jak i nowy sposób korzystania ze spornego pomieszczania wpisuje się w tę funkcję budynku. W sytuacji, w której zamiast na postój pojazdu, dane pomieszczenie przeznaczone zostaje na funkcje gospodarcze, to w dalszym ciągu kontynuowana jest funkcja mieszkalna budynku jako całości. Jednocześnie taka zmiana sposobu korzystania nie powoduje większego, niż dotychczasowe, oddziaływania budynku mieszkalnego nie nieruchomości sąsiednie, ani nie pociąga za sobą dodatkowych obiektywnych uciążliwości. Powyższe stwierdzenie zdaje się mieć swoje uzasadnienie w postępowaniu właściciela lokalu czyli Gminy Olsztyn, która nie zanegowała wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, że niezasadny jest zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z przepisem art. 28 k.p.a. oraz w związku z treścią art. 52 Prawa budowanego. Podobnie nie zasługuje na aprobatę zarzut naruszenia art. 10, 75, 77 i 80 k.p.a., z uwagi na niezapewnienie skarżącym statusu strony w postępowaniu i uniemożliwienie im składanie wniosków dowodowych i dowodów w postępowaniu oraz prawa końcowego wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego bezpośrednio przed wydaniem każdej z zaskarżonych decyzji. Skarżący w żadnym stopniu nawet nie uprawdopodobnili o co chcieliby uzupełnić materiał dowodowy. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie w sprawie było kompletne i wystarczające do rozstrzygnięcia jej istoty, czyli stwierdzenia, że skarżącym nie przysługiwał status strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania spornego lokalu. Na wezwanie organu II instancji z 20 lutego 2020 r. skarżący nie przytoczyli żadnego przepisu prawa uprawniającego ich do wniesienia odwołania, Sąd zaś nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.