II SA/Ol 53/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie umorzenia opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Prezydent decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. odmówił J. M. umorzenia kwoty 70.247,53 zł. opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ul. P. Opłata ta została ustalona decyzją z dnia 5 listopada 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 maja 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, dochodząc do słusznego wniosku, że racje przedstawione przez skarżącą są prawdziwe, jednak nie stanowią podstawy do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 268/17, uchylił ww. decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu żaden z organów administracji w najmniejszym stopniu nie odniósł się do okoliczności przekazania przez skarżącą pieniędzy synowi na operację i rehabilitację jako okoliczności mogącej mieć wpływ na umorzenie rzeczonej opłaty. Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 września 2017 r. odmówił J. M. umorzenia kwoty 70.247,53 zł opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ul. P. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że fakt przekazania przez stronę synowi kwoty 40.000 dolarów nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia opłaty. Organ podniósł, że nie neguje, iż kwota taka została przekazana, jednakże brak jest dowodów świadczących o jej wydatkowaniu na operację i rehabilitację w całości lub w części. Na wezwanie do przedłożenia dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów tych usług medycznych strona złożyła dokument z dnia 24 kwietnia 2014 r, na którym widnieje kwota 19.975 dolarów, jednakże w ocenie organu brak jest podstaw do przyjęcia, że kwota ta została wydatkowana na cele związane z operacją, gdyż z dokumentu tego nie wynika, że została ona faktycznie uiszczona. Ponadto z dokumentu zatytułowanego powikłania chirurgiczne, pochodzącego również z dnia 24 kwietnia 2014r. wynika, że tego dnia pacjentowi B. M. udzielono konsultacji związanej z zabiegiem "[...]", poinformowano o jego następstwach oraz wskazano, że ostateczna decyzja w tej kwestii należy do pacjenta. Nadto złożone przez stronę dokumenty dotyczące szczegółów wizyt terapeutycznych przebytych w okresie późniejszym, nie dowodzą, że B. M. poddał się leczeniu operacyjnemu. Jak wynika z uwag zawartych przez stronę w "Oświadczeniu o stanie majątkowym" złożonym w dniu 27.07.2017 r. oraz rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z J. M. dnia 1 września 2017r., nie jest ona w posiadaniu, ani nie jest w stanie przedstawić jakichkolwiek dokumentów (wypisów medycznych, zaświadczeń, faktur czy rachunków) zaświadczających przebycie operacji syna oraz poniesienie z tego tytułu faktycznych wydatków. Nie posiada również faktur czy rachunków odnoszących się do poniesionych kosztów rehabilitacji. Zdaniem organu podniesione przez stronę argumenty nie stanowią wystarczających przesłanek do zastosowania ulgi w postaci umorzenia opłaty. W niniejszej sprawie zaś organ, zobowiązany jest do uwzględnienia zbiorowego interesu społeczności gminnej, gdyż środki finansowe pochodzące z należności budżetowych stanowią jeden z podstawowych elementów składowych budżetu gminy. Umorzenie przedmiotowej zaległości stawiałoby wnioskodawczynię w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych zobowiązanych, którzy terminowo płacą należne zobowiązania i naruszałoby konstytucyjną zasadę równości. Ponadto podniesiono, że odmowa umorzenia opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ul. P, nie zamyka stronie drogi o ubieganie się o inne przewidziane prawem ulgi w spłacie zobowiązania, chociażby ubieganie się o rozłożenie zaległości na dogodne do spłaty raty. Od ww. decyzji doręczonej w dniu 8 września 2017 roku odwołała się w ustawowym terminie J. M. W odwołaniu wskazała, że organ nie odniósł się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA OI 268/17. Zdaniem odwołującej się, jeżeli jej skarga zasłużyła na uwzględnienie, to decyzje wydane przez organy były dla niej dalece krzywdzące. Sąd zaś orzekł o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W aktach sprawy znajdują się dokumenty, które stwierdzają fakt przebycia operacji, konsultacja jest zawarta w opisie lekarskim łącznie z ceną, syn podpisał zgodę na ujawnioną kwotę, jest zgoda na skutki pooperacyjne i inne przedstawione konsekwencje. O tym, że operacja się odbyła świadczy fakt wykonywanej rehabilitacji, którą syn odbywał przez kilka miesięcy, płacąc za 1 godz. 75 USD, do tego dochodzi koszt leków i maści. Skarżąca powołała się również na okoliczność, że opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powinna dotyczyć tylko działki gruntu, a nie całej nieruchomości z budynkiem. Dalej wskazano, że zastosowała się do warunków udzielonej bonifikaty i w ciągu 12 miesięcy od sprzedaży gruntu przeznaczyła znaczne środki na potrzeby mieszkaniowe i remont. Odwołująca się stwierdziła, że spełniła swoje zobowiązanie wobec UM w E., kupując dla siebie mieszkanie. Ustawodawca nie przewidział konieczności przeznaczenia całej bonifikaty na zakup następnej nieruchomości. Zdaniem odwołującej się nieracjonalnym byłoby poszukiwanie lokalu, którego wartość byłaby identyczna do nowo nabytego lokalu w sytuacji, gdy potrzeby mieszkaniowe właściciela uległy zmniejszeniu. W konkluzji odwołania wskazano, że wszystkie opisane fakty i okoliczności stwarzają przesłanki do podjęcia decyzji o odstąpieniu od żądania zwrotu bonifikaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 listopada 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w niniejszej sprawie organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i wezwał J. M. do przedłożenia oświadczenia o stanie majątkowym, dokumentów świadczących o stanie materialnym wnioskodawczyni, dokumentów potwierdzających przekazanie środków pieniężnych synowi B. M., dokumentów świadczących o przebytej operacji i rehabilitacji syna oraz kosztów tych usług medycznych - pierwsze wezwanie z dnia 20 lipca 2017 r. W drugim wezwaniu z dnia 3 sierpnia 2017 r. organ zobowiązał stronę do przedłożenia przetłumaczonych dokumentów, świadczących o przebytej operacji i rehabilitacji syna oraz poniesionych kosztach tych usług medycznych, na język polski. Kolegium oraz organ I instancji nie zanegowały faktu przekazania przez J. M. synowi kwoty 40.000 USD (potwierdza to złożone do akt zlecenie wykonania polecenia wypłaty z dnia 2 kwietnia 2014 r.). Brak jest jednak dowodów świadczących o wydatkowaniu tej kwoty w całości lub części na operację i rehabilitację. Co prawda, J. M. złożyła dokument z dnia 24 kwietnia 2014r., na którym widnieje kwota 19.975 dolarów, jednakże w ocenie organu brak jest podstaw do przyjęcia, że kwota ta została wydatkowana na cele związane z operacją, gdyż z dokumentu tego nie wynika, że została ona faktycznie uiszczona. Zdaniem organu dokument ten dotyczy propozycji cenowej wykonania zabiegu związanego z leczeniem więzadeł w kolanie. Z żadnego z dokumentów nie wynika jaki był koszt rehabilitacji (w odwołaniu wskazuje kwotę 75 USD za godzinę rehabilitacji przez kilka miesięcy). J. M. nie przedłożyła również do akt administracyjnych żadnych dokumentów (rachunków) potwierdzających wydatkowanie środków na jej leki i leczenie. W ocenie Kolegium, oceniając materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że sytuacja zdrowotna odwołującej się jest trudna, nie można też stwierdzić, że środki w kwocie 40.000,00 USD przekazane synowi B. M., zostały w jakiejkolwiek części przeznaczone na operację i rehabilitację. Sytuacja, w której znajduje się J. M. nie jest sytuacją wyjątkową i nie może sama w sobie stanowić uzasadnienia dla umorzenia niepodatkowych należności budżetowych. Ponoszenie kosztów związanych z codziennym bytowaniem, takich jak opłaty za media, usługi telefoniczne są typowe dla większości obywateli i nie mogą zostać uznane za wyjątkowe, co dla umorzenia tego zobowiązania jest konieczne. Skargę na ww. decyzję wywiodła J. M. W skardze podniosła szereg zarzutów w stosunku do innych postępowań, które toczyły się przed organem pierwszej instancji i Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Wskazała, że organy nie odniosły się do aktu notarialnego z dnia 17 kwietnia 1961 r. (szczegółowo opisując ten akt notarialny) dotyczącego zakupu działki jako wieczystej dzierżawy i domu "umową sprzedaży" (zawartej w tymże akcie notarialnym), w którym jej rodzice określani są "właścicielami" . Skarżąca ponadto podniosła, że kilkukrotnie udowadniała organom, że środki uzyskane ze sprzedaży działki (bez posadowionego na niej budynku) zostały przeznaczone na zakup mieszkania (kawalerki do remontu). Zdaniem skarżącej organ błędnie ocenił jej sytuację, biorąc pod uwagę aktualną sytuację finansową. Tymczasem w chwili sprzedaży nieruchomości, jej jedynym źródłem utrzymania była renta rodzinna po zmarłym mężu w wys. 850 zł. Według skarżącej zbyła ona nieruchomość, ponieważ nie była w stanie jej utrzymać. Syn w tym czasie zachorował i bardzo chciała mu pomóc w sfinansowaniu operacji. Postawa jaką przyjął organ w stosunku do chorych, nieporadnych, słabych i będących w trudnym momencie swojego życia od siebie niezależnych, jest w jej ocenie sprzeczna z wszelkimi zasadami prawnymi i moralnymi. Skarżąca podniosła, że sprawa trwa 4 lata i jej zdaniem opiera się na tych samych dokumentach, ale dopiero Sąd w swoim wyroku wskazał na błędy w postępowaniu organów. Kolegium zaś nie wzięło pod uwagę jej słusznego interesu, a skupiło się na ochronie swoich interesów. Skarżąca zaznaczyła, że w aktach znajdują się dokumenty, które sumarycznie stwierdzają fakt przebytej operacji przez syna B. Potwierdzają odbytą konsultację przeprowadzoną przed operacją z pouczeniem o skutkach, za które klinika nie bierze odpowiedzialności. W dokumentach widnieje też cena, którą syn skarżącej musiał uiścić, żeby operacja się odbyła, a także dokumenty potwierdzające uczestnictwo w zabiegach rehabilitacyjnych. Wskazując na powyższe skarżąca wyraziła oczekiwanie co do unieważnienia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. J. M. pismem z dnia 21 maja 2018 r. zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postepowania. W tym kontekście wskazano, że wnioskiem z dnia 21 maja 2018 roku J. M. wniosła o stwierdzenie nieważności: decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 stycznia 2014 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej domem mieszkalnym jednorodzinnym, położonej w E. przy ul. P., w części, tj. co do pkt 2, w którym ustalono wysokość opłaty za przekształcenie w wysokości 6.797 zł uwzględniając bonifikatę w wysokości 91 % w kwocie 68.725 zł; decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 października 2014 zobowiązującej J. M. do zwrotu kwoty 68.862,45 zł równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej zabudowanej domem mieszkalnym jednorodzinnym, położonej w E. przy ul. P., w związku z jej zbyciem przed upływem 5 lat od dnia przekształcenia oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 stycznia 2015 roku utrzymującą w mocy ww. decyzję - obie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej: ustawa p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 7 września 2017 r. odmawiającą umorzenia skarżącej kwoty 70.247,53 zł. opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ul. P. Przede wszystkim należy wskazać, że decyzją z dnia 31 stycznia 2014r. Prezydent Miasta, na wniosek J. M. i B. M. z dnia 27 grudnia 2013 roku przekształcił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej domem mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. P. w E., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie "[...]" jako działka nr "[...]" o pow. 0,0982 ha. Od opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego udzielono bonifikaty w wysokości 91% tj. w kwocie 68.725 zł. W decyzji pouczono wnioskodawców, iż zgodnie z art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83 ze zm.,) Prezydent Miasta będzie żądał zwrotu bonifikaty, jeżeli osoba na rzecz której przekształcono prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przed upływem 5 lat od przekształcenia zbędzie lub wykorzysta nieruchomość na inne cele. Nie dotyczy to zbycia na rzecz osoby bliskiej. W dniu 25.02.2014 r. aktem notarialnym "[...]" J. M. i B. M. dokonali umowy działu spadku po zmarłym W. M., który w całości nabyła J. M., a następnie w tym samym dniu J. M. zbyła przekształconą nieruchomość. Z uwagi na to, że zbycie nastąpiło przed upływem 5 lat od przekształcenia prawa użytkowania wieczystego, wszczęte zostało postępowanie w sprawie zwrotu udzielonej bonifikaty. J. M. złożyła oświadczenie, że nabywcy nieruchomości byli dla niej osobami obcymi w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Prezydent Miasta decyzją z dnia 17 października 2014 roku zobowiązał J. M. do zwrotu kwoty 68.862,45 zł, równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej w E. przy ul. P., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie "[...]", jako działka nr "[...]" o pow. 0,0982 ha, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 stycznia 2014 r. w związku z jej zbyciem przed upływem 5 lat od dnia przekształcenia. Sprawa, w wyniku złożonego przez J. M. odwołania, rozpatrywana była przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym, które ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 7 stycznia 2015 roku utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Podstawę zaś materialnoprawną zaskarżonej decyzji o odmowie umorzenia rzeczonej opłaty stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077), dalej: u.o.f.p. Zgodnie z art. 60 pkt 7 u.o.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są dochody pobierane przez państwowe lub samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Natomiast według art. 67 ust. 1 u.o.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537). Stosownie do art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 j.t.). organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Niewątpliwie przywołane przepisy wskazują, że decyzja dotycząca umorzenia kwoty opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest decyzją uznaniową, której wydanie musi być poprzedzone dokładną analizą zgromadzonego materiału dowodowego, a na podstawie uzasadnienia takiej decyzji wykluczyć należy ewentualny zarzut dowolności w jej wydaniu. Już we wniosku z dnia 23 kwietnia 2015 r. o umorzenie kwoty opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, skarżąca podnosiła, że zmuszona była przekazać synowi kwotę 40.000 tys. dolarów na jego operację i rehabilitację, gdyż w przeciwnym razie nie mógłby się on poruszać bez pomocy przyrządów ortopedycznych. Argumentacja ta powtórzona została w skardze. Przede wszystkim należy wskazać, że nie budzi wątpliwości ani też Sąd nie kwestionuje, że skarżąca przekazała wskazane środki pieniężne na rzecz syna. Jednocześnie jednak trzeba dostrzec, że strona nie wykazała, że kwota przelanych pieniędzy została przeznaczona przez syna skarżącej na opłacenie kosztów przebytej operacji i rehabilitacji. Z przedstawionej dokumentacji medycznej wynika jedynie, że syn skarżącej odbywał wizyty terapeutyczne u fizjoterapeuty. Ponadto nie budzi wątpliwości, że doszło u niego do "[...]". Niewątpliwie też został poinformowany przez chirurga o możliwych powikłaniach związanych z ewentualną operacją (dokumentacja w aktach adm.). W aktach sprawy znajduje się jedynie koszt konsultacji medycznej dotyczącej kontuzji "[...]" B. M. Jednak jeszcze raz trzeba podkreślić, że z dokumentacji tej nie wynikają bezpośrednio koszty przebytej przez niego operacji i rehabilitacji. Z dokumentacji nie wynika nawet fakt przeprowadzenia u syna skarżącej tejże operacji. Co prawda, J. M. złożyła dokument z dnia 24 kwietnia 2014r., na którym widnieje kwota 19.975 dolarów, jednakże słusznie uznały organy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że kwota ta została wydatkowana na cele związane z operacją, gdyż z dokumentu tego nie wynika, że została ona faktycznie uiszczona. Z żadnego z dokumentów nie wynika jaki był koszt rehabilitacji. Ponadto skarżąca, pomimo wezwania, nie przedłożyła żadnych dokumentów czy też rachunków, potwierdzających wydatkowanie przez nią środków na leki i leczenie syna. Przede wszystkim zaś skarżąca nie wykazała, że przelane przez nią środki zostały przeznaczone na ten cel. Z "Oświadczenia o stanie majątkowym" złożonego przez skarżącą w dniu 27 lipca 2017 r. oraz rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z J. M. dnia 1 września 2017r., wynika, że nie jest ona w posiadaniu, ani nie jest w stanie przedstawić jakichkolwiek dokumentów (wypisów medycznych, zaświadczeń, faktur czy rachunków) zaświadczających przebycie operacji syna oraz poniesienie z tego tytułu faktycznych wydatków. Nie posiada również faktur czy rachunków odnoszących się do poniesionych kosztów rehabilitacji. Nawet jednak gdyby przyjąć, że kwota, którą przekazała skarżąca synowi, została w całości przeznaczona na operację syna, to nie oznacza, że automatycznie należałoby umorzyć wobec skarżącej całą kwotę z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ul. P. Organ, działając w ramach uznania administracyjnego, badał aktualną sytuację finansową i materialną skarżącej. Dostrzec trzeba, że wbrew zarzutom skarżącej istotne jest badanie aktualnej sytuacji finansowej, a nie tej z momentu sprzedaży nieruchomości. Ponadto organ II instancji w ramach uznania administracyjnego ocenił, że sytuacja skarżącej ustalona m.in. na podstawie oświadczenia o stanie majątkowych nie uzasadnia umorzenia należnej gminie należności. Ponoszenie kosztów związanych z codziennym bytowaniem, takich jak opłaty za media, usługi telefoniczne są typowe dla większości obywateli i nie mogą zostać uznane za wyjątkowe, co - jak słusznie wskazał organ odwoławczy – dla ewentualnego umorzenia tego zobowiązania jest konieczne. Dodatkowo trzeba mieć także na uwadze, że skarżąca zwróciła się do organu o umorzenie rzeczonej opłaty w całości, a jest to środek najdalej idący, który co za tym idzie, jest stosowany w nadzwyczajnych sytuacjach. Skarżąca może zaś skorzystać z innych środków prawnych, takich jak np. wniosek o odroczenie płatności czy też częściowe umorzenie opłaty. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały natomiast podnoszone przez skarżącą w skardze kwestie dotyczące naliczenia opłaty, gdyż niniejsze postępowanie dotyczyło jedynie zasadności umorzenia tejże kwoty, a nie samej zasadności jej naliczenia. Odnośnie zaś do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania to w ocenie Sądu jest on niezasadny. Skarżąca zwróciła się o zawieszenie postępowania, ponieważ wnioskiem z dnia 21 maja 2018 roku wniosła o stwierdzenie nieważności: decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 stycznia 2014 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej domem mieszkalnym jednorodzinnym, położonej w E. przy ul. P, w części, tj. co do pkt 2 w którym ustalono wysokość opłaty za przekształcenie; oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 października 2014 roku zobowiązującej J. M. do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie. Obie decyzje wskazane we wniosku są ostateczne i korzystają z domniemania legalności. Wniosek zaś o stwierdzenie ich nieważności nie wpływa bezpośrednio na przedmiotowe postępowanie. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji zaś wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.