II SA/Ol 532/12

Dnia 13 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 roku sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi M. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) netto powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Burmistrza M. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. odmówiono przyznania D. P. świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego w wysokości 90 złotych z przeznaczeniem na pokrycie opłat za używanie mieszkania za miesiąc styczeń 2012 r. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jego dochodem własnym jest zasiłek stały, wypłacany w maksymalnej wysokości 444 złotych miesięcznie. Zaznaczono, iż wnioskodawca ma orzeczony okresowo – do dnia 31 października 2012r. umiarkowany stopień niepełnosprawności, zamieszkuje w lokalu położonym w M. przy ulicy M.S.–C."[...]", należącym do H. T. Mieszkanie zajmowane jest bez tytułu prawnego, (wyrokiem z dnia 6 stycznia 2006 r. Sądu Rejonowego w Mrągowie orzeczona została eksmisja D. P. z przyznanym prawem do lokalu socjalnego). W trakcie wywiadu środowiskowego wnioskodawca podniósł, iż oczekuje pomocy w formie zasiłku celowego na opłacenie opłat związanych z mieszkaniem, które jest własnością H. T. za miesiąc styczeń 2012 r. w kwocie 90 złotych. Jednocześnie z informacji uzyskanych od H. T. ustalono, że właściciel lokalu regularnie uiszcza wszelkie opłaty eksploatacyjne związane z mieszkaniem. Informacje te potwierdził również zarządca wspólnoty mieszkaniowej. Zaznaczono przy tym, iż D. P. otrzymał propozycję lokalu socjalnego na ulicy N. "[...]" w M., jednakże nie przyjął oferty zawarcia umowy najmu lokalu, kwestionując warunki sanitarne mieszkania. W ocenie organu z zebranych dokumentów i informacji wynika, że D.P. jako osoba niepełnosprawna, której dochód własny nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. Jednakże skoro opłaty za mieszkanie są regulowane na bieżąco przez właściciela mieszkania, to w ocenie organu, brak jest podstaw by cel wnioskowanej pomocy uznać za niezbędną, realną potrzebę bytową wnioskodawcy. Podkreślono, iż wszelkie płatności jakie dokonuje wnioskodawca winny być regulowane na rzecz właściciela lokalu, który te wydatki już poniósł i zobowiązany jest ponosić je na bieżąco i terminowo. Właścicielowi mieszkania przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych kosztów i z tego uprawnienia H. T. skorzystał, lecz obecnie nie ma możliwości, aby wyegzekwować od wnioskodawcy kwotę zasądzoną przez Sąd, bowiem jego dochód w postaci zasiłku celowego nie podlega egzekucji komorniczej, a wnioskodawca nie uiszcza dobrowolnie odszkodowania za korzystanie z lokalu. Organ zaznaczył, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi także sytuacja, kiedy przez nieregulowanie opłat mieszkaniowych wnioskodawca mógłby utracić prawo do lokalu, bowiem eksmisja została już orzeczona prawomocnym wyrokiem Sądu, a jedynie jej wykonanie zostało wstrzymane do czasu uzyskania lokalu socjalnego przez Gminę Miejską M. Zatem zaległości w opłatach mieszkaniowych, które powinien uiszczać korzystający z lokalu mimo, iż nie posiada umowy najmu, nie spowodują zagrożenia utraty prawa do lokalu. To na aktualnym właścicielu mieszkania ciąży obowiązek regulowania opłat mieszkaniowych i z tego zobowiązania właściciel wywiązuje się, mimo że nie może korzystać z lokalu. Ponadto jak wynika z akt sprawy wnioskodawca od chwili orzeczenia eksmisji nie zawarł żadnej umowy najmu z nowym właścicielem mieszkania, zaś otrzymawszy prawo do lokalu socjalnego w lutym 2011 roku, odmówił jego przyjęcia i nadal pozostaje w lokalu należącym do H. T., nie regulując żadnych opłat. W świetle powyższych okoliczności, przyznanie świadczenia z pomocy społecznej na wnioskowany cel byłoby niezgodne z zasadą pomocniczości państwa dla obywateli, wyrażoną w art. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Biorąc powyższe pod uwagę, organ nie znalazł podstaw, by zgłaszaną potrzebę uznać za niezbędną potrzebę bytową i przyznać wsparcie na ten cel. Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca otrzymuje comiesięczne wsparcie na różne inne cele, jak np. żywność, leki, zasiłek stały, okresowo także na zakup butli gazowych, odzieży (średnio miesięcznie uzyskuje kwotę około 800 złotych). Podkreślono jednak, iż zadaniem pomocy społecznej nie jest wyręczanie osoby czy rodziny w zaspokajaniu ich wszelkich potrzeb, lecz jedynie wspieranie w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb. Świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłków celowych czy specjalnych zasiłków celowych nie powinny być źródłem utrzymania, a jedynie doraźną pomocą w zaspokojeniu niezbędnej, konkretnej potrzeby bytowej. Organ wskazał również, iż dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi na zadania własne, jakim są zasiłki celowe i musi brać pod uwagę fakt, iż niezbędne jest zabezpieczenie środków pieniężnych na potrzeby związane z całym rokiem, szczególnie w okresie jesienno – zimowym (opał), a także na pokrycie obligatoryjne kosztów pobytu podopiecznych ośrodka z terenu gminy w domach pomocy społecznej. Organ zauważył również, iż wnioskodawca ma możliwość uregulowania swojej sytuacji mieszkaniowej poprzez przyjęcie lokalu socjalnego, jednakże nie odpowiedział pozytywnie na przedstawioną ofertę i w ten sposób odmawia współpracy w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji mieszkaniowej. Wskazano przy tym, iż w lokalu socjalnym przewidzianym dla wnioskodawcy przeprowadzono stosowne kontrole, w wyniku których nie stwierdzono zastrzeżeń co do warunków, jakie winien spełniać lokal socjalny. Dodano, iż kwestia wsparcia w opłatach mieszkaniowych dla wnioskodawcy była już kilkakrotnie rozpatrywana przez organ, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, które podtrzymywały stanowisko odmowy udzielenia pomocy na ten cel. D. P. złożył od powyższej decyzji odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie wnioskowanego zasiłku celowego. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, iż nie korzysta z centralnego ogrzewania, ale używa mieszkanie i poczuwa się do ponoszenia pozostałych opłat, wyszczególnionych w złożonym wniosku, tj. opłaty za wodę, odprowadzanie ścieków, ogrzewanie wody i wywóz nieczystości stałych. Stanowią one jego niezbędną potrzebę bytową, a nieprzyznanie pomocy społecznej na ten cel powoduje, iż odwołujący popada u właściciela mieszkania w zadłużenie w opłatach za używanie mieszkania, bowiem jest w stanie zapłacić z własnych środków tylko 30 zł. Jednocześnie wskazał, iż nieprawdą jest, że nie ma tytułu prawnego do używania tego mieszkania, bowiem legitymuje się innym niż umowa najmu, czy akt własności tytułem prawnym w myśl art. 9 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów. Odwołujący zakwestionował również wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie, sygn. akt I C 80/05 (IX Ca 307/06). W jego ocenie nie otrzymał on propozycji lokalu socjalnego, lecz lokal tymczasowy, którego z oczywistych względów nie mógł przyjąć. Dodał, iż korzystanie przez niego z pomocy społecznej jest okresowe i ma miejsce tylko wtedy, gdy nie może pokonać trudów i opłat na nim ciążących. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w całości stanowisko organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, iż zaistniała przesłanka niezbędnej potrzeby bytowej do udzielenia żądanej pomocy. Podkreślono, że nie jest zasadnym przyznanie odwołującemu pomocy na opłacenie kosztów za korzystanie z mieszkania, w sytuacji, gdy odwołujący nie jest zobowiązany do ich uiszczania i nie płaci przy tym odszkodowania za bezumowne korzystanie z niego jego właścicielowi. Ponadto przyznanie wnioskowanego zasiłku byłoby również niecelowe z punktu widzenia zasad ogólnych udzielania pomocy społecznej, w tym w szczególności możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. D. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, żądając uchylenia w całości zarówno decyzji organu odwoławczego, jak i decyzji organu pierwszej instancji oraz przyznania wnioskowanego zasiłku celowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż jak wynika z dołączonych dokumentów przysługuje mu lokal zamienny, aby jednak nie utracić przysługującego mu prawa do lokalu zamiennego jest zobowiązany opłacać koszty związane z użytkowaniem mieszkania. W tej sytuacji dokonywanie opłat za mieszkanie przez H. T. nie ma nic wspólnego z ciążącym na skarżącym obowiązku wnoszenia bieżących opłat za korzystanie z tego mieszkania do czasu jego opuszczenia. Jednocześnie w ocenie skarżącego nieprawdziwe jest twierdzenie, iż zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego, zaś w związku z tym, iż znajduje się on w trudnej sytuacji życiowej i procesowej, zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej, należy mu się pomoc. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Należy również podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jej celem nie jest jednak wyręczanie strony w zaspokajaniu jej wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jednocześnie zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 3 ust. 4 ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Dlatego też, nawet spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznie obowiązku przyznania osobie zainteresowanej żądanego świadczenia, ponieważ musi się ono mieścić w możliwościach finansowych ośrodka pomocy społecznej. Oznacza to, że organ może, ale nie musi przyznać świadczenie pomocowe, a przyznanie świadczenia jest uzależnione od środków finansowych, jakimi dysponuje ośrodek na pomoc społeczną. Wydana decyzja administracyjna nie jest więc decyzją związaną, lecz jest wydawana w granicach tak zwanego uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne obejmuje nie tylko ocenę warunków uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy, ale także przesłanki warunkujące jej wysokość, to znaczy ilość środków przeznaczonych na pomoc społeczną, ilość osób i rodzin ubiegających się o tę pomoc oraz hierarchię potrzeb, na które środki te mają być przeznaczone. Należy przy tym podkreślić, iż uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (wyrok NSA z dnia 26 września 2000r., sygn. akt I SA 945/00, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może zostać przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2008r., sygn. akt I OSK 1451/07, LEX nr 489096, istotą zasiłku celowego jest zatem zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, a zatem takiej, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie. Świadczenie to przyznawane jest zatem na określony cel i ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Organ pomocy społecznej obowiązany jest ustalić, czy zaspokojenie potrzeby bytowej objętej wnioskiem, jest w świetle sytuacji życiowej beneficjenta rzeczywiście niezbędne, szczególnie uzasadnione i zmierza do zaspokojenia niezbędnych potrzeb wnioskodawcy, czyli zaspokojenia potrzeb podstawowych, bieżących, pilnych, aktualnych, związanych z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka, umożliwiających mu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Konieczna jest ocena całokształtu sytuacji rodzinnej i majątkowej strony i dopiero po dokładnym ustaleniu, że występuje zgłoszona potrzeba o szczególnym charakterze, która nie może być zaspokojona, w ramach własnych możliwości i z posiadanych środków, czyli wnioskowana pomoc jest niezbędna, organ może ją przyznać (ale nie musi), biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu. Oceny tej sytuacji dokonuje właściwy organ administracji publicznej w każdym indywidualnie rozpatrywanym przypadku. Przyznanie lub odmowa przyznania pomocy może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie, dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia – zgodnie z regułami wynikającymi z art. 6 i 7 k.p.a. W sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy oparte jest o tak zwane uznanie administracyjne, organ obowiązany jest rozważyć oba wskazane w art. 7 k.p.a. interesy - słuszny interes strony i interes społeczny. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 1981 r. (SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego OSP 1982, z. 1-2, poz. 22) obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2006, sygn. akt I OSK 777/05). Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy organy administracji w pełni zastosowały się do wskazanych wyżej wymogów. Sporządzony został wywiad środowiskowy, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo i w sposób wyczerpujący, prowadząc do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. ustalenia faktycznej sytuacji dotyczącej utrzymania mieszkania i ponoszonych przez skarżącego kosztów z tym związanych oraz środków finansowych, którymi samodzielnie dysponuje. Rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego, organy właściwie wzięły pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia pomocy. Jednocześnie organy uwzględniły sytuację strony ubiegającej się o świadczenie, jej zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej ze środków publicznych pomocy. W toku postępowania ustalono, iż skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 31 października 2012r. i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w kwocie 444 złotych, który wraz z przyznawanymi zasiłkami celowymi i okresowymi stanowi jedyny jego dochód. Nie budzi zatem wątpliwości, iż skarżący spełnia kryterium dochodowe do przyznania pomocy. Jednakże organy obu instancji słusznie wzięły pod uwagę nie tylko sytuację materialną skarżącego, ale również cel, na jaki zasiłek miałby zostać przyznany oraz możliwości finansowe organów pomocy społecznej i potrzeby innych osób ubiegających się w tym czasie o pomoc pieniężną. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, należy stwierdzić, iż organy prawidłowo dokonały oceny, iż w sytuacji, gdy wszelkie należności za mieszkanie, z którego bezumownie korzysta skarżący, regulowane są przez jego właściciela, a nadto skarżący nie płaci również odszkodowania właścicielowi mieszkania za jego bezumowne używanie, to przyznanie zasiłku na opłacenie mieszkania nie byłoby realizacją potrzeby "niezbędnej". Zgłoszona potrzeba nie mogła być uznana za niezbędną potrzebę bytową, chociażby tylko z tego powodu, że skarżący wobec orzeczonej w 2006r. eksmisji z lokalu, który faktycznie zajmuje, nie jest zobowiązany do regulowania czynszu związanego z lokalem, który to obowiązek niewątpliwie ciążyłby na skarżącym w sytuacji posiadania tytułu prawnego do lokalu. Należy zwrócić przy tym uwagę na fakt, iż skarżący myli pojęcia posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu z posiadaniem uprawnienia do jego zajmowania do momentu dostarczenia mu lokalu zamiennego. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266, ze zm.) osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł. W takim przypadku nie sposób porównywać sytuacji skarżącego z sytuacją osoby, która z uwagi na zaległości w opłatach czynszowych może w następstwie tych zaległości utracić tytuł prawny do lokalu. Tym samym Sąd podzielił stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów administracji. Należy przy tym podkreślić, iż organ pomocy musi uwzględniać fakt, iż ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącego, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy, bowiem środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są ograniczone i nie pozwalają na zaspokojenie wszystkich potrzeb. W związku z tym, organ musi uwzględniać wysokość już przyznanych świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia, a przeciwnie – zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Należy przy tym zaznaczyć, iż skarżący jest stale objęty pomocą ośrodka, otrzymując regularnie pomoc w postaci świadczeń pieniężnych w różnych wysokościach i na różne cele. Skarżący nie może jednak oczekiwać, iż organ pomocy społecznej zaspokoi wszystkie jego potrzeby w pełnym zakresie. W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, iż organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i z należytą starannością rozważyły i uzasadniły przesłanki odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach pomocy prawnej orzeczono zgodnie z art. 250 p.p.s.a.