II SA/Ol 532/19

Dnia 15 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego M. B. kwotę 240 złotych (słownie: dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej B. P. z urzędu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ I instancji, PINB) decyzją z dnia "[...]" nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie określonych obowiązków, tj.: - westfalkę w mieszkaniu nr "[...]" na I piętrze podłączyć do przewodu oznaczonego na szkicu przekroju kominów nr 5, stanowiącym załącznik do decyzji; - usunąć rurę, którą obecnie podłączona jest westfalka w mieszkaniu nr "[...]" do kanału nr 2; - westfalkę w lokalu nr "[...]" podłączyć do kanału oznaczonego na szkicu nr 2; - naprawić uszkodzone ścianki między kanałami i uszczelnić przewody dymowe wentylacyjne w kominie w budynku nr "[...]" przy ul. A. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że w 2004 r. trzon komina podlegał modernizacji i po tym remoncie dokonano zablokowania przewodu, do którego podłączona była kuchnia westfalka należąca do B. P. (dalej jako skarżąca) z mieszkania nr "[...]". Tym samym na skutek działań modernizacyjnych mieszkanie nr "[...]" utraciło dodatkowy przewód kominowy. W ocenie organu część wykonanych robót budowlanych doprowadziła do przebudowy istniejących przewodów dymowych i wentylacyjnych, w wyniku której skarżąca utraciła możliwość korzystania z przewodu dymowego. Na roboty budowlane polegające na przebudowie komina niezbędne było zaś uzyskanie pozwolenia na budowę, którego Wspólnota Mieszkaniowa nie posiadała. Organ I instancji wskazał również, że ingerencja w części wspólne obiektu budowlanego (modernizacja komina) spowodowała, że użytkowanie kuchni węglowej nie może mieć miejsca bez zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców lokalu mieszkalnego nr "[...]". Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji wniosła skarżąca. W uzasadnieniu swojego odwołania skarżąca opisała kolejność wykonanych robót związanych ze spornym kominem i przedstawiła swoją ocenę ich wykonania. Stwierdziła, że sporna decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca i w związku z tym wnosi o doprowadzenie komina do stanu przed remontem. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że prowadząc postępowanie odwoławcze w dniu 15 lutego 2019 r. wydał postanowienie na podstawie art. 136 k.p.a., którym zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, w zakresie: przeprowadzenia kontroli przedmiotowej nieruchomości wraz z urządzeniami podłączonymi do przewodów kominowych, w celu uaktualnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie; zobowiązał również Wspólnotę Mieszkaniową do przedłożenia protokołów kontroli okresowych rocznych, o których mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z wytycznymi zawartymi postanowieniu, PINB w dniu 12 marca 2019 r. przeprowadził kontrolę w sprawie podłączeń urządzeń grzewczych i wentylacji do przewodów w kominie budynku mieszkalnego przy ul. A na dz. nr "[...]". W trakcie kontroli stwierdzono, że w mieszkaniu nr "[...]" należącym do skarżącej do przewodu nr 3 podłączona jest westfalka, do przewodu nr 6 podłączony jest piec kaflowy, a wentylacja do przewodu nr 1. W lokalu nr "[...]" stanowiącym własność K. M. do przewodu nr 5 podłączona jest westfalka, do przewodu nr 3 piec kaflowy, a wentylacja do przewodu nr 4. W mieszkaniu nr "[...]" do kanału oznaczonego nr 3 podłączony jest piec kaflowy, w kuchni wentylacji brak. W ocenie organu odwoławczego bezspornym i udowodnionym jest fakt, że podczas robót budowlanych komina w 2004 r. zablokowano kanał dymowy nr 3 w mieszkaniu nr "[...]", do którego do czasu wspomnianych robót budowlanym podłączona była westfalka należąca do skarżącej. Wskazane roboty wykonane zostały samowolnie, bez uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Z analizy akt sprawy wynika, że roboty budowlane komina spowodowały jego funkcjonowanie w sposób nieprawidłowy. W ocenie organu odwoławczego obowiązek wykonania przez Wspólnotę Mieszkaniową określonych czynności, poparty jest materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Obowiązek ten został nałożony po przeanalizowaniu przez PINB opinii kominiarskich znajdujących się w aktach sprawy sporządzonych przez inż. M. Z. z dnia 16.09.2013 r., 03.06.2013 r. oraz mistrza kominiarskiego J. S. z dnia 20.10.2011 r. Ponadto z protokołów kontroli okresowych rocznych i pięcioletnich oraz własnych ustaleń dokonanych podczas kontroli przedmiotowego komina, wynika, że jego stan techniczny jest dobry i nie budzi wątpliwości. Natomiast istotną kwestią jest według organu odwoławczego to, że nie wszyscy współwłaściciele mogą z komina w pełni korzystać. Po przeprowadzonym remoncie komina wyszło na jaw, że nie jest on w pełni sprawy i nie wszystkie urządzenia grzewcze da się do niego w tym kształcie podłączyć. Stąd też PINB na podstawie zgromadzonych dokumentów dokonał analizy funkcjonowania komina, prowadzących do niego kanałów dymowych i spalinowych a nałożonymi na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązkami zmierza do prawidłowego podłączenia oraz funkcjonowania przedmiotowego komina, a co za tym idzie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, wykonanych przez Wspólnotę Mieszkaniową robót budowlanych. Szkic przekroju komina wraz z opisem i wskazaniem nowych podłączeń stanowi załącznik do zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy skonkludował, że nie ma innej możliwości doprowadzenia przedmiotowego komina do stanu zgodnego z prawem, jak tylko wykonanie obowiązku nałożonego decyzją na Wspólnotę Mieszkaniową. Wskazano, że przez to, iż kanał nr 3, do którego poprzednio była podłączona westfalka został zasypany, podłączenia należy wykonać w innym wolnym i drożnym kanale dymowym. W ocenie organu odwoławczego, PINB właściwie uznał, że wykonanie przez inwestora prac określonych w decyzji organu I instancji, zgodnie ze sztuką budowlaną, pozwoli na doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nadto organ wykazał faktyczną możliwość ich wykonania. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wywiodła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie. Stwierdziła, że zakwestionowana decyzja jest dla niej krzywdząca, ponieważ nakazuje podłączenie jej westfalki do kanału oznaczonego nr 2, podczas gdy od lat 80-tych kuchnia była legalnie podłączona przez kominiarzy do kanału nr 3. Skarżąca podniosła, że do czasu remontu budynku jej komin funkcjonował całkowicie sprawnie, a skarżąca paliła w kuchni bez żadnego problemu i zastrzeżeń sąsiadów. Uszkodzenia zostały dokonane podczas prac remontowych w budynku prowadzonych w latach 2001-2004, w tym prac dotyczących kominów i wentylacji. Wtedy to doszło do uszkodzenia komina skarżącej. Jednocześnie stwierdziła, że nie zgadza się na "utratę" kuchni, ponieważ jest jej ona niezbędna jako źródło ciepła w mieszkaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu i nie zgadzając się z zarzutami skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 j.t.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a. (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 j.t.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy, stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie określonych obowiązków. Podstawą prowadzonego postępowania w sprawie był art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), dalej Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Celem postępowania prowadzonego w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi oraz innymi przepisami administracyjnego prawa materialnego. Z tych względów obowiązki wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego mogą dotyczyć tylko i wyłącznie czynności faktycznych, konkretnych robót budowlanych. Dla prawidłowego zastosowania unormowania zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane konieczne jest ustalenie zakresu niezbędnych czynności lub robót budowlanych do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, a więc prac koniecznych, aby stan ten osiągnąć. Należy wskazać, że przyczyny wydania orzeczenia nakazującego zaniechanie dalszych robót budowlanych, czy rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, są różne w zależności od okoliczności sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nakazy wynikające z przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane najczęściej mają miejsce, kiedy obiekt budowlany został usytuowany z naruszeniem przepisów warunków technicznych, zagraża bezpieczeństwu przeciwpożarowemu lub niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (za: wyrok WSA w Lublinie z 18 grudnia 2018 r., II SA/Lu 584/18, dostępny w CBOSA). Organy stanęły na stanowisku, że nie ma innej możliwości doprowadzenia przedmiotowego komina do stanu zgodnego z prawem, jak tylko wykonanie obowiązku nałożonego decyzją na Wspólnotę Mieszkaniową. Wskazano, że przez to, iż kanał nr 3, do którego poprzednio była podłączona westfalka, został zasypany, podłączenia należy wykonać w innym wolnym i drożnym kanale dymowym. Wykonanie zatem przez inwestora określonych czynności pozwoli na doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że określone obowiązki zostały nałożone po przeanalizowaniu przez PINB opinii kominiarskich (ekspertyz technicznych) znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, sporządzonych przez mistrza kominiarskiego J. S. z dnia 20.10.2011 r. oraz inż. M. Z. z 03.06.2013 r. - potwierdzonej pismem z dnia 16.09.2013 r. Ponadto z protokołów kontroli okresowych - rocznych i pięcioletnich oraz własnych ustaleń dokonanych podczas kontroli przedmiotowego komina, wynika, że jego stan techniczny jest dobry i nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu organy nie ustaliły wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nie zweryfikowały wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Jak wspomniano organy wskazały, że wydając swoje rozstrzygnięcia oparły się w głównej mierze na wspomnianych wyżej opiniach kominiarskich. Jednakże ekspertyzy, na które powołały się organy nie są w pełni spójne, a nawet wydaję się, że są częściowo niezgodne. Z opinii z 20 października 2011 r. wynika, że w lokalu nr "[...]", znajdującym się w budynku przy ulicy A, jest nieprawidłowo podłączona kuchnia węglowa, pozostałe zaś podłączenia są prawidłowe i nadają się do użytkowania. Wentylacja natomiast w przedpokoju działa prawidłowo i jest drożna. Podczas rozpalania w piecu zaś brak jest cyrkulacji powietrza i wentylacja zaczyna działać odwrotnie. Natomiast w opinii z dnia 1 lutego 2013 r. stwierdzono, że na wylocie przewodu wentylacyjnego z mieszkania nr "[..]" u skarżącej zamontowano nieprawidłowe zakończenie – "użyto daszka do rur kanalizacyjnych", a powinna być nasada kominowa na przewód wentylacyjny. Podniesiono, że przewód wentylacyjny z mieszkania nr "[...]" jest uszczelniony wkładem kominowym, połączenia poszczególnych rur wewnątrz są prawidłowe i nie stwierdzono rozszczelnień na połączeniach. Nie stwierdzono czy komin był rozbity, ponieważ są zamontowane wkłady kominowe, a w przewodzie wentylacyjnym z mieszkania nr "[...]", w którym nie ma wkładu kominowego, nie ma żadnych dziur na przegrodach komina. Co istotne, w opinii tej zaznaczono wyraźnie, że stwierdzone usterki można usunąć stosując się do podanych zaleceń. W tych zaleceniach wskazano, że należy wykonać odprowadzenie skroplin z wkładów kominowych (miska z odkraplaczem i przewód do odprowadzenia skroplin oraz naczynie na skropliny). Ponadto trzeba wykonać naprawę wylewki murarskiej i zrobić uszczelnienie przy rurach wkładu kominowego na kominie, jak również zamontować nasadę kominową typu H lub cylindryczną na przewodzie wentylacyjnym z mieszkania nr "[...]" u skarżącej. Wyraźnie widać, że opinia z 1 lutego 2013 r. jest mniej kategoryczna od poprzedzającej jej opinii z 20 października 2011 r. i nie wynika z niej, że westfalka skarżącej jest nieprawidłowo podłączona i zaistniała konieczność jej odłączenia. Przeciwnie w opinii tej uznano, że stwierdzone usterki można usunąć stosując się do podanych zaleceń, w których jednak nie ujęto konieczności odłączenia westfalki skarżącej od kanału, do którego jest aktualnie podłączona. Organy zupełnie nie odniosły się do tych wyraźnie niespójnych opinii. Nie ustaliły zaś przede wszystkim istotnej kwestii, a mianowicie czy są techniczne możliwości podłączenia westfalki w lokalu nr "[...]" do kanału nr 2, tak jak to wskazano w decyzji organu I instancji. Tymczasem według skarżącej przeniesienie podłączenia westfalki z kanału nr 3 do kanału nr 2 lub 1 skutkowałoby przeniesieniem westfalki do przedpokoju, którego szerokość jest mniejsza niż 1,2 m. Takie ustawienie w ocenie skarżącej w ogóle uniemożliwiłoby skarżącej poruszanie się (protokół rozprawy z dnia 15 października 2019 r., akta sądowe, k. – 48-49). Organy nie zweryfikowały zatem, czy zalecone przez nie podłączenie westfalki skarżącej do kanału nr 2 jest w ogóle możliwe pod względem technicznym. Ponadto nie wyjaśniono czy dla właściwego funkcjonowania wentylacji i przewodów kominowych nie jest możliwe pozostawienie prawidłowo podłączonej westfalki do przewodu kominowego nr 3. Trzeba zwrócić uwagę, że jak wskazuje skarżąca, zamiana pomieszczeń przeznaczonych pierwotnie na kuchnię i pokój nie była nadzwyczajną praktyką, ponieważ wielu mieszkańców budynku, w którym mieszka skarżąca stosowało takie rozwiązanie w swoich mieszkaniach. Skarżąca podniosła zaś, że od lat 80-tych kuchnia była legalnie podłączona przez kominiarzy do kanału nr 3 i dopiero podczas remontu całego budynku, który zakończył się w 2004 r., doszło do uszkodzenia jej komina. Organy nie wyjaśniły zaś istotnej kwestii dla niniejszej sprawy, a więc tego jakie konkretnie prace budowlane i remontowe związane z wentylacją i kominem zostały przeprowadzone podczas remontu zakończonego w 2004 i na skutek jakich prac doszło do uszkodzenia komina skarżącej. Jest to o tyle istotne, że skarżąca podkreśla, czego organy nie negują, że do momentu remontu budynku komin wraz z podłączoną do niego westfalką funkcjonował prawidłowo, organy nie zweryfikowały tych istotnych okoliczności. Z logicznego punktu widzenia wydaje się, że skoro prace wykonane w 2004 r. spowodowały, że przewód kominowy w mieszkaniu skarżącej nie jest drożny to powyższy przewód kominowy powinno udrożnić usunięcie skutków tych prac. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Nadto, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dodać również trzeba, że na gruncie k.p.a. obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. W ocenie Sądu, brak poczynienia zaprezentowanych wyżej ustaleń spowodował, że postępowanie wyjaśniające organów było niepełne, a co za tym idzie nakazanie podłączenia westfalki w lokalu nr "[...]" do kanału oznaczonego na szkicu nr 2, było przedwczesne, bo obecnie niewiadomą pozostaje czy z technicznego i praktycznego punktu widzenia kuchnię da się usytuować w korytarzu skarżącej. Według skarżącej takiej możliwości w korytarzu nie ma, a przez inne pomieszczenia przewód ten nie przebiega. Pomimo uchylenia całości decyzji Sąd nie neguje zasadności obowiązku nałożonego w punkcie 4, w którym organ nakazał naprawić uszkodzone ścianki między kanałami i uszczelnić przewody dymowe wentylacyjne w kominie w budynku nr "[...]" przy ul. A. Jednak nałożenie tego obowiązku w ocenie Sądu powinno odbywać się łącznie z innymi pracami nakazującymi doprowadzenie komina do pełnej sprawności. W sprawie brak jest zwłaszcza jednoznacznej odpowiedzi na pytanie dlaczego nie można usunąć w sposób skuteczny efektów prac remontowych z 2004 r., które doprowadziły do niedrożności kanału kominowego, do którego obecnie podłączona jest westfalka w mieszkaniu skarżącej, a wykonywanie cząstkowych prac przy naprawie komina nie miałoby większego sensu. W świetle wydanych nakazów zawartych w decyzji wydaje się, że organy nie wzięły w dostatecznym stopniu pod uwagę rozbieżności w opiniach kominiarskich wydanych przed kilkoma laty, jak również tego ( w przypadku potwierdzenia się twierdzeń skarżącej z rozprawy ), że westfalkę do przewodu nr 2 można byłoby w mieszkaniu skarżącej podłączyć wyłącznie w przedpokoju, a tego uczynić się nie da z uwagi na jego wymiary. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II przyznając pełnomocnikowi skarżącego - radcy prawnemu, od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu mając na względzie dyspozycję z art. 250 p.p.s.a. oraz § 2, § 4 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 68 j.t.).