II SA/Ol 533/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. H. na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr (...) w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. stwierdził niedopuszczalność odwołania P. H. (dalej jako: skarżący) od decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w B. z 28 marca 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 maja 2025 r. Pismem z 3 maja 2025 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, w którym domagał się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w osobie K. B. Podał, że wniosek ten składa w związku z odmową udostępnienia przez organ informacji publicznej, łamaniem praw skarżącego przez organ. Wyjaśnił, że zamierza wystąpić do WSA w Olsztynie ze skargą na działania organu, wskazując w formularzu PPF jako przedmiot zaskarżenia - postanowienie z 29 kwietnia 2025 r. Postanowieniem z 13 czerwca 2025 r. (sygn. akt II SPP/Ol 44/25) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowieni adwokata. Pismem z 7 lipca 2025 r. Okręgowa Rada Adwokacka w O. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika w osobie adwokat K. B. (k. 8 akt sądowych). W dniu 30 lipca 2025 r. (data nadania pocztowego) ustanowiona pełnomocniczka z urzędu wniosła w imieniu skarżącego skargę na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z 29 kwietnia 2025 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z załączonego do zaskarżonego postanowienia potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że doręczenie postanowienia skarżącemu nastąpiło w dniu 2 maja 2025 r. Zatem termin do wniesienia skargi, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 83 § 2 p.p.s.a. upłynął 2 czerwca 2025 r. Pełnomocniczka ustanowiona dla skarżącego w ramach prawa pomocy nadała skargę na przedmiotowe postanowienie w placówce pocztowej w dniu 30 lipca 2025 r. (k. 4 akt sądowych), a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że pełnomocniczka z urzędu została ustanowiona 7 lipca 2025 r. Należy bowiem podkreślić, że wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Termin do dokonania tej czynności procesowej należy do kategorii terminów ustawowych, te zaś nie podlegają modyfikacjom, w tym przedłużeniu. Wprawdzie stanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy po upływie terminu do wniesienia skargi może stanowić okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OZ 440/23), ale wymaga to złożenia, wraz z wniesieniem skargi, stosownego wniosku, który w przedmiotowej sprawie nie został złożony. Wyjaśnić przy tym należy, że wprawdzie zgodnie z art. 177 § 3 p.p.s.a., w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, ale dotyczy to wyłącznie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Natomiast w przypadku biegu terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie ma regulacji będącej odpowiednikiem art. 177 § 3 p.p.s.a. Zatem ustanowienie dla skarżącego pełnomocniczki z urzędu nie oznaczało, że termin do wniesienia przez nią skargi liczy się od dnia zawiadomienia pełnomocniczki o jej wyznaczeniu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.