II SA/Ol 534/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi H. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza na rzecz skarżących od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 500 zł. (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm., dalej jako: o.p.z.p) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako k.p.a.) utrzymało w całości w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" z dnia "[...]" (znak "[...]") w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działkach nr "[...]" i nr "[...]" położonych w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina "[...]" dla zamierzenia związanego z budową budynku socjalno-rekreacyjnego. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisało ustalenia dokonane w sprawie. Wskazało, iż w dniu "[...]" L. R. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości położonej w "[...]", obręb "[...]", oznaczonej numerem geodezyjnym "[...]" i "[...]" (jako działki dołączonej do działki "[...]" w celu jej powiększenia) dla inwestycji polegającej na budowie budynku socjalno-letniskowego o kubaturze "[...]". Rozpatrzenie wniosku spowodowało wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia "[...]", którą ustalono warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. Na skutek odwołania wniesionego przez H. R. Kolegium decyzją z dnia "[...]" uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia "[...]" projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uzgodnił, z upoważnienia Wojewody - Wojewódzki Konserwator Przyrody. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" wydał decyzję z dnia "[...]", w której ustalił warunki zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. Rodzaj inwestycji określono jako budowę budynku socjalno-rekreacyjnego i wskazano, że podstawową funkcją w zagospodarowaniu działki będzie funkcja zabudowy rekreacyjnej. Podano, że wnioskowany budynek będzie realizowany dla potrzeb właściciela działki rekreacyjnej nr "[...]", na działkach nr "[...]" i "[...]", zaś działki te tworzą jeden teren zagospodarowany rekreacyjnie. Wskazano, iż projektowany budynek zostanie zlokalizowany w miejscu gdzie obecnie znajduje się budynek gospodarczy, który przeznaczony jest do rozbiórki. Stwierdzono, iż w trakcie lokalizacji nowego budynku należy unikać wycinki drzew oraz zachować wymagane odległości od granic działki zgodnie z ustawą Prawo budowlane oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto, zgodnie z koncepcją architektoniczną nowy budynek będzie posiadał następujące wymiary: długość 7m, szerokość 6m, wysokość 7m i pokryty będzie dachem dwuspadowym symetrycznym o kącie nachylenia połaci dachowych w granicach 38 do 45 stopni i dachówką ceramiczną w kolorze czerwieni. Wskazano również, że wnioskowana działka położona jest na obszarze Parku Krajobrazowego, a także OSN Natura 2000 oraz projektowanym OSO Natura 2000 "Ostoja". Określono również ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych na cele nierolnicze. W odwołaniu od tej decyzji H. R., wniósł o jej uchylenie na podstawie art. 61 ust. 1 pkt. 5 o.p.z.p. Decyzji zarzucił brak spójności z przepisami odrębnymi i obowiązującym stanem prawnym w dniu jej wydania, a mianowicie przepisami określającymi odległości ściany budynku od działki sąsiedniej, tj. "[...]" – istniejącego lasu i działki "[...]" – niezabudowanej. Wskazał, iż odległości od działki "[...]" precyzuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w § 271, pkt. 1,2,8, a odległość od działki "[...]" w § 12 tego rozporządzenia. Podniósł, iż zarówno decyzja, jak będący jej integralną częścią załącznik graficzny, nie wskazują jednocześnie ograniczeń tj. nie określają odległości 12m od działki "[...]" i 4m od działki "[...]" (dla ścian budynków z otworami) lub 3m (dla ścian bez otworów). Wskazał, że w przypadku odległości od ścian lasu na szkicu orientacyjnym występuje zarówno obszar zaznaczony linią przerywaną przylegający do granicy działki, jak i nieprzekraczalna linia zabudowy. Żaden z tych elementów nie jest wskazany jako ograniczenie właściwe, a obydwa się wzajemnie wykluczają, natomiast do obwarowań dotyczących odległości od działki "[...]" szkic nie odnosi się wcale. W konsekwencji zarzucił, iż mogłoby to skutkować wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie nieprawidłowych przesłanek. Wskazał również, iż punkt 3 decyzji zawiera wskazania wzajemnie się wykluczające, tj. lokalizację budynku na działce nr "[...]" w odniesieniu do rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji z dnia "[...]" Kolegium zważyło, iż odwołanie H. R. nie może zostać uwzględnione bowiem w świetle zebranego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oraz w świetle obowiązujących przepisów należało przyjąć, iż organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej we wniosku L. R. Wskazało, iż z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy na obszarze wyznaczonym wokół działek nr "[...]" i "[...]" wynika, że w ich sąsiedztwie występują budynki rekreacji indywidualnej na wydzielonych działkach. Stwierdzono, że istniejący budynek rekreacyjny na terenie działek posiada dwie kondygnacje, w tym druga kondygnacja jako poddasze użytkowe, dach dwuspadowy, pokryty blacho-dachówką, o kącie nachylenia ok. 45 stopni. Ponadto urbanista stwierdził, że na sąsiednich działkach znajdują się budynki o podobnych parametrach. Określono wielkość intensywności zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w obszarze analizowanym, która wynosi od 3,7 % do 5,4 %, a działki objęte wnioskiem, wraz z działką "[...]" posiadają intensywność 4,5 %, która po rozebraniu istniejącego budynku gospodarczego i wybudowaniu nowego będzie wynosiła 5%, a zatem zwiększy się zaledwie o 0,5%. Kolegium argumentowało, że działka sąsiednia posiada intensywność 5,4%, wobec czego planowana inwestycja nie przekroczy maksymalnej intensywności zabudowy w stosunku do sąsiednich terenów. Wskazano również, iż parametry określone we wniosku inwestora wykazują zgodność z istniejącymi w obszarze analizowanym, dlatego też organ pierwszej instancji w sposób uprawniony przyjął, iż spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt. 1 o.p.z.p., tzn. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Podniosło, że spełnienie pozostałych warunków zostało wykazane i jak wynika z poczynionych ustaleń, działka objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną oraz dostęp do sieci infrastruktury technicznej w zakresie wystarczającym dla zamierzenia budowlanego, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt. 2 i 3 o.p.z.p. Ponadto wskazano, że spełniony został także warunek określony w punkcie 4 powyższego przepisu, albowiem ze skorowidza działek wynika, że działki, są działkami budowlanymi. Nadto, zakwestionowana decyzja jest zgodna z przepisami szczególnymi. Zdaniem organu wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały określone w sposób prawidłowy, zgodny z wnioskiem inwestora i zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sama decyzja zawiera także wszelkie wymagane przepisami tego aktu załączniki. Ponadto, stosownie do wymogu określonego w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 o.p.z.p. przeprowadzono wymagane uzgodnienia. Wobec powyższego Kolegium wskazało, że decyzja będąca przedmiotem odwołania wydana została w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i jako prawidłowa winna być utrzymana w mocy. Kolegium wskazało, iż w toku postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przepisy prawa budowlanego i wydane na jego podstawie akty wykonawcze nie mogą stanowić podstawy orzekania i nie winny stanowić elementu rozstrzygnięcia. Wskazano jednakże, iż fakt ich przywołania w zaskarżonej decyzji nie może stanowić samodzielnej i jedynej podstawy do jej uchylenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, iż w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy bada się jedynie, czy budynek o określonej funkcji i parametrach może zostać zrealizowany w określonym terenie objętym analizą. Z tego względu zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie mógł zostać uznany za słuszny, bowiem regulacje te nie mają zastosowania w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wskazało, iż zarzuty związane z konkretną lokalizacją budynku oraz odległościami od granic działek sąsiednich odwołujący się winien podnieść w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, o ile inwestor takie postępowanie zainicjuje. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie H. i Z. R., żądając stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia jej w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Zakwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 o.p.z.p., § 9 pkt 4 i § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26 marca 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), § 271 pkt 8 i § 272 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzasadniając skargę wskazali m.in., iż ustawodawca przyjął, że badanie spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 o.p.z.p. ma nastąpić w odniesieniu do istniejącego stanu w otoczeniu działki będącej przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Podnieśli, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1 o.p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznych (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Z kolei organ administracji publicznej związany jest wnioskiem inwestora w tym w zakresie, charakterem planowanej inwestycji oraz wnioskowanych gabarytów. Oznacza to, iż w przypadku wydawania decyzji pozytywnej dla strony określone przez nią parametry zabudowy winny znaleźć odzwierciedlenie w treści decyzji. Jeśli jednak w wyniku przeprowadzonego postępowania okazuje się, że nie jest możliwe ustalenie warunków zgodnie z wnioskiem, organ winien wystąpić do inwestora o wypowiedzenie się w zakresie modyfikacji złożonego wniosku, a w braku takiej modyfikacji wydać decyzję odmowną. Jednocześnie orzekając warunki inne niż w złożonym wniosku, organ orzeka z urzędu, co w tym postępowaniu nie jest dopuszczalne. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili, iż przy jego wydaniu nie został zachowany wymóg zasady dobrego sąsiedztwa. Przede wszystkim zamierzony obiekt zagęści teren i spowoduje zepsucie jego estetyki, a wybudowanie dodatkowego budynku mieszkalnego w stosunku do granic sąsiedniej działki spowoduje swoiste zagęszczenie obiektów na posesji i znacznie przekroczy parametry zabudowy sąsiednich działek. Nadto, wydana decyzja o warunkach zabudowy jest niezgodna z istniejącym stanem faktycznym bowiem przy ustaleniu wskaźnika intensywności zabudowy, sporządzający analizę nie uwzględnił trzeciego budynku znajdującego się na posesji L. R., o powierzchni znacznie przekraczającej powierzchnię budynku gospodarczego. Argumentowali, iż budynek gospodarczy, który ma ulec rozbiórce i w miejsce, którego ma powstać nowy obiekt, jest usytuowany przy ich działce, dlatego też wybudowanie nowego budynku w tym miejscu pozostaje w sprzeczności z przepisami dotyczącymi odległości od granic działek sąsiednich, tj. w sprzeczności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący zarzucili także, iż w trakcie postępowania zaskarżyli postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, które na etapie wnoszenia skargi nie zostało rozpoznane, co spowodowało, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana przedwcześnie. Wskazali również, że istnieją sprzeczności pomiędzy częścią opisową i graficzną w decyzji organu pierwszej instancji, polegające na tym, że w części opisowej stwierdza się, że planowany budynek będzie usytuowany na miejscu planowanego do rozbiórki na działkach "[...]" i "[...]", podczas gdy w części graficznej stwierdzono, że budynek może być usytuowany jedynie na działce "[...]", ograniczonej od strony lasu nieprzekraczalną linią zabudowy. Zatem powyższe przesłanki wykluczają się nawzajem i kolidują z rozporządzeniem w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodało, iż w chwili orzekania nie miało żadnych informacji, czy też sygnałów dotyczących tego, iż istnieje możliwość, że mapy stanowiące załącznik nie są aktualnymi, bądź też, że na nieruchomości inwestora zrealizowano nowe obiekty budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd uwzględnił skargę, bowiem w toku kontroli legalności zakwestionowanej decyzji stwierdził naruszenie przepisów procesowych (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podnieść, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia "[...]", zatem organy prawidłowo orzekały na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym inwestycją powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Rolą wydawanych w takim przypadku decyzji jest stwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o ustalenie warunków zabudowy jest związany kodeksową zasadą praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a). Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzupełnia regulacje, wprowadzając normy ukierunkowujące merytoryczne rozpatrywanie spraw. Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 wydanie decyzji o warunkach zabudowy wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Po pierwsze jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), po drugie jest to analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). W związku z tym uzasadnienie decyzji winno opierać się na racjonalnych przesłankach, wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego. W uzasadnieniu powinny się znaleźć wyniki analizy warunków i zasad gospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analizy stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Są to podstawowe elementy merytorycznego rozpoznania wniosku, które powinny znaleźć swój wyraz w rozstrzygnięciu. Uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia musi wskazywać na sposób, w jaki ustalono stan faktyczny dotyczący inwestycji. Ponadto, zgodnie z art. 60 ust. 1 o.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy właściwy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 o.p.z.p. i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z przepisu art. 53 ust. 4 wynika natomiast, iż uzgodnień dokonuje się m. in. z: dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny (pkt 7); wojewodą - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Przy czym wojewoda wykonuje zadania organu administracji rządowej w zakresie ochrony przyrody przy pomocy wojewódzkiego konserwatora przyrody. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położone są na obszarze Parku Krajobrazowego oraz na obszarze Natura 2000, który jest jedną z form ochrony przyrody. Z akt administracyjnych wynika, że przygotowany w niniejszej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy Wojewódzki Konserwator Przyrody uzgodnił pozytywnie postanowieniem z dnia "[...]". Postanowienie to jednakże zostało zakwestionowane przez skarżących. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, czy nie zostało ono wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ odwoławczy (zarzuty skargi wskazują, iż kwestia ta nie została ostatecznie rozstrzygnięta). Okoliczność ta jest o tyle istotna w sprawie, że planowanie zamierzenie inwestycyjne należy realizować zgodnie z zapisami: ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody, jak też zgodnie z rozporządzeniem Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego, a konkretyzacja zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi następuje w formie postanowienia uzgadniającego. Skoro więc kwestia funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia uzgadniającego warunki zabudowy nie została jednoznacznie wyjaśniona (organy nie relacjonują tej okoliczności), to zasadny jest zarzut skargi, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest co najmniej przedwczesna. Jako zasadny należy uznać zarzut skargi wskazujący, że nie wszystkie budynki wnioskodawcy były przedmiotem analizy i oceny zaskarżonej decyzji. Z materiału zdjęciowego dołączonego do skargi wynika, iż na nieruchomości objętej wnioskiem faktycznie znajduje się trzeci budynek, o powierzchni znacznie przekraczającej powierzchnię budynku gospodarczego. Okoliczność zlokalizowania na nieruchomości wnioskodawcy trzeciego, nieujawnionego budynku potwierdził na rozprawie pełnomocnik wnioskodawcy wskazując, że jest to budynek wędzarni. Zauważyć trzeba, że załącznik graficzny do decyzji zawierał wyłącznie obrys istniejącego budynku rekreacyjnego i istniejącego budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki. Podkreślić należy, że poza planowaną inwestycją, a więc poza obiektem, który może zostać potencjalnie wybudowany, na mapie powinny zostać naniesione wszystkie istniejące obiekty budowlane. Dlatego też, wobec niewyjaśnienia powyższej okoliczności przez organy administracji, Sąd nie mógł odnieść się merytorycznie m.in. do zarzutu skargi dotyczącego przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy na działce przeznaczonej pod planowaną inwestycję. Brak jednoznacznego ustalenia rzeczywistej ilości budynków znajdujących się na działce inwestora w ocenie Sądu stanowi naruszenie zasad procesowych i świadczy o braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Trafny jest również zarzut skargi, że decyzja organu pierwszej instancji jest niejednoznaczna. Dotyczy to sprzeczności pomiędzy częścią opisową i graficzną decyzji polegających na tym, ze w części opisowej stwierdza się, że planowany budynek będzie usytuowany na miejscu planowanego do rozbiórki na działkach "[...]" i "[...]", podczas gdy w części graficznej stwierdza się, że budynek może być usytuowany jedynie na działce "[...]". W ocenie Sądu organy administracji powinny były wskazane rozbieżności dostrzec i wziąć je pod rozwagę. Podsumowując rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie nie doprowadziło do ustalenia, w sposób niewątpliwy, stanu faktycznego sprawy, od którego zależy prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego. W tym zakresie Sąd zauważył błędy, które nie pozwalają na przyjęcie stanowiska, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia oparto na ustaleniach poczynionych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Nie wyjaśniając wskazanych powyżej okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organy naruszyły art. 7 i art. 77 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy Reasumując, zaskarżona, jak tez poprzedzająca ją decyzja zostały wydana z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną i w sposób prawidłowy ustali stan faktyczny sprawy. Z powyższych względów Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz w oparciu o art. 152 tejże ustawy orzekł o jej wykonalności. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o treść art. 200 p.p.s.a.