II SA/Ol 535/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skarg W. Sp. z o.o. i D. Sp. j. na uchwałę Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyznaczenia aptek ogólnodostępnych w mieście K. do pełnienia dyżurów w dni wolne od pracy oddala skargi. W dniu 16 maja 2024 r., Zarząd Powiatu w K. (dalej jako: "Zarząd Powiatu" lub "organ"), na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 107, dalej jako: "u.s.p.") oraz art. 94 ust. 3 i ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 686, dalej jako: "P.f."), podjął uchwałę Nr [...] w sprawie wyznaczenia aptek ogólnodostępnych w mieście K. do pełnienia dyżurów w dni wolne od pracy. Skargę na powyższą uchwałę wniosła apteka W. sp. z o.o., W skardze podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego: - art. 94 ust. 8, 9 i 10 P.f., poprzez ich niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni, skutkujące wyznaczeniem do pełnienia dyżurów apteki ogólnodostępnej W. w K., pomimo, że wobec podmiotu prowadzącego ww. aptekę zachodziły przesłanki określone w art. 94 ust. 8 P.f.; - art. 94 ust. 1 i 2 P.f. w zw. z art. 2, 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako "k.p.a.", poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia zaskarżonej uchwały, co uniemożliwia jej zweryfikowanie. Biorąc powyższe pod uwagę, skarżąca W. wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała m.in., że prowadzi więcej niż jedną aptekę ogólnodostępną. Wobec jednej z nich, apteki ogólnodostępnej W. w S. w okresie 3 lat poprzedzających rok, w którym ma być pełniony dyżur, wydano ostateczną decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 13 kwietnia 2022 r., utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z 19 sierpnia 2022 r. w przedmiocie nakazania usunięcia w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień w prowadzeniu działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej (przesłanka z art. 94 ust. 8 pkt 2b ustawy P.f.). Apteka W. podkreśliła, że przepis art. 94 ust. 8 P.f. wprost i literalnie wskazuje, że wymienione w nim okoliczności mają dotyczyć podmiotu prowadzącego aptekę ogólnodostępną, nie zawężają się jedynie do apteki w danej miejscowości, której uchwała ma dotyczyć. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności wskazał, że nie ma racji skarżąca twierdząc, że uchwała nie zawiera uzasadnienia, przywołując jego część. Wyjaśniono, że z uzasadnienia uchwały jasno wynika, że rozkład dni i godzin pracy aptek został dostosowany do potrzeb ludności tak, aby w sposób najbardziej optymalny zapewnić dostępność świadczeń również w niedziele, święta i inne dni wolne od pracy na terenie powiatu k. Wskazano, że Wojewódzki Inspektor Sanitarny, pismem z 25 marca 2024 r. poinformował, że m.in. wobec apteki W. nie zachodzi żadna przesłanka wymieniona w art. 94 ust. 8 P.f. W kolejnym piśmie z 8 maja 2024 r., Inspektor ponownie wyjaśnił, że wobec między innym podmiotu prowadzącego aptekę W. nie zachodzi żadna przesłanka wymieniona w art. 94 ust. 8 ustawy P.f. wykluczająca aptekę z pełnienia dyżurów w porze nocnej lub dyżurów w dni wolne od pracy. W związku z powyższym, Zarząd Powiatu w K. w uchwale z [...] r. ujął ww. aptekę w harmonogramie dyżurów. Organ podniósł, że uwolnić się od prowadzenia apteki zgodnie z przepisami prawa miejscowego nie można podnosząc argumenty dotyczące organizacji i szczególnych warunków pracy apteki, w postaci osiąganego w takich porach pracy apteki wyniku ekonomicznego, czy odnoszących się do przechowywanych środków. Skargę do tut. Sądu na ww. uchwałę wniosła też apteka D1. sp. z o.o. sp.j., która w dniu 5 września 2024 r. skargę cofnęła. W związku z tym Sąd, postanowieniem z dnia 1 października 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 535/24, umorzył postępowanie sądowe ze skargi D1. sp. z o.o. sp. j. i zwrócił skarżącej kwotę 300 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Na powyższą uchwałę Nr [...] z dnia [...] r. skargę wniosła również D. sp. z o.o. sp.j. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 94 ust. 7 pkt 3 P.f., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wyznaczeniu apteki D2. w K. do pełnienia dyżurów, podczas gdy podmiot, który ją prowadzi tj. D. sp. z o.o. sp.j. nie jest w stanie zapewnić liczby personelu dostosowanej do zapewnienia potrzeb mieszkańców powiatu w ramach dyżurów. Mając powyższe pod uwagę, skarżąca D. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych i wstrzymania wykonania uchwały. W uzasadnieniu wskazano, że apteka nie spełnia wskazanych w ustawie wymogów dla apteki, która może pełnić dyżury i zawrzeć umowę o finansowanie dyżurów z NFZ, gdyż apteka z obiektywnie istniejących przyczyn nie jest w stanie zapewnić obsady kadrowej, która mogłaby pełnić dyżury w porze nocnej, nie ma bowiem farmaceutów, którzy zgodziliby się wykonywać pracę w porze nocnej i w dni świąteczne. Postanowieniem z dnia 9 września 2024 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazano, odnosząc się do pisma Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 8 maja 2024 r., że do zadań kierownika apteki ogólnodostępnej należy m.in. wskazanie podmiotowi prowadzącemu aptekę potrzeb albo zastrzeżeń w zakresie zatrudnienia personelu fachowego w aptece, a także nadzór nad pracownikami oraz innym personelem zatrudnionym w aptece, w tym wskazanie odpowiedniej liczby fachowego personelu w zależności od skali i zakresu działania apteki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała w sprawie wyznaczenia aptek ogólnodostępnych do pełnienia dyżurów w dni wolne od pracy. Zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., który z mocy art. art. 94 ust. 18 P.f. nie stanowi aktu prawa miejscowego. Podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. Rozpoznając wniesione w niniejszej sprawie skargi Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd stwierdził, że skarżące Spółki mają interes prawny, uprawniający je do zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 87 ust. 1 u.s.p., gdyż są właścicielami aptek, ujętych w zaskarżonej uchwale, wyznaczonych do pełnienia dyżurów. Przy czym podkreślić należy, że samo stwierdzenie przez Sąd naruszenia postanowieniami zaskarżonego aktu interesu prawnego strony skarżącej nie uzasadnia uwzględnienia skargi i przyjęcia, że kwestionowana uchwała narusza prawo. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z 31 maja 2017 r. sygn. II OSK 2298/15, CBOSA). Natomiast powyższe determinuje zakres kontroli legalności zaskarżonej uchwały, która nie może przekroczyć granic indywidualnej legitymacji skargowej podmiotu skarżącego. Na wstępie należy zauważyć, że treść art. 94 P.f została znowelizowana na mocy ustawy zmieniającej P.f., która w tym zakresie weszła w życie 1 stycznia 2024 r. Na mocy tej nowelizacji zmieniono zasady wyznaczania dyżurów aptek ogólnodostępnych, dając pierwszeństwo zasadzie dobrowolności, zaś dopiero przy braku zgłoszeń, określono reguły wyznaczania przymusowego aptek i określono zasadę odpłatności tak wyznaczanych dyżurów ze środków NFZ. Nie uległa natomiast zmianie sama zasada wyznaczania rozkładu godzin pracy aptek ogólnodostępnych, który powinien być dostosowany do potrzeb ludności powiatu i pozwalać na realizację przez apteki zadań określonych w art. 87 ust. 2 P.f. W myśl zaś art. 87 ust. 2 P.f. - apteka ogólnodostępna jest przeznaczona do: 1) zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8; 2) zapewnienia świadczenia ludności usług farmaceutycznych, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zawodzie farmaceuty, oraz sprawowania opieki farmaceutycznej, o której mowa w art. 4 ust. 2 tej ustawy. W związku z tym, w pierwszej kolejności zarząd powiatu uwzględnia rozkład godzin pracy aptek, zgłoszony mu w trybie at. 94 ust. 2 P.f. W przypadku jednak, gdy praca aptek ogólnodostępnych na terenie powiatu, którego siedzibą jest miasto liczące nie więcej niż 40 tys. mieszkańców, nie gwarantuje zaspokojenia potrzeb ludności w porze nocnej oraz w dni wolne od pracy, zarząd powiatu wyznacza, w drodze uchwały, aptekę ogólnodostępną do pełnienia dyżurów w porze nocnej lub dyżurów w dni wolne od pracy, o czym stanowi art. 94 ust. 3 P.f. Uchwała taka jest wydawana na okres jednego roku kalendarzowego i określa dni oraz godziny pełnienia dyżurów przez aptekę ogólnodostępną prowadzoną przez określonego przedsiębiorcę. Przy czym stosownie do art. 94 ust. 4 P.f. zarząd powiatu informuje podmioty prowadzące apteki ogólnodostępne na terenie tego powiatu, indywidualnie albo zbiorowo, co najmniej na 21 dni przed dniem wydania takiej uchwały, o potrzebie wyznaczenia apteki ogólnodostępnej do pełnienia dyżurów w porze nocnej lub dyżurów w dni wolne od pracy, wskazując dni i godziny, w jakich mają być pełnione te dyżury. W przypadku, gdy określony podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną zgłasza gotowość do pełnienia dyżurów przez prowadzoną przez siebie aptekę, we wskazanych przez siebie dniach i godzinach zgodnych z dniami i godzinami określonymi na podstawie ust. 4, w terminie 7 dni od dnia doręczenia powyższej informacji przekazuje zarządowi takie zgłoszenie wraz z oświadczeniem osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu prowadzącego aptekę ogólnodostępną, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 8, oraz że w zgłaszanej aptece ogólnodostępnej spełnione są wymagania, o których mowa w ust. 7 pkt 3; oświadczenie to składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (art. 94 ust. 5 P.f.). Przy czym zarząd powiatu dokonuje wyboru apteki ogólnodostępnej, która zostanie wyznaczona do pełnienia dyżurów w porze nocnej lub dyżurów w dni wolne od pracy, biorąc pod uwagę: 1) potrzeby mieszkańców powiatu w zakresie zaopatrzenia w produkty lecznicze, w tym leki recepturowe, wyroby medyczne oraz pozostałe produkty aptek ogólnodostępnych oraz w zakresie świadczenia usług farmaceutycznych i sprawowania opieki farmaceutycznej; 2) lokalne uwarunkowania geograficzne i demograficzne oraz położenie lokalu apteki ogólnodostępnej; 3) możliwość zapewnienia przez podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną asortymentu określonego w pkt 1 oraz liczby personelu dostosowanej do zapewniania potrzeb określonych w pkt 1 (art. 94 ust. 7 P.f.). Ponadto stosownie do art. 94 ust. 8 P.f., do pełnienia dyżurów w porze nocnej lub dyżurów w dni wolne od pracy nie wyznacza się apteki ogólnodostępnej, jeżeli wobec podmiotu, który ją prowadzi: 1) toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki; 2) w okresie 3 lat poprzedzających rok, w którym ma być pełniony dyżur, wydano: a) ostateczną decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, b) ostateczną decyzję w przedmiocie nakazania usunięcia w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień w prowadzeniu działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, c) prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Natomiast stosownie do art. 94 ust. 9 pkt 2 P.f., w przypadku braku zgłoszenia apteki ogólnodostępnej w sposób, o którym mowa w ust. 5, lub w przypadku zgłoszenia apteki ogólnodostępnej niespełniającej kryteriów, o których mowa w ust. 7, zarząd powiatu wyznacza do pełnienia dyżurów inną aptekę ogólnodostępną, biorąc pod uwagę kryteria określone w ust. 7 i 8. Przed podjęciem tej uchwały osoba uprawniona do reprezentowania podmiotu prowadzącego aptekę ogólnodostępną, w terminie 7 dni od dnia wezwania przez zarząd powiatu, składa oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o niezachodzeniu okoliczności, o których mowa w ust. 8, oraz że w wyznaczanej aptece ogólnodostępnej spełnione są wymagania, o których mowa w ust. 7 pkt 3 (art. 94 sut. 10 P.f.). Jednakże w przypadku uzasadnionych wątpliwości w zakresie prawdziwości okoliczności wskazanych w tym oświadczeniu zarząd powiatu może wystąpić do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego z wnioskiem o potwierdzenie tych okoliczności. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zarządowi powiatu odpowiedzi niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 94 ust. 11 P.f.). Z akt sprawy wynika, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały organ ustalił, na podstawie informacji nadesłanych przez apteki w trybie art. 94 ust. 2 P.f., że w dni wolne od pracy żadna apteka ogólnodostępna nie wyraziła gotowości do pełnienia dyżurów w wyznaczonych przez Zarząd Powiatu dniach i godzinach. W związku z tym organ, z zachowaniem powyższej procedury, zawiadomił skarżące apteki o zamiarze podjęcia uchwały w trybie art. 94 ust. 3 P.f. i wyznaczenia m.in. aptek: W. i D., należących do skarżących, do pełnienia dyżurów. Podkreślić należy w tym miejscu, że skarżąca W. złożyła wcześniej oświadczenie, że nie spełnia wymogów, o których mowa w art. art. 94 ust. 8 P.f., ale zostało ono zweryfikowane przez organ w trybie art. 94 ust. 11 P.f. W odpowiedzi bowiem na pismo organu, Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny dwukrotnie poinformował, że w stosunku m.in. do apteki W. nie zachodzi żadna przesłanka wskazana w art. 94 ust. 8 P.f. W tych okolicznościach organ podjął zaskarżoną uchwałę o wyznaczeniu aptek dyżurujących w dni wolne od pracy wyznaczając dyżury apteki W. w dniach: 4 sierpnia 2024 r., 13 października 2024 r. i 15 grudnia 2024 r. w godz. 12-16, natomiast apteki D. w dniach: 23 czerwca 2024 r., 1 września 2024 r. i 10 listopada 2024 r. w godz. 12-16. Odnosząc się do zarzutu W., że nie może być wyznaczona do pełnienia dyżuru, gdyż nie spełnia wymogu określonego w art. 94 ust. 8 pkt 2 lit. b P.f., należy wskazać, że zgodnie z powołanym przepisem nie wyznacza się do pełnienia dyżurów w porze nocnej lub dyżurów w dni wolne od pracy apteki ogólnodostępnej, jeżeli wobec podmiotu, który ją prowadzi w okresie 3 lat poprzedzających rok, w którym ma być pełniony dyżur, wydano ostateczną decyzję w przedmiocie nakazania usunięcia w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień w prowadzeniu działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Wprawdzie faktycznie ustawodawca odnosi się w nim do podmiotu prowadzącego aptekę, ale mowa jest o uchybieniach stwierdzonych w zezwoleniu na jej prowadzenie. Zatem słuszne jest stanowisko, że chodzi tu o decyzję wydaną w odniesieniu do konkretnej apteki, a nie do jakiejkolwiek apteki prowadzonej przez Spółkę. Ponadto należy mieć na uwadze, że w myśl art. 94 ust. 9 pkt 2 P.f., w przypadku wyznaczenia do pełnienia dyżurów przez aptekę ogólnodostępną w trybie określonym art. 94 ust. 3 P.f., organ bierze pod uwagę kryteria określone w ust. 7 i 8. Ustawodawca zatem nie zdecydował się na wskazanie, że ust. 7 i 8 są stosowane wprost, czy też nawet odpowiednio, a jedynie wskazał, że kryteria określone w tych przepisach organ bierze pod uwagę. W związku z tym, przy wyznaczaniu aptek w trybie art. 94 ust. 3 P.f. zarząd powiatu, inaczej niż to ma miejsce w przypadku wyznaczenia apteki w trybie art. 94 ust. 5 P.f., nie jest ograniczony przesłankami określonymi w art. 94 ust. 7 i 8 P.f. W ocenie Sądu, nawet w przypadku niespełnienia przesłanek określonych w art. 94 ust. 7 P.f. oraz zaistnienia przesłanek określonych w art. 94 ust. 8 P.f. organ może wyznaczyć określoną aptekę do pełnienia dyżuru w trybie obligatoryjnym, a nie dobrowolnym, o ile będzie to niezbędne dla zabezpieczenia potrzeb ludności w porze nocnej oraz w dni wolne od pracy w zakresie zadań określonych w art. 87 ust. 2 P.f., czyli zaopatrywania w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8 oraz zapewnienia świadczenia ludności usług farmaceutycznych, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zawodzie farmaceuty, oraz sprawowania opieki farmaceutycznej, o której mowa w art. 4 ust. 2 tej ustawy. W tych okolicznościach twierdzenie skarżącej, że nie mogła zostać wyznaczona do pełnienia dyżuru z powodu niespełnienia wymogu określonego w art. 94 ust. 8 jest niezasadne. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut W., że uchwała nie zawiera uzasadnienia. Do uchwały załączone jest uzasadnienie, w którym wskazano na konieczność podjęcia uchwały w związku z tym, że żadna apteka ogólnodostępna nie wyraziła gotowości do pełnienia dyżurów. Podniesiono, że wobec podmiotów prowadzących apteki ogólnodostępne wskazanych do dyżurów nie zachodzi żadna przesłanka wskazana w art. 94 ust. 8 P.f. wykluczająca aptekę z pełnienia dyżurów w dni wolne od pracy, co potwierdził Wojewódzki Inspektorat Sanitarny. Sąd nie podziela też stanowiska skarżącej D. co do naruszenia art. 94 ust. 7 pkt 3 P.f. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z tym przepisem - Zarząd powiatu dokonuje wyboru apteki ogólnodostępnej, która zostanie wyznaczona do pełnienia dyżurów w porze nocnej lub dyżurów w dni wolne od pracy, biorąc pod uwagę możliwość zapewnienia przez podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną asortymentu określonego w pkt 1 oraz liczby personelu dostosowanej do zapewniania potrzeb określonych w pkt 1. Należy wskazać, że w myśl art. 99b ust. 1 P.f., podmiot prowadzący aptekę jest obowiązany zapewnić wykonywanie czynności w aptece przez farmaceutów i techników farmaceutycznych w liczbie odpowiadającej zakresowi działalności oraz dniom i godzinom pracy apteki. Także ustawodawca nie uzależnił wykonywania obowiązków określonych w art. 87 ust. 2 P.f. od indywidualnych warunków funkcjonowania danej placówki, liczby zatrudnionych w niej pracowników, czy też rentowności prowadzenia apteki. Należy bowiem podkreślić, że prowadzenie apteki ogólnodostępnej, będącej placówką ochrony zdrowia publicznego, z istoty rzeczy związane jest z pewnymi ograniczeniami. Ograniczenia dotyczące dyżurów ustanowione zostały w drodze ustawy i są konieczne dla ochrony zdrowia publicznego. Niewątpliwie zapewnienie dostępności świadczenia usług farmaceutycznych, w tym także w dni wolne od pracy mieści się w pojęciu ochrony zdrowia publicznego. W związku z tym, ograniczenie swobody działalności gospodarczej polegające na wyznaczeniu aptece ogólnodostępnej dyżuru w dzień świąteczny nie narusza istoty tej wolności. Podmiot prowadzący taką aptekę w nie jest pozbawiony możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie dotykają go pewne uciążliwości, co jest związane ze specyfiką prowadzonej działalności. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną należało oddalić.