II SA/Ol 537/13

Dnia 23 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 roku sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Powiatu z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych postanawia 1/ umorzyć postępowanie sądowe; 2/ zwrócić K. K. kwotę 300 złotych (słownie: trzysta) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 26 marca 2010r. Rada Powiatu w Olsztynie podjęła uchwałę nr XXX/346/2010 zmieniającą własną uchwałę nr XI/120/2003 z dnia 19 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych. Zgodnie z załącznikiem do niniejszej uchwały stawki opłat za zajęcie pasa drogowego ustalono poprzez wyróżnienie 4 rodzajów zajęcia pasa drogowego, w ten sposób, że: I. Zajęcie 1m2 następujących elementów pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym: 1. jezdni: a. nie przekraczające 20% szerokości - 4 zł/dzień, b. powyżej 20% szerokości - 5 zł/dzień, c. 100% szerokości - 8 zł/dzień, 2. chodnika, pobocza, pasa zieleni - 3 zł/dzień. II. Za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - 200 zł/dzień. III. Za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub ruchu drogowego oraz reklam: 1. obiekty budowlane - 1 zł/dzień, 2. reklamy - 2 zł/dzień. IV. Za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w celach innych niż wymienione w poz. I -III: 1. umieszczenie obiektu handlowego lub usługowego - 2 zł/dzień, 2. na prawach wyłączności - 2 zł/dzień. W dniu 3 kwietnia 2013r. (data wpływu do organu) K. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", wezwał Radę Powiatu w Olsztynie do usunięcia naruszenia prawa niniejszą uchwałą poprzez jej uchylenie lub zmianę w celu dostosowania jej do stanu zgodnego z prawem. Zarzucił, że w procesie uchwałodawczym nie rozważono wszystkich przesłanek ustanowionych w art. 40 ust. 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60) i nie zróżnicowano w żaden sposób stawek za zajęcie pasa drogowego związanego z umieszczeniem urządzeń i obiektów w pasie drogowym, oraz nie zróżnicowano stawek za zajęcie drogi w celu prowadzenia robót zgodnie z przepisem art. 40 ust. 9 pkt. 1,4 i 5 tej ustawy. Podniósł, że wbrew tym regulacjom, organ nie wziął zupełnie pod uwagę elementu zajętego pasa drogowego, narzucając tym samym jedną kategoryczną stawkę opłaty, bez względu na to czy lokalizacja urządzenia w pasie drogowym ma miejsce w poprzek drogi czy też wzdłuż. Zaznaczył, że organ pominął też okoliczność, czy urządzenie będzie umieszczone w jezdni, czy poza nią. Nie dokonano również rozróżnienia pod względem tego, czy urządzenie będzie umieszczone w terenie zabudowanym, czy poza nim. Ponadto organ nie uwzględnił w sposób przejrzysty rodzaju zajęcia pasa drogowego. K. K. podniósł, że przedmiotowa uchwała naruszyła jego interes prawny, gdyż jako dostawca usług infrastrukturalnych (telekomunikacyjnych) i właściciel obiektów umieszczonych za zgodą zarządcy drogi w pasie drogowym dróg na terenie powiatu, ponosi z tego tytułu stosowne opłaty. Rada Powiatu w Olsztynie nie udzieliła wzywającemu odpowiedzi i w dniu 29 maja 2013r. (data nadania pocztowego) K. K. zaskarżył w ustawowym terminie niniejszą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się stwierdzenia jej nieważności i zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych w związku z naruszeniem: - art. 6 k.p.a. poprzez uchwalenie niniejszej uchwały sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa; - art. 40 ust. 9 w zw. z art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), poprzez brak zróżnicowania w zaskarżonej uchwale przez organ stawek za prowadzenie robót w pasie drogowym z uwzględnieniem kategorii drogi, której pas drogowy zostaje zajęty, rodzaju zajęcia pasa drogowego i rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym oraz braku zróżnicowania w zaskarżonej uchwale przez organ stawek za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w uwzględnieniem kategorii drogi, której pasa drogowy zostaje zajęty, rodzaju elementu zajętego pasa drogowego, procentowej wielkości zajmowanej szerokości jezdni, rodzaju zajęcia pasa drogowego i rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym, - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego oraz niezastosowanie przepisów prawa materialnego przy rozpoznaniu sprawy polegającej na stosowaniu aktu prawa miejscowego w postaci zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zarzuty i argumenty powołane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Starosta Olsztyński wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazał, że po wniesieniu wezwania do usunięcia prawa, na najbliższej sesji w dniu 19 kwietnia 2013 r. Rada Powiatu w Olsztynie podjęła uchwałę Nr XXJ277/2013 (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego w dniu 20 maja 2013 r.) w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, którą uchyliła uchwałę Nr XI 120/2003 Rady Powiatu w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, zmienioną uchwałą Nr XXXl346/2010 Rady Powiatu w Olsztynie z dnia 26 marca 2010 r. W ocenie organu okoliczność ta powoduje, że skarga jest bezprzedmiotowa i powinna zostać oddalona. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2013r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Uzasadnił, że podjęcie uchwały uchylającej z dnia 19 kwietnia 2013r. nastąpiło w wyniku złożonego przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zaznaczył, że organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i skarżący nie został poinformowany o treści uchwały, dlatego wniósł skargę. Pełnomocnik organu kwestię cofnięcia skargi i zasądzenia kosztów pozostawił do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi. W tym stanie rzeczy, ponieważ cofnięcie skargi jest skuteczne, należało umorzyć postępowanie sądowe, na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Poza zwrotem uiszczonego wpisu Sąd nie mógł zasądzić na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W unormowaniu tym mowa jest o uwzględnieniu skargi, czyli chodzi tu o działanie organu podjęte na skutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a więc po wniesieniu skargi. Natomiast w rozpatrywanym przypadku Rada Powiatu w Olsztynie uchyliła zaskarżoną uchwałę w dniu 19 kwietnia 2013r., czyli jeszcze przed wniesieniem skargi, datowanej na dzień 28 maja 2013r. Tym samym, dla rozstrzygnięcia o kosztach postępowania nie może mieć znaczenia okoliczność, iż organ uchwałodawczy uwzględnił wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, o czym strony nie poinformował. Zauważyć można, że organ nie miał takiego obowiązku, a podjęta w dniu 19 kwietnia 2013r. uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego w dniu 20 maja 2013r. i była ogólnie dostępna.