II SA/Ol 545/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia dopuszczalnych rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających wprowadzonych do powietrza - uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku Postanowieniem z dnia "[...]" r. nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania M. O. od decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" roku w sprawie cofnięcia bez odszkodowania decyzji własnej tego organu, ustalającej dopuszczalne rodzaje i ilości substancji zanieczyszczających wprowadzanych do powietrza z emitora Zakładu produkcyjnego należącego do M. O. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż przedmiotowa decyzja z dnia "[...]" roku została doręczona na podany przez stronę adres do korespondencji w L. w dniu 21 listopada 2006 roku. Fakt doręczenia potwierdziła F. S., która została upoważniona przez stronę do odbioru korespondencji. W ocenie Kolegium doręczenie stronie decyzji było prawidłowe i skuteczne. Bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się więc w dniu 22 listopada 2006 roku i upłynął w dzień powszedni 5 grudnia 2006 roku. Jak wynika z załączonej do akt sprawy koperty nadania odwołania w urzędzie pocztowym, nastąpiło ono w dniu 8 grudnia, a więc z trzydniowym uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, który zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., wynosi 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia przytoczyło wyrok NSA w Gdańsku z dnia 18 października 1995 r. SA/Gd 2854/94, zgodnie z którym każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ ma obowiązek stwierdzić to uchybienie na podstawie art. 134 k.p.a., chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, M. O. zarzucała organowi naruszenie art. 57 § 1 i 4, art. 58 i nast., art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że doręczenie stronie decyzji z dnia "[...]" roku było skuteczne i prawidłowe. Opierając się na powyższych zarzutach strona wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia "[...]" roku. W uzasadnieniu skargi strona nie przeczyła, że upoważniła S. do odbioru korespondencji, jednakże upoważnienie to nie było pełnomocnictwem i nie obejmowało, poza prawem do odbierania korespondencji, żadnych innych umocowań, w tym do zapoznania się z treścią korespondencji i wniesienia odwołania. Brak udzielenia pełnomocnictwa S. potwierdza, dołączone przez stronę do akt administracyjnych, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Z tego względu nie można przyjąć, że doręczenie decyzji w dniu 17 listopada 2006 roku stronie było skuteczne. Uzasadniając ewentualny wniosek o przywrócenie uchybionego terminu skarżąca podała, iż w okresie od 25 września 2006 roku do 07 grudnia 2006 roku przebywała poza granicami kraju w sprawach związanych z prowadzona działalnością gospodarczą. Odwołanie złożyła niezwłocznie po powrocie, bez uchybienia7 dniowemu terminowi , o którym mowa w art. 58 k.p.a., co uzasadnia wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz powołując się na przepisy art. 29 k.p.a. i 42 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny bada zaskarżone postanowienie pod względem legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz.1071 –zwanej dalej jako k.p.a.), w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając postanowienie o uchybieniu przez stronę terminu do wniesienia odwołania z art. 134 kpa ma obowiązek poprzedzić wydanie orzeczenia dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący przekroczył termin określony w art. 129 § 2 kpa. W niniejszej sprawie organ odwoławczy przeprowadził w postępowanie wyjaśniające, którego wyniki pozwalały na przyjęcie, iż kwestionowana przez skarżącą decyzja Starosty "[...]" została doręczona skutecznie w dniu 21 listopada 2006 roku. i nie doszło przy jej doręczaniu do naruszenia przepisów art. 57 § 1 i 4 k.p.a. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy liczył termin do wniesienia odwołania od dnia następnego po doręczeniu decyzji , a jego termin końcowy został wyliczony prawidłowo, gdyż ostatnim dniem był dzień powszedni; Przepis art. 57 § 4 k.p.a., stanowiący, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni, w ogóle nie miał w sprawie zastosowania. Nie mogło więc dojść do jego naruszenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie w sprawie uznało, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżąca pozostaje w przekonaniu, że termin do wniesienia odwołania powinien być liczony od dnia, w którym pełnomocnik do doręczeń F. S. przekazała stronie korespondencję zawierającą przedmiotową decyzję. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Generalna zasadą jest , że w postępowaniu administracyjnym. pisma doręcza się stronie (art. 40 § 1 k.p.a.), a jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, to temu pełnomocnikowi( art. 40 § 2 k.p.a.) F. S. nie była w niniejszej sprawie pełnomocnikiem skarżącej i organ jej jako pełnomocnika nie traktował. Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż była ona osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Doręczenie jej decyzji wywołało więc taki skutek, jakby decyzja została doręczona do rąk strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem jej pracy. ( por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA/Gd 1707/99) Oznacza to, iż korespondencja adresowana do M. O. , zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. mogła być jej doręczana albo w miejscu zamieszkania, albo w miejscu pracy, to znaczy w Zakładzie w L. Taki sposób należy uznać za skuteczny, pod warunkiem, że strona upoważniła osobę kwitującą odbiór korespondencji do dokonywania tej czynności. Skarżąca takiego upoważnienia niewątpliwie udzieliła F. S., co wynika z oświadczenia znajdującego się w aktach administracyjnych, jak również z samej treści uzasadnienia skargi. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ odwoławczy stwierdzając, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu , działał zgodnie z obowiązującym prawem. Skutkuje to oddaleniem skargi, ponieważ zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U Nr 153, poz. 1270), Sąd może uwzględnić skargę na postanowienie tylko wówczas, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń, nie było więc podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy wskazać, że zgodnie z art. 86 w związku z art. 85 cytowanej ustawy o postępowaniu przed sądami Wojewódzki Sąd Administracyjny może orzekać wyłącznie w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Żaden przepis prawa nie daje Sądowi podstawy prawnej do przywracania terminu uchybionego w toku postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do przepisu art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub postanowienia. Jak jednak wynika z akt administracyjnych w postępowaniu administracyjnym skarżąca takiego wniosku nie składała. Niezasadne są więc zarzuty zawarte w skardze o naruszeniu przez organ art. 58 k.p.a., ponieważ wobec braku wniosku strony o przywrócenie terminu kwestią tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle się nie zajmowało. Reasumując stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.