II SA/Ol 546/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 26 lutego 2016 r., nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 26 lutego 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", po rozpatrzeniu odwołania "[...]", od decyzji z dnia 16 listopada 2015 r., wydanej z upoważnienia "[...]", uchyliło w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W skardze, złożonej na decyzję SKO do tut. Sądu, "[...]" zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 40 ustawy o drogach publicznych oraz art. 6, 77 § 1, art. 80 i art. 35 Kodeksu postepowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., określają jednoznacznie zarówno termin, jak i tryb zaskarżania aktów organów administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z brzmienia przytoczonych przepisów wynika wyraźnie, że dla zachowania terminu zaskarżenia konieczne jest prawidłowe, to jest zgodne z przepisami prawa, wniesienie skargi. W świetle powołanych regulacji, nie można uznać za wystarczające terminowe nadanie pisma w placówce pocztowej, jeśli skarga została skierowana do niewłaściwego adresata, a więc podmiotu innego niż organ, którego działanie jest kwestionowane w drodze skargi. Decyzję organu odwoławczego doręczono stronie w przedmiotowej sprawie w dniu 29 lutego 2016 r. Termin do wniesienia skargi za pośrednictwem organu upłynął zatem z dniem 30 marca 2016 r. Skarżący, wbrew treści cytowanych wyżej przepisów, złożył skargę bezpośrednio do Sądu w dniu 29 marca 2016 r. (data nadania przesyłki zawierającej przedmiotową skargę). Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 31 marca 2016 r. Dodać należy, że skarżący został prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy o trybie i terminie zaskarżenia decyzji wydanej przez ten organ. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 31 marca 2016 r., skargę przesłano organowi odwoławczemu w dniu 5 kwietnia 2016 r. wraz z pouczeniem, że stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., od 1 stycznia 2006 r., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się wyłączenie za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne rozpoczyna się z chwilą wniesienia skargi do organu administracji publicznej. Do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można więc przyjąć daty nadania skargi do organu niewłaściwego na zasadzie przewidzianej w art. 65 K.p.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1981/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Wniesienie pisma zawierającego skargę do sądu zamiast do organu administracji publicznej skutkuje tym, że to sąd powinien ją przekazać, zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a., do właściwego organu administracji. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (który w tym wypadku zastępuje działanie skarżącego) do właściwego organu administracji publicznej (vide: postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 783/14). Oceniając zatem zachowanie terminu do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie należało uwzględnić datę nadania skargi przez Sąd do organu administracji. Skarga została nadana w dniu 5 kwietnia 2016 r., natomiast termin do jej wniesienia upłynął w dniu 30 marca 2016 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.