II SA/Ol 558/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie zbierania i transportu odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B.K. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Wnioskiem z dnia "[...]" Spółka A zwróciło się do Starosty Powiatowego w O. o wydanie zezwolenia na zbiórkę, czasowe składowanie i transport odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, w celu ich transportu do zakładów zajmujących się utylizacją, wykorzystaniem gospodarczym lub unieszkodliwianiem. Organ administracji, powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r., zwrócił się do Wójta Gminy O. oraz do Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w przedmiocie wydania zezwolenia. Organ inspekcji sanitarnej postanowieniem z dnia "[...]" wydał pozytywną opinię dotyczącą wydania wnioskowanego zezwolenia, natomiast Wójt Gminy O. postanowieniem z dnia "[...]" zaopiniował negatywnie wniosek inwestora. Udział w postępowaniu administracyjnym zgłosiły Z. M. i Rada Sołecka w M. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Starosta O. zezwolił Spółce A na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. W decyzji ustalono rodzaje odpadów przewidzianych do transportu, oznaczono obszar prowadzenia działalności, określono miejsce i sposób magazynowania odpadów oraz sposób i środki transportu oraz wskazano, że zezwolenie wydaje się na czas oznaczony na okres 3 lat tj. do dnia "[...]". Odwołania od powyższej decyzji wniósł Z. M., zarzucając naruszenie art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy o odpadach poprzez wydanie zezwolenia, pomimo iż zamierzony sposób zbierania i transportu odpadów może powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska, naruszenie art. 64 § 2 kpa przez niepozostawienie wniosku bez rozpoznania, mimo braków formalnych i niekompletności wniosku oraz określenie w zaskarżonej decyzji miejsca magazynowania odpadów niebezpiecznych bez uzyskania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Drugie odwołanie wniósł B. K., domagając się uznania za stronę i zarzucając, że organ wydający zezwolenie nie wziął pod uwagę przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, jak i rodzaju i klasy gruntów, a także oddziaływania planowanej inwestycji na dotychczasowy sposób zagospodarowania okolicznych nieruchomości. Spółka A wniosła o umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na brak interesu prawnego Z. M. w prowadzonym postępowaniu, co powoduje, iż podmiot ten nie posiada przymiotu strony. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania jedynie Z. M., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że przed wydaniem decyzji organ I instancji powinien rozważyć, czy prowadzenie działalności objętej wnioskiem nie powoduje zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska. Organ odwoławczy wskazał także, że w odrębnym postępowaniu, dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji związanych z adaptacją istniejących obiektów na obiekty przeznaczone do magazynowania odpadów niebezpiecznych, udział brały inne osoby, w tym B. K., rozważenia zatem wymaga, czy w tym postępowaniu osoby te utraciły interes prawny, gdyż gdyby się tak nie stało, w przypadku ich pominięcia, mogłaby zaistnieć przesłanka do wznowienia postępowania. Organ I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy, po dopuszczeniu do udziału w postępowaniu B. K., decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" zezwolił Spółce A na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, ustalił rodzaj odpadów, oznaczył obszar prowadzenia działalności, określił miejsce i sposób magazynowania odpadów oraz sposób i środki transportu i wskazał, że zezwolenie wydane zostaje na okres 3 lat tj. do dnia "[...]". Odwołania od powyższej decyzji wniesione zostały ponownie przez Z. M. oraz B. K. Z. M. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 29 ust.1 pkt 2, art. 28 ust. 4 pkt 4 i 5 i ust.5 pkt 4 ustawy o odpadach, poprzez wydanie zezwolenia, mimo że zamierzony sposób zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych może powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska oraz pomimo, że wniosek zawierał braki formalne a wnioskodawca nie wykazał, że dysponuje pojazdami specjalistycznymi do transportu odpadów niebezpiecznych oraz nie wykazał, czy zatrudnia kierowców uprawnionych do wykonywania tego rodzaju transportu. Odwołujący zarzucił ponadto naruszenie art.77 § 1 kpa poprzez brak zebrania w wyczerpujący sposób materiału dowodowego w celu ustalenia, czy prowadzenie wnioskowanej działalności może powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, a także określenie w zaskarżonej decyzji miejsca magazynowania odpadów niebezpiecznych na terenie nieruchomości przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod obiekty do obsługi rolnictwa oraz niewymienienie w zaskarżonej decyzji środków transportu odpadów. B. K. zarzucił w odwołaniu sprzeczność działalności objętej zezwoleniem z przeznaczeniem gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza, że Wójt Gminy O. negatywnie zaopiniował wniosek, a nadto w innym postępowaniu odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na przedmiotowej nieruchomości stacji przeładunku nieczystości stałych z uwagi na jej sprzeczność z przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołującego organ w toku postępowania musi działać na podstawie prawa, w tym prawa miejscowego i powinien ustalić, czy prowadzenie takiej działalności jest możliwe na danej nieruchomości z uwagi na jej przeznaczenie w planie miejscowym, jak i rodzaj i klasę gruntów, a także oddziaływanie planowanej inwestycji na dotychczasowy sposób zagospodarowania okolicznych nieruchomości. Dodatkowo wnoszący odwołanie podniósł, że wyznaczenie miejsca gromadzenia odpadów na nieruchomości, w skład której wchodzą gleby pochodzenia organicznego i mineralnego klasy III i IV jest sprzeczne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż produkcja inna niż rolnicza może być prowadzona na gruntach rolnych pod warunkiem uprzedniego wyłączenia ich z produkcji rolniczej. Kolejnym zarzutem podniesionym w odwołaniu był brak możliwości ustosunkowania się i ewentualnego wniesienia zażaleń na postanowienia wydane w trybie art. 106 kpa przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Wójta Gminy O., ponieważ postanowienia te nie zostały stronie w ogóle doręczone. Ustosunkowując się do odwołań Spółka A wskazała, że obydwa podmioty wnoszące odwołanie nie mają interesu prawnego ani obowiązku w toczącym się postępowaniu i nie powinny być uznawane za stronę. Z. M. w toku postępowania odwoławczego dołączył opinię dotyczącą procedury uzyskania zezwolenia dla Spółki A na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów. Pismem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do pełnomocnika B. K. o nadesłanie informacji, czy zgłoszony w odwołaniu zarzut dotyczący niedoręczenia postanowień Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Wójta Gminy O. jest wnioskiem o wznowienie postępowań cząstkowych zakończonych tymi postanowieniami, czy tylko jednym z zarzutów odwołania. W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik odwołującego wskazał, że zarzut ten należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowań. W związku z tym stanowiskiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesiło postępowanie odwoławcze. Postanowieniem z dnia "[...]" wydanym po wznowieniu postępowania Wójt Gminy O. odmówił uchylenia własnego postanowienia z dnia "[...]". Kolejnym postanowieniem z dnia "[...]" Wójt Gminy O. zaopiniował negatywnie wniosek o zezwolenie na zbieranie i transport odpadów. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia od postanowienia Wójta z "[...]" uchyliło zaskarżone postanowienie w całości, z uwagi na zmianę stanu prawnego, zgodnie z którą wydanie zezwolenia przez starostę nie wymaga już uprzedniej opinii wójta. Postanowieniem z dnia "[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. we wznowionym postępowaniu stwierdził, że postanowienie z "[...]" wydane zostało z naruszeniem art. 10 kpa i odstąpił od uchylenia tego postanowienia, gdyż w wyniku ponownego rozpoznania sprawy mogłoby zapaść postanowienie odpowiadające w swej istocie dotychczasowemu rozstrzygnięciu. Postanowieniem z dnia "[...]" SKO podjęło zawieszone postępowanie. Postanowieniem z dnia "[...]" organ II instancji odroczył rozpatrzenie sprawy i wyznaczył stronom 14 - dniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołań utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji opisał stan faktyczny sprawy, przytoczył treść decyzji organu I instancji, treść zarzutów zawartych w odwołaniach, powołał przepisy regulujące kwestię zezwolenia na działalność w zakresie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Organ wskazał, że skoro organ I instancji uzyskał pozytywną opinię inspektora sanitarnego, a raport oddziaływania inwestycji na środowisko stwierdza, że obiekt spełnia wymogi ochrony środowiska, to negatywna opinia wójta, z której nie wynika, jakie wymogi ochrony środowiska nie zostaną spełnione przez obiekty budowlane planowanego przedsięwzięcia, pozostaje bez wpływu na trafność podjętej przez organ I instancji decyzji. Ponadto decyzja ta spełnia wymogi art. 28 ustawy o odpadach, a wnioski raportu powodują spełnienie przesłanek z art. 29 ust.1 ustawy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzające, że zarzuty dotyczące posiadania świadectw dopuszczenia pojazdów do transportu odpadów, a także uprawnień kierowców nie mogą stanowić podstawy odmowy zezwolenia, skoro nie przewiduje tego ustawodawca w cytowanych przepisach. Zarzuty dotyczące dopuszczenia innych podmiotów w charakterze stron zostały przez organ I instancji spełnione, a inne zarzuty, w tym proceduralne, nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję B. K. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach poprzez wydanie zezwolenia, pomimo iż zamierzony sposób zbierania i transportu odpadów może powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi i środowiska; rażące naruszenie art. 28 w zw. z art. 63 ustawy o odpadach oraz w zw. z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 11 i nast. ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez niezgodne z obowiązującymi przepisami wyznaczenie miejsca gromadzenia odpadów na działce nr "[...]" w M., w sytuacji, gdy zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy O. nieruchomość ta przeznaczona jest pod obiekty obsługi rolnictwa; oraz rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na nieustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów, w tym kwestii proceduralnych podnoszonych przez wszystkich uczestników postępowania administracyjnego w odwołaniach i ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do stwierdzenia, że pozostałe zarzuty dotyczące innych kwestii, w tym proceduralnych, nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sam fakt wskazania w decyzji warunków jakie muszą być spełnione w celu magazynowania odpadów jest niewystarczający, gdyż organ nie wskazał, czy warunki te zostały już spełnione, a to rodzi obawę, że inwestor może nie przystosować obiektu do tak rygorystycznych zaleceń, co z kolei może powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska. Skarżący wskazał także, że negatywna opinia wójta ma kluczowe znaczenie w sprawie, a organ odwoławczy ograniczył się jedynie do stwierdzenia faktu wydania tej opinii. Ponadto skarżący podniósł, że co prawda miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie zwalnia to organów od obowiązku uwzględnienia przy orzekaniu przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym, jak i rodzaju i klasy gruntów, a także oddziaływania inwestycji na dotychczasowy sposób zagospodarowania okolicznych nieruchomości. Kolejną okolicznością podniesioną przez skarżącego było niezbadanie przez organ, czy wnioskodawca uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu w myśl art. 27 ustawy o odpadach, który to przepis przed wydaniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, nakłada obowiązek sprawdzenia przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska funkcjonowania instalacji i urządzeń służących do unieszkodliwiania odpadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismo procesowe złożył także uczestnik postępowania Spółka A wnosząc o oddalenie skargi, wskazując ponadto na brak interesu prawnego skarżącego, gdyż jest on dzierżawcą gruntów położonych w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem, a ze stosunku obligacyjnego (umowy dzierżawy) nie można wywodzić przymiotu strony. Skarżący może co najwyżej legitymować się interesem faktycznym, a ten, w myśl art. 28 kpa, nie powoduje uznania za stronę postępowania administracyjnego. Na poparcie swojego stanowiska uczestnik przytoczył wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2003r. sygn. akt I SA 3170/01 i z dnia 24 listopada 2004r. sygn. akt OSK 906/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie w niej podniesione zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., - dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. W zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że istota postępowania prowadzonego w trybie art. 138 k.p.a. polega na ponownym rozpoznaniu sprawy. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 1999r., sygn. akt IV SA 274/97) Art. 107 § 3 kpa stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu podjętej decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie postępowania. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ administracji zobowiązany jest do przedstawienia stanowiska w sprawie i podania motywów tego stanowiska wraz z ich uzasadnieniem. Powinien także ocenić podnoszone przez stronę zarzuty i argumenty, a następnie odnieść je do obowiązujących i zastosowanych w sprawie przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie decyzji organu II instancji nie spełnia wskazanych wyżej kryteriów, składa się ono bowiem z przytoczenia treści decyzji organu I instancji, przytoczenia treści odwołań, wskazania przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach ( tekst jedn. Dz. U z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) i zdawkowego odniesienia się do większości zarzutów odwołań. Do części zarzutów organ nie odniósł się w ogóle, gdyż trudno uznać za ustosunkowanie się do nich stwierdzenie, iż pozostałe zarzuty, w tym dotyczące kwestii proceduralnych, nie zasługują na uwzględnienie, bez podania powodów dlaczego zarzuty te w ocenie organu nie są uzasadnione. Uzasadnienie decyzji organu II instancji w części dotyczącej rozważań ograniczyło się w zasadzie do stwierdzenia, że organ ten podziela stanowisko organu I instancji, natomiast nie wskazuje, aby organ ten rozpatrzył ponownie sprawę, co charakteryzować powinno postępowanie odwoławcze jako postępowanie apelacyjne a nie kasacyjne. Powyższe rozważania wskazują na zasadność zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 kpa. Jednakże oprócz wskazanych wyżej uchybień należy jeszcze podnieść dodatkowe okoliczności, które wystąpiły w sprawie. Organ odwoławczy ma obowiązek rozstrzygać sprawę w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez ten organ. Oznacza to, że jeżeli przepisy prawa materialnego ulegają zmianie w czasie między wydaniem decyzji w I instancji a rozpoznaniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2003r. sygn. akt II SA 2057/01). W rozpoznawanej sprawie uszło uwadze organu, że przepis art. 28 ust. 2 ustawy o odpadach został dwukrotnie zmieniony. Pierwsza zmiana wprowadzona została z dniem 7 lutego 2003r. przez art. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 7, poz. 78), natomiast druga zmiana wprowadzona została z dniem 13 października 2005r. przez art.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 175, poz. 1458). Na skutek tych zmian zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów nie musi już być poprzedzone opiniami wójta i powiatowego inspektora sanitarnego. Organ nie odniósł się do tej zmiany przepisów, mimo iż sam powoływał ten argument we własnym postanowieniu z dnia "[...]", uchylającym postanowienie Wójta Gminy O. w sprawie negatywnego zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbieranie i transport odpadów, którego odpis znajduje się w aktach sprawy (k. 389 akt administracyjnych). Organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji także do pełnego brzmienia art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, gdyż nie wykazał, że w toku postępowania rozważał, czy zamierzony sposób gospodarki odpadami jest zgodny z planami gospodarki odpadami (art. 29 ust.1 pkt 3). Bardzo istotnym brakiem postępowania odwoławczego jest także nieodniesienie się przez organ do podnoszonego przez wnioskodawcę zarzutu braku interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu obydwu odwołujących się podmiotów. Ani organ I instancji, ani SKO nie ustosunkowały się do tej kwestii i nie wskazały przepisu prawa materialnego, z którego wywiodły interes prawny tych podmiotów, a tym samym przyznały im przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Te same rozważania dotyczą dopuszczenia do udziału w sprawie Rady Sołeckiej. Należy również zwrócić uwagę organowi, że nie znajduje żadnego usprawiedliwienia rażąca przewlekłość postępowania odwoławczego. Po zawieszeniu z urzędu tego postępowania postanowieniem z dnia "[...]" organ, mimo uzyskania w dniu "[...]" informacji od Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. o zakończeniu wznowionego postępowania i mimo rozstrzygnięcia przez SKO postanowieniem z dnia "[...]" o uchyleniu postanowienia Wójta w przedmiocie negatywnej opinii, przez okres ponad roku nie podjął żadnych czynności, chociaż podstawą zawieszenia były te właśnie postępowania wznowieniowe. Następnie, chociaż organ miał już wiedzę o zakończeniu postępowań cząstkowych, zażądał informacji dotyczących tych postępowań od stron. Również działania organu odwoławczego po podjęciu zawieszonego postępowania cechuje nieuzasadniona opieszałość. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wydane zostaje dnia "[...]", wysłane zostaje "[...]". Następną czynnością podjętą przez organ jest wydanie w dniu "[...]", a więc po 8 miesiącach, postanowienia o odroczeniu rozpatrzenia sprawy i zakreśleniu stronom 14 dni na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mimo upływu zakreślonego terminu, organ przez kolejnych 9 miesięcy nie podejmuje w sprawie żadnych działań i dopiero w dniu "[...]" wydaje decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Tak opieszałe działanie organów administracji publicznej stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 12, 35 i 36 kpa i w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, to zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach jest zasadny o tyle, że, jak wskazano wyżej, organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do wszystkich przesłanek przewidzianych w tym przepisie, a także skwitował jednym zdaniem dotyczącym raportu oddziaływania na środowisko zarzuty podnoszone w kwestii zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska przez obydwa odwołujące się podmioty. Mimo dołączenia do akt obszernego dokumentu – opinii dr inż. Z. G., organ nie dokonał oceny mocy dowodowej tego dokumentu, a także nie odniósł się do innych zagadnień podnoszonych w tym zakresie przez strony. Brak tych ustaleń uniemożliwia kontrolę prawidłowości podjętej decyzji w tej części. Zarzut naruszenia art. 28 ustawy o odpadach jest zasadny, ale w kontekście nieodniesienia się przez organ do zmiany stanu prawnego, do której doszło pomiędzy wydaniem decyzji przez organy obu instancji oraz wobec nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutu naruszenia przepisów prawa miejscowego i przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Natomiast za nietrafne należy uznać powoływanie się przez skarżącego na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisami przejściowymi zawartymi w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zapis art. 85 ust. 1 dotyczący stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych a niezakończonych odnosi się do spraw prowadzonych w trybie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie w trybie ustawy o odpadach. Całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez organ, czy wnioskodawca uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu w myśl art. 27 § 3 ustawy o odpadach, gdyż przepis ten dotyczy prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a taka działalność nie została wskazana we wniosku i nie jest objęta zaskarżoną decyzją. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uzasadni udział w postępowaniu poszczególnych uczestników, którym przyznał status strony i wyda decyzję zgodną z obowiązującymi w dacie orzekania przepisami oraz wymogami wynikającymi z art. 107 kpa, a zwłaszcza ustosunkuje się do wszystkich zarzutów podniesionych we wniesionych odwołaniach. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, uznając zaskarżoną decyzję za wydaną z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem prawa materialnego, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 200 powołanej ustawy. Orzeczenie zawarte w punkcie III sentencji wynika z art. 152 p.p.s.a.