II SA/Ol 56/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi G. J. J. na decyzję Wojewody z dnia "[...]"nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę Wnioskiem z dnia "[...]" G. J. J. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w "[...]" o wydanie pozwolenia na budowę drewnianego domu mieszkalnego w "[...]", gmina "[...]", na działce nr "[...]" stanowiącej jego własność. W dniu "[...]" inwestor zmienił wniosek z dnia "[...]" w ten sposób, iż zwrócił się o wydanie pozwolenia na budowę domku letniskowego. Postanowieniem z dnia "[...]" G. J. J. został wezwany przez Kierownika Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w "[...]" do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym załączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę domku letniskowego na działce nr "[...]" w "[...]". Decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", działający z upoważnienia Starosty "[...]" - Kierownik Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w "[...]" odmówił G. J. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku letniskowego w miejscowości "[...]", gm. "[...]", na działce o nr "[...]". Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.). Uzasadniając orzeczenie wskazał, że po sprawdzeniu dokumentacji, postanowieniem z dnia "[...]" inwestor został wezwany do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym załączonym do wniosku. Inwestor nie usunął nieprawidłowości wymienionych w postanowieniu, dlatego też, po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego inwestorowi na usunięcie nieprawidłowości, organ wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji wniósł G. J. J. żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż w odpowiedzi na złożony przez siebie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej otrzymał postanowienie wzywające do usunięcia w terminie dwóch tygodni 30 enumeratywnie wymienionych nieprawidłowości. Wyznaczony w postanowieniu termin do usunięcia braków w projekcie budowlanym, jak wskazał, był nierealny z powodu zawiłości wcześniejszych decyzji gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania terenu, a także z powodu wykonywania pracy poza stałym miejscem zamieszkania. Podniósł ponadto, iż większość z wymienionych w postanowieniu "nieprawidłowości" uważa za nieistniejące, nieprawdziwe, bądź błędne z punktu widzenia prawa. Dodał, iż działanie organu jest sprzeczne z art. 8 k.p.a., co uzasadnia uchylenie kwestionowanej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania G. J. J. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", orzekł utrzymać zaskarżoną decyzję z dnia "[...]" w całości w mocy. W motywach uzasadnienia podniósł, iż przedłożony projekt budowlany narusza ustalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]" – terenów rejonu "[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]" w zakresie lokalizacji wjazdu na działkę, bowiem w projekcie budowlanym zaprojektowano wjazd bezpośrednio z drogi publicznej powiatowej, zaś w ustaleniach planu przyjęto zasadę wjazdu na poszczególne działki z dróg wewnętrznych, a także w zakresie usytuowania wiaty na samochód oraz szklarni, bowiem usytuowano je na części gruntu przeznaczonego pod drogę dojazdową bez zachowania ustalonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Ponadto Wojewoda wskazał, że pozostałe żądania uzupełnienia projektu budowlanego dotyczące: wykazanego w projekcie zagospodarowania działki usytuowania budynku letniskowego w odległości 3,0 m. od granicy lasu, usytuowania budynku gospodarczego, braku w dokumentacji wyników badań geotechnicznych i odniesienia się do ewentualnego występowania wód gruntowych, rzutu fundamentów i kwestii przyłącza do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i elektroenergetycznej znajdują oparcie w przepisach prawa określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Dodał również, iż należy zgodzić się z częścią zarzutów inwestora dotyczących m.in. kwestii ukształtowania zieleni, braku miejsc postojowych, braku usytuowania śmietnika, jednakże nie uzasadnia to uwzględnienia odwołania. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie G. J. J. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż organ odwoławczy w sposób dowolny dokonał interpretacji przepisów prawa budowlanego, rozszerzając wymiar "nieprawidłowości", a także nie odniósł się merytorycznie do zarzutów odwołania, traktując je w sposób ocenny i wybiórczy. Podniósł, iż kwestionowana przez organ okoliczność usytuowania wjazdu na działkę, jak też umiejscowienia wiaty na samochód i szopy wynika z błędu znajdującego się w załączniku do miejscowego planu zagospodarowania terenu, co zostało zgłoszone do gminy wraz z wnioskiem o podjęcie stosownej uchwały w tym przedmiocie. Dodał ponadto, iż: kwestia usytuowania budynku w stosownej odległości od granicy lasu nie dotyczy budynków rekreacji indywidualnej, warunki techniczne nie dotyczą takich budynków jak szopa, rzędne poziomu posadzki znajdują się na rzucie, kuriozalne są zarzuty braku w dokumentacji wyników badań geotechnicznych i nieczytelności rysunku dotyczącego rzutu fundamentów, bowiem za posadowienie budynku zgodnie z wymaganiami bezpieczeństwa odpowiada projektant konstrukcji. Wskazał również, iż nieuzasadnione jest żądanie organu dotyczące uzyskania oświadczeń właściwych jednostek o zapewnieniu dostaw energii, wody oraz odprowadzenia ścieków. Nadto podniósł, iż Wojewoda milczeniem pomija żądania organu I instancji dotyczące m.in.: oznaczenia średnic i spadku rur kanalizacyjnych, braku danych sposobu odprowadzania wód opadowych, braku metryk na rysunkach, braku określenia odporności ogniowej ścian projektowanego budynku. Wskazał, iż każde działanie organu administracji winno mieć oparcie w przepisach prawa materialnego, a działanie Wojewody rodzi w tym zakresie wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu organy I i II instancji słusznie stwierdziły, że przedmiotowy projekt narusza ustalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]" – terenów rejonu "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy "[...]" nr "[...]" z dnia "[...]" w zakresie lokalizacji wjazdu na działkę. W projekcie budowlanym zaprojektowano wjazd bezpośrednio z drogi publicznej powiatowej, zaś w ustaleniach planu przyjęto zasadę wjazdów na poszczególne działki z dróg dojazdowych oznaczonych na planie symbolem D18, stanowiących dojazdy od dróg publicznych, które w trybie dokonywania podziałów terenów oznaczonych symbolem 16 ML na nieruchomości budowlane, powinny być ustanowione w rozumieniu właściwych przepisów szczególnych jako drogi wewnętrzne, sprzedawane wraz z ww. nieruchomościami jako udział w prawie do działki gruntu składającej się na drogę wewnętrzną (§ 4 ust. 2 tegoż planu). Ponadto wiatę na samochód oraz szklarnię usytuowano w części gruntu przeznaczonego pod drogę dojazdową D18, nie zachowując jednocześnie ustalonej w obowiązującym planie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Brak jest jakichkolwiek podstaw i przepisów, z których wynikałaby możliwość pominięcia tych niezgodności projektu z planem, w szczególności taką podstawą nie może być złożenie wniosku o zmianę tegoż planu, ani błędy w umowach sprzedaży nieruchomości objętych planem, czego domaga się skarżący. Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Stosownie do tego wymogu Wojewoda zasadnie stwierdził, że także inne żądania uzupełnienia projektu budowlanego przez organ pierwszej instancji znajdują oparcie w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1133 ze zm.). Sąd ocenę tę podziela. Projektowane usytuowanie budynku letniskowego w odległości 3 metrów od granicy lasu (działki nr "[...]") jest niezgodne z wymogami § 271 ust. 2 i 8 rozp. dotyczącego warunków technicznych, odległość budynków kategorii ZL (zagrożenia ludzi) od granicy lasu winna wynosić 12 metrów. Zgodnie z § 209 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 tego rozporządzenia budynki mieszkalne zaliczane są do kategorii ZLIV. Budynek letniskowy z racji programu użytkowego, jak to słusznie podaje organ odwoławczy, jest w rzeczywistości budynkiem mieszkalnym. Różnica polega jedynie na okresowym zamieszkiwaniu go, dlatego przepisy dotyczące zachowania odpowiednich odległości tych budynków od granicy lasu mają do nich zastosowanie. Wbrew stanowisku skarżącego dla konieczności zachowania odległości budynku rekreacji indywidualnej od granicy lasu nie mają znaczenia przepisy § 212 i 213 powyższego rozporządzenia, bowiem dotyczą one jedynie wymogów odporności pożarowej elementów budynku i tylko w tym zakresie nie mają zastosowania do budynków rekreacji indywidualnej. Niezgodne z § 12 oraz § 271 rozporządzenia o warunkach technicznych jest usytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy z działkami Nr "[...]" i Nr "[...]". Odległości od granic działki wskazane w § 12 tego rozporządzenia dotyczą wszystkich budynków, także gospodarczych, a tak określił projektowany przy granicy budynek, sam inwestor. Ponadto zgodnie z § 209 ust. 4 w zw. z art. 271 ust. 8 tego rozporządzenia nie jest dopuszczalne usytuowanie budynku gospodarczego przy granicy lasu (działka Nr "[...]"). W projekcie zagospodarowania działki brak jest projektowanej rzędnej poziomu posadzki parteru oraz projektowanych rzędnych w narożnikach budynku, co narusza wymogi § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie formy projektu budowlanego. Zakładana przez skarżącego niemożliwość czytelnego umieszczenia tych rzędnych w projekcie wydaje się, przy obecnych środkach technicznych i niewielkim budynku, nie być przekonywująca. Dotyczy to też po części zasadnego wytknięcia niestarannego i nieczytelnego wykonania rzutów fundamentów, który powinien być uzupełniony rzędnymi posadowienia w stosunku do rzędnej projektowanej poziomu podłogi. Podane rzędne na przekroju (rys. nr 5) nie odzwierciedlają całkowicie projektowanego posadowienia fundamentów. Brak także szczegółu przekrojów ław fundamentowych oraz wieńca pod podwalinami. Braki te naruszają wymagania wskazane w § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie formy projektu budowlanego. Wbrew wywodom skarżącego organy administracji przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę zobowiązane są do kontroli projektu pod kątem wymagań wskazanych w podanych przepisach prawa bez względu na to, czy "rzemieślnik wykonujący budynek" poradziłby sobie bez tych elementów projektu. Zasadny jest także zarzut braku w dokumentacji projektowej wyników badań geotechnicznych i odniesienia się do poziomu ewentualnego występowania wód gruntowych na przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie bowiem z § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego, ustalenie kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego oraz warunków i sposobu jego posadowienia jest elementem niezbędnym dokumentacji projektowej wnioskowanej do zatwierdzenia. Oczywiście słusznie twierdzi skarżący, że zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 prawa budowlanego zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projektowany budynek ma mieć powierzchnię użytkową 70,1 m2 i konstrukcję szkieletowo – drewnianą, ma być posadowiony na fundamentach betonowych w postaci ław pod ścianami i stóp pod słupami wewnętrznymi, z różnicą poziomów w jego wnętrzu. W miejscu lokalizacji budynku jest spadek terenu. W rzeczywistości będzie budynkiem mieszkalnym. Zważywszy na te okoliczności wymóg przedłożenia wyników badań geotechnicznych i odniesienia się do poziomu występowania wód gruntowych nie jest sprzeczny z treścią cyt. art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego. Zasadny jest także wymóg dołączenia do projektu budowlanego oświadczeń właściwych jednostek o zapewnieniu dostawy wody, energii elektrycznej i odbioru ścieków, co wynika z dyspozycji art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że powyższe wymogi stawiane są stosowanie do potrzeb. Nie ulega jednak wątpliwości, że projektowany budynek w rzeczywistości będzie mieszkalnym, co wiąże się z koniecznością (wbrew temu co twierdzi skarżący) korzystania z mediów, aby przebywającym w tym budynku osobom zapewnić odpowiednie warunki bytowo-sanitarne i koniecznością pozbycia się odpadów komunalnych zgodnie z wymogami ochrony środowiska. Ten stan rzeczy przemawia za trafnością żądania od inwestora wyżej wskazanych oświadczeń właściwych jednostek. W przedstawionym przez inwestora projekcie budynku brak jest też projektów branżowych. Z § 11 ust. 2 pkt 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie formy projektu wprost wynika, że zarówno z opisu technicznego jak i części rysunkowej projektu powinno wynikać, jak rozwiązano zasadnicze elementy wyposażenia budowlano-instalacyjnego zapewniające użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych, sanitarnych, wentylacyjnych, grzewczych i elektrycznych. Przeznaczenie obiektu to cele mieszkalne, zatem wyżej wskazane instalacje i urządzenia są niezbędne do prawidłowej eksploatacji budynku. Wywody skarżącego, że instalacje te są zbędne, należy pozostawić bez komentarza. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy uznał za niezasadne zbyt szczegółowe żądania organu I instancji dotyczące ukształtowania zieleni, braku miejsc postojowych, braku usytuowania śmietnika, żądania opinii ZUOP. Organ ten przyznał też, że inwestor ma prawo wyboru procedury związanej z budową przyłączy i wobec czego projekt budynku nie musi ich zawierać. Słusznie jednak skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do pozostałych żądań organu I instancji, tj. co do oznaczenia średnic i spadku rur kanalizacyjnych, braku danych co do ustalenia, że wody opadowe będą odprowadzane na teren własnej działki, braku zestawienia powierzchni działki terenów zielonych oraz oczka wodnego, braku metryk na rysunkach, braku określenia odporności ogniowej ścian, konieczności dokonania odpowiednich wpisów na stronie tytułowej projektu, braku uprawnień projektanta, czy nachylenia dachu. Jednakże te uchybienie organu nie miało żadnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "C" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm.) Sąd uwzględnia skargę tylko gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do niewielkiej części zarzutów z odwołania niewątpliwie nie mógł mieć wpływu na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Bowiem wskazane wyżej nieprawidłowości przedstawionego przez inwestora projektu budynku rekreacji indywidualnej i tak uniemożliwiały uwzględnienie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Z dyspozycji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wynika bowiem, że w razie stwierdzenia naruszeń dot. projektu organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor wskazanych przez Starostę "[...]" nieprawidłowości nie usunął, a znaczną ich część organ odwoławczy uznał za występujące. Jak już wyżej wskazano Sąd ocenę organu odwoławczego podziela. Słusznie zatem organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, którą to odmówiono inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. ----------------------- 7