II SA/Ol 56/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. N. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie adwokatowi E. N. kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych), powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]". Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2016 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 20 czerwca 2016 r. o ustanowienie adwokata. Na skutek sprzeciwu skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 r., zmienił przedmiotowe zarządzenie i ustanowił dla skarżącego adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu – adwokata E. N. W dniu 3 października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła sporządzona przez wyznaczonego adwokata opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, do której załączył on wniosek z dnia 2 października 2016 r. o przyznanie wynagrodzenia za jej sporządzenie, albowiem - jak wskazał - pomoc prawna nie była w tym wypadku w żadnym stopniu opłacona przez skarżącego. W opinii wyznaczony adwokat wskazał, że pismo Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczeniu go na pełnomocnika z urzędu odebrał w dniu 6 września 2016 r. Wskazać należy, że w świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej ustawą, adwokat wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z dniem 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 22 rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Powyższe oznacza, że w warunkach niniejszej sprawy, w związku z zakończeniem postępowania w pierwszej instancji wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r., na obecnym etapie postępowania, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia. Stosownie do § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. W świetle § 4 ust. 1-3 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem kryteriów, określonych ust. 2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się ponadto o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W świetle § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłata maksymalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie – z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka maksymalna, określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w wysokości 480 zł. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto [1/2 x (480 zł x 75%)], powiększonej o należny podatek VAT. Tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji.