II SA/Ol 565/19

Dnia 15 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. M. kwotę "[...]"(słownie: "[...]") tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 15 lutego 2019 r. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w "[...]" (dalej: organ pierwszej instancji) odmówił "[...]" (dalej: skarżąca) wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy "[...]", w celu umieszczenia obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. pawilonu handlowego. W uzasadnieniu decyzji podano, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie przedmiotowego zezwolenia na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Wywiedziono z art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 z późn. zm.), dalej: u.d.p., że ustawodawca w celu ochrony pasa drogowego przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów oraz ruchu pieszych, wprowadził zakaz lokalizowania w nim urządzeń i obiektów niezwiązanych z potrzebami zarzadzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Podniesiono ponadto, że § 36 ust. 2c uchwały Rady Miejskiej "[...]" z 27 września 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta "[...]" wprowadził zakaz realizacji obiektów usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie dróg publicznych klasy technicznej: "[...]" to jest na chodnikach i ciągach zieleni przy drogach. W ocenie organu pierwszej instancji w sprawie istotne było ustalenie, czy i w jaki sposób skarżąca usunęła przedmiotowy kiosk z pasa drogowego. W tym celu przesłuchano skarżącą i jej syna i ustalono, że skarżąca zakończyła prowadzenie działalność gospodarczą w tym obiekcie handlowym w 2009 r., a działalność tę kontynuuje jej syn. Okoliczność tę potwierdzono wyciągiem z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że skarżąca oświadczyła, iż nie planuje prowadzenia działalności gospodarczej, a jej intencją było uzyskanie zezwolenia na rzecz syna, gdyż ma on na utrzymaniu czwórkę dzieci i jest to jedyne źródło dochodu jego sześcioosobowej rodziny. Podkreślił, że skarżąca i jej syn mieli wiedzę o konieczności podjęcia czynności związanych z rozbiórką przedmiotowego kiosku, a poprzednie zezwolenie, wydane na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2018 r., dało realne możliwości rozbiórki obiektu. W ocenie organu, wydaniu zezwolenia na zajęcia pasa drogowego sprzeciwia się brak zainteresowania skarżącej prowadzeniem działalności w kiosku i brak możliwości wykorzystywania pasa drogowego do celów wskazanych we wniosku. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że za udzieleniem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego skarżącej nie przemawia szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p., gdyż nie ma ona własnego interesu w jego uzyskaniu. Dodał, że chęć prowadzenia legalnej działalności gospodarczej w obiekcie zlokalizowanym w pasie drogowym nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" uzasadniającego jego funkcjonowanie w pasie drogowym. Zauważył ponadto, że w świetle przepisów u.d.p. nadrzędnym zadaniem zarządcy drogi jest dbanie o bezpieczeństwo ruchu drogowego i zapobieganie wszelkim jego utrudnieniom, w tym także ruchu pieszego. Pawilon handlowy usytuowany jest w okolicach przejścia dla pieszych na skrzyżowaniu ulic "[...]", a prowadzenie działalności handlowej w pawilonie i jego klienci, w sposób istotny utrudniają poruszanie się po chodniku w obrębie przejścia dla pieszych. Za istotną okoliczność organ pierwszej instancji uznał także fakt parkowania w pobliżu miejsca prowadzenia działalności pojazdów będących własnością klientów i dostawców towaru do pawilonu. Podniósł również, że pas drogowy nie służy do prowadzenia działalności handlowej i tego typu działalność nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 i art. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej k.p.a., zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności w zakresie zagrożenia bezpieczeństwa i utrudnienia w ruchu, które zdaniem organu miałoby powodować usytuowanie pawilonu, a także przez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej; - art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. przez prowadzanie postępowania z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej, zasady bezstronności i równego traktowania oraz przez nieuzasadnione odstąpienie od dotychczasowej praktyki organu przy rozstrzyganiu spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; - art. 80 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, jakoby usytuowanie przedmiotowego pawilonu powodowało zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego; - art. 39 ust. 3 u.d.p. przez przekroczenie granic uznania administracyjnego, w sytuacji gdy dalsze pozostawanie pawilonu handlowego w pasie drogowym jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w tym przepisie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej: Kolegium) decyzją z 6 maja 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium podniosło, że skarżąca zawarła 1 lutego 2011 r. z "[...]" umowę dzierżawy gruntu o pow. 40 m2, stanowiącego część pasa drogowego ul. "[...]", na okres od 1 lutego 2011 roku do 31 grudnia 2015 r. Umowa ta została zawarta przed wejściem w życie uchwały Rady Miejskiej "[...]" z 27 września 2012 r., który w § 36 ust. 2c wprowadził zakaz realizacji obiektów usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie dróg publicznych klasy technicznej: "[...]" to jest na chodnikach i ciągach zieleni przy drogach. Wskazało również, że skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej i nie wiąże z tym obiektem handlowym żadnej przyszłości. Działalność w tym miejscu prowadzi jej syn, z którym nie zawarła żadnej umowy o przekazaniu obiektu, lecz uważa, że jej syn chciałby prowadzić tam działalność gospodarczą. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium przyjęło wyjaśnienia organu pierwszej instancji zawarte w piśmie z 11 marca 2019 r., że podejmując poprzednie pozytywne rozstrzygnięcie (decyzja z 21 sierpnia 2017 r. o wydaniu zezwolenia na zajecie pasa drogowego na okres od 1 stycznia 2016 r. do 21 sierpnia 2017 r. o pow. 40 m2 oraz od 22 sierpnia 2017 do 31 grudnia 2018 r. o pow. 30 m2) za szczególnie uzasadniony przypadek organ ten uznał sytuację skarżącej, która wskutek długotrwałości postępowania administracyjnego nie mogła przewidzieć ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, a negatywna decyzja wywołałaby dla niej szczególne dolegliwe konsekwencje finansowe. Zezwolenie to miało umożliwić skarżącej zaplanowanie i wykonanie czynności związanych z uwzględnieniem sytuacji, w której dalsze istnienie pawilonu w pasie drogowym nie będzie możliwe. Kolegium podniosło również, że do 23 stycznia 2019 r. zarządca drogi nie miał wiedzy, kto w rzeczywistości zajmuje pas drogowy pod pawilon handlowy, prowadząc w nim działalność gospodarczą. Wiedzę na ten temat uzyskał dopiero w trakcie przesłuchania, gdy skarżąca wyjaśniła, że w 2009 r. zakończyła działalność gospodarczą w przedmiotowym obiekcie handlowym, a jako osobę prowadzącą działalność gospodarczą w tym miejscu wskazała swojego syna, który potwierdził te okoliczności. Kolegium dodało, że skarżąca oświadczyła, że nie planuje prowadzenia działalności gospodarczej, a jej intencją było uzyskanie zezwolenia na rzecz syna. Z uwagi na powyższe, zdaniem Kolegium zarzut, że uprzednie zezwolenie zostało wydane na rzecz skarżącej, pomimo że działalność prowadził jej syn, nie mało uzasadnienia faktycznego, skoro wiedzę na ten temat organ uzyskał dopiero podczas przesłuchania strony i świadka. Kolegium podkreśliło, że udzielone zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w określonym czasie co do zasady nie tworzy po stronie zainteresowanego żadnych praw nabytych, na które można byłoby powoływać się przy składaniu wniosku o kolejne zezwolenie. W złożonej skardze skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Podniosła ponadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawarto w nim argumentacji prawnej uzasadniającej stanowisko, że właściciel obiektu nie ma prawa skutecznie ubiegać się o udzielenie zezwolenia, jeżeli faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej w obiekcie. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o przeprowadzenie dowodu z protokołu sprzedaży ruchomości z 7 września 1995 r. na okoliczność potwierdzenia posiadania przez nią prawa własności pawilonu handlowego. Skarżąca wyjaśniła, że pawilon handlowy na podstawie umowy użyczenia jest wykorzystywany przez jej syna do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynek został wybudowany w 1986 r., zgodnie z prawem, a skarżąca nabyła go w 1995 r. i od tego czasu prowadzony jest tam rodzinny biznes. Do końca 2015 r. dzierżawiła teren, pod którym znajduje się budynek, natomiast w 2016 r. organ pierwszej instancji nie wyraził zgody na zajęcie pasa drogowego. Po długotrwałym postępowaniu przed Kolegium ostatecznie organ pierwszej instancji decyzją z 21 sierpnia 2018 r. zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego, wskazując w pkt. 3 tej decyzji, że przed upływem okresu, na który udzielono zezwolenia (od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2018 r.), skarżąca zobowiązana jest wystąpić do o wydanie nowego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego lub przywrócić pas drogowy do stanu poprzedniego przez rozbiórkę obiektu budowlanego. Wobec tego pod koniec 2018 r. złożyła kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, lecz decyzją z 5 marca 2019 r. organ pierwszej instancji odmówił wydania zezwolenia, wywodząc, że decyzją Kolegium z 3 lipca 2017 r., została zobowiązana do usunięcia kiosku z pasa drogowego. Skarżąca zarzuciła, że organ nie uzasadnił stanowiska o braku interesu prawnego skarżącej w ubieganiu się o wydanie spornego zezwolenia. Zauważyła, że nie ma przepisu prawa, który przewidywałby, że tylko osoba prowadząca działalność w obiekcie usytuowanym w pasie drogowym może skutecznie ubiegać się o wydanie zezwolenia. Zdaniem skarżącej, jako właścicielka pawilonu i użyczająca pawilon synowi ma interes prawny w tym, aby domagać się wydania decyzji na jej rzecz. Zarzuciła także, że organ pierwszej instancji w ogóle nie wskazał, jaki szczególnie uzasadniony przypadek przemawia za wydaniem zezwolenia na rzecz innych pawilonów zlokalizowanych w pasie drogowym przedmiotowej drogi, co dowodzi, że organ pierwszej instancji w nierówny sposób traktuje podmioty ubiegające się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Wywiodła także, że pawilon nie stanowi zagrożenia w ruchu, nie znajduje się na środku chodnika, a w pasie zieleni, funkcjonuje od 20 lat, a jego funkcjonowanie nie było dotychczas negatywnie oceniane przez zarządcę drogi. Stwierdziła, że organ nie dysponuje żadnymi danymi dotyczącymi liczby wypadków, do których miałoby dojść w obrębie pawilonu z uwagi na jego funkcjonowanie. Organ dostrzegł zagrożenie dopiero, gdy właściciele lokali w budynku wybudowanym za pawilonem zgłosili zastrzeżenia co do jego usytuowania. Skarżąca stwierdziła, że w sprawie nie uwzględniono interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, przez pominięcie, że pawilon handlowy funkcjonuje od ponad 20 lat, a działalność gospodarcza prowadzona przez syna skarżącej jest głównym źródłem utrzymania jego rodziny. Zarzuciła, że z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej, zasady bezstronności i równego traktowania organ pierwszej instancji aktualnie wydał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w ciągu przedmiotowej drogi powiatowej na kilka pawilonów handlowych, na często zlokalizowanych w bliższej odległości od krawędzi pasa jezdni i przejścia dla pieszych niż pawilon Skarżącej. W ocenie Skarżącej dalsze pozostawanie przedmiotowego pawilonu handlowego w pasie drogowym jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Skarga jest zasadna. Istotą niniejszej sprawy jest ustalenie czy zaistniały przesłanki do udzielenia zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego pod sporny pawilon handlowy. Nie budzi wątpliwości, że przepisy ustawy o drogach publicznych regulujące kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Ochronę drogi, rozumianą jako działania opisane w art. 4 pkt 21 u.d.p., zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 tej ustawy, sprawuje zarządca drogi i do niego należy wydawanie zezwoleń na zajęcia pasa drogowego (pkt 8 art. 20). Środkiem służącym tej ochronie jest ustanowiony w art. 39 ust. 1 u.d.p generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z przepisu tego wynika więc zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych czy umieszczania urządzeń niesłużących drodze i infrastrukturze z nią związanej. Wyjątek od tej zasady, określony został w art. 39 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie to jest zatem dopuszczalne tylko, w przypadku gdy przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto gdy nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego. Użyty w art. 39 ust. 3 u.d.p. termin "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" nie został bliżej przez ustawodawcę określony, co pozwala przyjąć, że ocena okoliczności uzasadniającej umieszczenie/lokalizację/zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie określonych obiektów lub urządzeń (niezwiązanych z drogą i jej infrastrukturą) należy do właściwego organu administracji publicznej (zarządcy drogi). Przy czym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania tego szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na wydanie zezwolenia. Natomiast obowiązkiem organów orzekających jest jedynie ustalenie zaistnienia wskazanej przez stronę przesłanki uzasadnionego przypadku i jej ocena w świetle ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i w ramach postępowania wyjaśniającego prowadzonego przy uwzględnieniu zasad zawartych w art. 7 i art. 77 kpa (por. też wyrok NSA z 20 listopada 2008 r., sygn. II GSK 499/08, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zasadnie skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji nie oceniły prawidłowo podnoszonych przez nią w toku postępowania okoliczności, które - w jej ocenie - dowodziły istnienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy opisanej przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Z przyczyn nie znajdujących oparcia w przepisach prawa orzekające w sprawie organy skupiły się na zaniechaniu przez skarżącą rozbiórki kiosku, podczas gdy okoliczność ta nie ma znaczenia w kontekście wskazanej przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", a ponadto taki obowiązek nie wynikał w stanie faktycznym sprawy z jakiejkolwiek ostatecznej decyzji właściwego organu administracji. Bez podstawy w obowiązujących przepisach prawa stwierdzono w niniejszej sprawie, że właściciel obiektu posadowionego w pasie drogowym nie może ubiegać się o wydanie zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego przez ten obiekt i uznano że ta okoliczność wyłącza istnienie w przypadku skarżącej przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Okoliczność czy właściciel takiego obiektu prowadzi w nim osobiście działalność gospodarczą, czy też nieodpłatnie użycza ten obiekt innym osobom w celu prowadzenia takiej działalności, rezygnując z uzyskiwania korzyści finansowych, jest bez znaczenia w świetle art. 39 ust. 3 u.p.d. Skoro zatem wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia, to obowiązkiem organu administracji było zbadanie czy wystąpiła przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku", przy braku zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że dane w ewidencji działalności gospodarczej są jawne, zatem organ pierwszej instancji mógł samodzielnie w każdym czasie ustalić czy skarżącą nadal prowadzi działalność gospodarczą w przedmiotowym pawilonie, od dnia zarejestrowania w tym systemie zgłoszonych przez przedsiębiorcę danych (art. 24 ust. 1 nieobowiązującej ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - Dz.U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 i art. 45 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy; Dz. U. z 2019 r., poz. 1291), gdyby okoliczność, kto prowadzi działalność w przedmiotowym kiosku, miała znaczenie w sprawie. Bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, że w § 36 ust. 2c uchwały Rady Miejskiej "[...]" z 27 września 2012 r. wprowadzono zakaz realizacji obiektów usługowych w bezpośrednim sąsiedztwie dróg publicznych klasy technicznej: "[...]" to jest na chodnikach i ciągach zieleni przy drogach. Przepis ten dotyczy bowiem nowej zabudowy, a nie obiektów już istniejących w dacie uchwalania tego aktu, co ma miejsce jak w przypadku przedmiotowego pawilonu, wybudowanego legalnie w 1986 r. Zasadnie również skarżącą zarzuciła, że organy obu instancji w ogóle nie oceniły jako przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", okoliczności, że prowadzona w przedmiotowym pawilonie działalność gospodarcza jej syna stanowi główne źródło utrzymania jego sześcioosobowej rodziny. Nie odniosły się też w tym kontekście do faktu legalnego wybudowania tego obiektu i jego funkcjonowania od ponad 20 lat, a także prowadzenia w nim nieprzerwanie od 1995 r. działalności handlowej przez skarżącą i jej syna. Podzielić także trzeba zarzut, że w niniejszej sprawie w ogóle nie wykazano, aby rzeczywiście usytuowanie przedmiotowego pawilonu pogorszyło bezpieczeństwo ruchu drogowego czy powodowało niszczenie drogi publicznej. W szczególności nie udowodniono, że zdarzenia takie zaistniały w okresie przed złożeniem wniosku, co ma znaczenie z uwagi na wieloletnie funkcjonowanie tego pawilonu i uprzednie wydawanie przez organ pierwszej instancji zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, wskazujące, że funkcjonowanie pawilonu wcześniej takich zagrożeń nie stwarzało. Organ nie wskazał żadnych dowodów na istnienie omawianych zagrożeń. W szczególności nie wykazano istnienia jakiegokolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, także pieszego, np. informacjami z Policji dotyczącymi ilości zdarzeń drogowych (w tym z udziałem pieszych) w bezpośrednim sąsiedztwie pawilonu, których przyczyną byłaby wyłącznie lokalizacja tego obiektu. Wskazane przez organ pierwszej instancji ogólnikowe "utrudnienia w poruszaniu się po chodniku w obrębie przejścia dla pieszych" nie zostały nawet bliżej opisane w decyzji i nie wynikają z wykonanych przez organ zdjęć, znajdujących się w aktach sprawy. Nie wykazano też dlaczego parkowanie pojazdów "w pobliżu miejsca prowadzenia działalności" jest "istotne" w sprawie. Zaniechanie dokonania ustaleń w powyższym zakresie i brak oceny istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych narusza art. 7, art. 8 § 1 i 2 , art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Powyższe naruszenia przepisów postępowania nie pozwalają na stwierdzenie, że prawidłowo zastosowano w sprawie art. 39 ust. 3 u.d.p. Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali i oceni, czy podnoszone przez skarżącą okoliczności: legalnego wybudowania pawilonu w 1986 r., prowadzenia w nim przez skarżącą i jej syna nieprzerwanie działalności handlowej od 1995 r., fakt, że ta działalność stanowi główne źródło utrzymania sześcioosobowej rodziny, stanowią o istnieniu przesłanki z art. 39 ust. 3 u.d.p. Dokonując tej oceny organ uwzględni jednocześnie fakt, że wydał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego tej samej drogi publicznej w przypadkach, gdy obiekty handlowe usytuowane były, jak wykazała skarżąca, w bliższej odległości od przejść dla pieszych lub na węższych odcinkach chodnika. Obowiązek ten wynika w niniejszej sprawie z art. 7 i art. 8 § 1 i 2 k.p.a., to jest zasad: rozstrzygania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, zasady pogłębiania zaufania obywateli, zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Ponadto organ oceni czy ewentualne wydanie zezwolenia nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, uwzględniając w szczególności zarejestrowany przez organy Policji, znaczący wzrost liczby wypadków z udziałem pieszych w ostatnich latach spowodowanych usytuowaniem przedmiotowego pawilonu. Sąd zaznacza, że w zaskarżonej decyzji Kolegium nie podało ani daty wydania poddanej kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji, ani jej znaku/numeru. Uchybienie to uniemożliwiło jednak sądowoadministracyjnej kontroli decyzji organów obu instancji, gdyż dane zawarte w sentencji zaskarżonej decyzji pozwoliły na jednoznaczną identyfikację kwestionowanego instancyjnie przez skarżącą aktu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).