II SA/Ol 566/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. T. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. i R. G. na Radę Miasta w przedmiocie degradacji nieruchomości postanawia odmówić przyznania radcy prawnemu S. T. wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 566/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę M. i R. G. na Radę Miasta w przedmiocie degradacji nieruchomości. Po rozpoznaniu wniosku skarżących o ustanowienie radcy prawnego w tej sprawie, Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, postanowieniem z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 566/09, przyznał M. i R. G. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w O., wyznaczyła dla skarżących jako pełnomocnika z urzędu, po uprzednim zwolnieniu radcy prawnego T. L. od obowiązku zastępowania skarżących w niniejszej sprawie, radcę prawnego S. T. (pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. z dnia 1 września 2009 r.). W dniu 29 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła opinia pełnomocnika skarżących – radcy prawnego S. T. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 16 września 2009 r., do którego załączona została przedmiotowa opinia, pełnomocnik skarżących wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego za jej sporządzenie. Wskazać należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z dnia 16 września 2009 r. wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z tym żądaniem nie złożył jednak oświadczenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części. W konsekwencji, stwierdzić należy, iż jego wniosek nie zawiera oświadczenia wymaganego przez § 16 rozporządzenia. Oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, jest natomiast obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części i pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Faktu, iż opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części nie można wywodzić z samego żądania zawartego we wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Brak przedmiotowego oświadczenia nie stanowi jednocześnie braku formalnego wniosku, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, dlatego też nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ustawy. Jego brak wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie przez radcę prawnego prawa do wynagrodzenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na marginesie, zauważyć natomiast należy, iż przedstawione wyżej stanowisko jest zgodne z utrwalanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem wyrażonym w sprawach, w których zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w tym § 20, posiadający takie samo brzmienie jak § 16 (np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08 i z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).