II SA/Ol 566/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015r. sprawy ze skargi S. Sz. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania postanawia 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 2. zawiesić postępowanie sądowe. S. S. w skardze wniesionej na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie wymeldowania, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazał, że konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniona jest szeroko pojętym dobrem jego i jego córek zagrożonych poprzez działanie Wojewody. Dodatkowo skarżący, we wniosku z dnia 10 czerwca 2015 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym bezpośrednio do Wojewody podniósł, że grozi mu niepowetowana szkoda. Rygor natychmiastowej wykonalności sprawia, że zagrożony jest powrót do spornego lokalu w A przy ulicy A. Szczególne zagrożone jest dobro córek skarżącego, gdyż uczestniczka postępowania złożyła także wnioski o ich wymeldowanie. Działania organu sprawiają, że zagrożone jest prawo do meldunku w spornym lokalu oraz prawo do zamieszkiwania w tymże mieszkaniu. Skarżący podniósł, że w chwili obecnej przed sądem powszechnym prowadzone jest postępowanie o eksmisję uczestniczki postępowania ze spornego lokalu, a także sprawa o naruszenie posiadania, co umożliwi skarżącemu i jego córkom powrót do spornego mieszkania. Działania Wojewody zagrażają dobru skarżącego, gdyż spowodują utratę legitymacji procesowej w postępowaniach prowadzonych przed sądem powszechnym. Zamykają też skarżącemu drogę do wejścia, przebywania i dalszego zamieszkiwania we wskazanym mieszkaniu dla skarżącego i jego córek. Skarżący w skardze wskazał ponadto, że wnosi o połączenie spraw ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]", ze skargą wniesioną na wcześniejszą decyzję Wojewody w tym samym przedmiocie, a zarejestrowaną pod sygnaturą akt II SA/Ol 109/15. Wskazał, że sprawa o sygn. akt II SA/Ol 109/15 czeka na rozpoznanie w Sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Materialnoprawną podstawę decyzji Burmistrza Miasta A oraz Wojewody stanowił art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. Nr 217, poz. 1427 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OZ 921/10 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zgodnie z którym, decyzja o wymeldowaniu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i potwierdza jedynie stan faktyczny, że określona osoba nie przebywa w danym lokalu. Jej wykonanie polega na technicznym wykreśleniu wpisu w ewidencji ludności. Z faktu zameldowania nie wynikają żadne prawa rzeczowe do lokalu, nie uprawnia ona do przebywania w lokalu, gdyż kwestie te regulują przepisy prawa cywilnego. Mając na uwadze powyższy charakter decyzji o wymeldowaniu oraz sam charakter obowiązku meldunkowego nie sposób przyjąć, że zaskarżona decyzja może spowodować dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Po pierwsze skarżący, co wynika z akt sprawy wynajmuje lokal mieszkalny w którym zamieszkuje. Po drugie, z samym faktem zameldowania nie wiążą się uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu, bowiem uprawnienia te wynikają z prawa cywilnego, a nie meldunku, który stosownie do treści art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Decyzja o wymeldowaniu co do zasady nie może więc wyrządzić skarżącemu znacznej szkody. Podobnie trudno przyjąć, że decyzja taka może spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenie skutki. W przypadku bowiem, ewentualnego pozytywnego zakończenia dla skarżącego spraw toczących się przez sądem powszechnym i np. przywrócenia utraconego posiadania i skutecznej egzekucji orzeczenia sądu powszechnego skutkującej ponownym zamieszkaniem skarżącego w spornym lokalu, skarżący będzie miał nie tylko prawo, ale i obowiązek zameldować się w spornym lokalu, oczywiście, o ile w nim zamieszka w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Poza zakresem niniejszego postępowania są natomiast argumenty podnoszone przez skarżącego, a dotyczące zameldowania jego córek, bowiem w tym względzie toczy się odrębne postępowanie. Odnosząc się natomiast do kwestii zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, w ocenie Sądu na obecnym etapie sprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie nie może zostać zakończona. Jak zauważył to sam skarżący, żądając połączenia sprawy ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]", ze sprawą prowadzoną przed tutejszym Sądem pod sygnaturą akt II SA/Ol 109/15, obydwie te sprawy dotyczą wymeldowania i pozostają ze sobą w związku. Pierwszą decyzją z dnia "[...]" organ I instancji odmówił wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu. Następnie Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję organu I instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Na decyzję Wojewody skargę wywiódł skarżący. Po uchyleniu decyzji z "[...]", organ I instancji - nie czekając na orzeczenie sądu administracyjnego - w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z "[...]" orzekł o wymeldowaniu skarżącego, a Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Już po decyzji Wojewody z "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r. oddalił skargę S. S. na decyzję Wojewody z "[...]". Na chwilę obecną wyrok Sądu nie jest prawomocny, gdyż skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sadu Administracyjnego. Powyższej przedstawiony stan faktyczny wskazuje, że postępowanie ze skargi na decyzję z "[...]" obecnie nie może się toczyć. W toku bowiem jest postępowanie sądowoadministracyjne na decyzję organu II instancji z "[...]". Skład orzekający w niniejszej sprawie będzie związany wykładnią prawa dokonaną przez Sąd w postępowaniu wszczętym na skutek skargi wniesionej na decyzję organu odwoławczego z "[...]", co będzie rzutować na legalność decyzji tego organu z "[...]" badanej przez Sąd w obecnym postępowaniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Natomiast w pkt 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.