II SA/Ol 568/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier bez wymaganego zezwolenia postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego, powołując między innymi art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), wymierzył Spółce A (dalej zwanej Spółką) karę pieniężną w wysokości "[...]" zł. z tytułu urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia w miesiącu listopadzie 2013r. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej Spółka zarzuciła temu organowi naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej oraz art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, która został uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji oraz jest niezgodna z Konstytucją. Ponadto podniosła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2, art. 191, art. 128 i art. 220 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wskazała także na naruszenie art. 89 ustawy o grach hazardowych. Z tych też przyczyn wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie zawieszenie postępowania sądowego jest uzasadnione w związku ze skierowaniem przez inne sądy pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 686/13, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) przedstawił bowiem Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne z: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Powyższe pytanie prawne zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. W ocenie Sądu, udzielenie odpowiedzi na to pytanie prawne ma istotne znaczenie także dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Zważyć bowiem należy, że zarówno w rozpoznawanej sprawie, jak i w sprawie, w której NSA przedstawił pytanie prawne wystąpiły wątpliwości co do możliwości ograniczenia prawa urządzania gier na automatach, z uwagi na brak notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych. Naruszenie obowiązku notyfikacji przepisów technicznych, wynikającego z dyrektywy 98/34/WE, ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd poweźmie wątpliwości, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014r., sygn. akt IV KK 183/13, LEX nr 1409532). W rozpoznawanej sprawie przedstawianie Trybunałowi Konstytucyjnemu kolejnego pytania prawnego jest jednak niecelowe, z uwagi na to, że dokonał tego już NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 stycznia 2014r. NSA wyraźnie zaakcentował, że rozstrzygnięcie kwestii braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych odnosi się w zasadniczej części do zarzutów naruszenia Konstytucji RP, poprzez pominięcie istotnego elementu krajowej procedury ustawodawczej, a także naruszenia zasady wolności gospodarczej. Rozstrzygnięcie zaś tych zagadnień leży w gestii Trybunału Konstytucyjnego i dopiero po jego wypowiedzi w tej materii, rolą sądu administracyjnego będzie dokonanie oceny na ile, i czy w ogóle, wskazane kwestie związane z notyfikacją przepisów ustawy hazardowej mają wpływ na zapadłe przed organami celnymi decyzje. W tych okolicznościach bez wpływu na ocenę zasadności zawieszenia niniejszego postępowania pozostaje fakt, że pytanie prawne NSA nie dotyczy wprost art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, stanowiącego podstawę prawną wydania kontrolowanych przez tutejszy Sąd decyzji. Istotą tego pytania jest bowiem wyjaśnienie wątpliwości konstytucyjnych odnoszących się do procesu legislacyjnego zakończonego uchwaleniem również tego przepisu ustawy o grach hazardowych, który może potencjalnie być uznany za przepis techniczny. Ponadto, postanowieniem z dnia 21 maja 2012r., sygn. akt III SA/GI 1979/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją RP art. 89 ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano na naruszenie szeregu zasad konstytucyjnych: zasady zaufania obywatela do państwa i prawa oraz zasady racjonalności działań ustawodawcy, które wypływają z ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego; zasady winy jako podstawy odpowiedzialności wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji); zasady poprawnej legislacji, stanowiącej element zasady demokratycznego państwa prawa wywiedzionej z art. 2 Konstytucji RP; zasady godności człowieka jako najwyższego i niezbywalnego dobra (art. 30 Konstytucji); zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; zasady równości oraz sprawiedliwości społecznej (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Pytanie to zostało zarejestrowane przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. akt P 32/12. Skoro przedmiotem wskazanych pytań prawnych są kwestie mające znaczenie także dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, Sąd za zasadne uznał zawieszenie postępowania sądowego do czasu podjęcia stosowanych orzeczeń przez Trybunał Konstytucyjny. Stąd też, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.