II SA/Ol 568/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia 20 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. (dalej: "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta E. (dalej: "organ I instancji") z dnia 13 marca 2024 r. w sprawie ustalenia na rzecz inwestora – S Sp. z o.o. z siedziba w K. (dalej: "inwestor") warunków zabudowy dla inwestycji: Budowa stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i elementami zagospodarowania terenu, w E. przy ul. [...], działka nr: [...]. Po rozpatrzeniu skargi D.M. (dalej: "skarżący") na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/OI 585/24 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu, zasadny okazał się zarzut skargi dotyczący braku ustalenia miejsc postojowych. Sąd wyjaśnił, że żadne przepisy nie określają zasad ustalania ilości stanowisk parkingowych w decyzji o warunkach zabudowy. Jednak zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. - dalej: "u.p.z.p.") w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, oraz m.in. minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania. Zdaniem Sądu, ta sama zasada powinna obowiązywać przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż jest ona wydawana w przypadku braku planu miejscowego i spełnia podobną rolę. Sąd wyjaśnił również, że mimo braku wyraźnego unormowania na ten temat, w orzecznictwie przyjmuje się, iż ustalenie wymaganej ilości miejsc postojowych dla inwestycji jest powinnością organu ustalającego warunki zabudowy. Zmiana art. 61 ust. 7 u.p.z.p., która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r., potwierdza tylko konieczność określenia w decyzji o warunkach zabudowy minimalnej liczby miejsc do parkowania. Wymóg ten już wcześniej był wywodzony z art. 54 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Sąd wskazał również, że stanowisko powyższe potwierdza treść § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm. – dalej: "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r."), z którego wynika, że zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Sąd uznał również, że przeprowadzona analiza nie daje podstaw dla ustalonej wysokości pylonu reklamowego. Pylon reklamowy jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm. – dalej: "p.b."), i chociaż nie jest obiektem kubaturowym, to jego wysokość nie może być dowolna i dominować nad otoczeniem. Zdaniem Sądu, nie można usprawiedliwiać przyjętej wysokości pylonu przepisem zakazującym budowy obiektów budowlanych ponad 32 m n.p.m. w związku z funkcjonowaniem lotniska. W ocenie Sądu, w sprawie nie przedstawiono żadnych racjonalnych okoliczności, które uzasadniałyby dopuszczenie pylonu reklamowego w wysokości pięciokrotnie przewyższającej istniejącą na obszarze analizowanym zabudowę. Sąd wskazał ponadto, iż wątpliwości budzą ustalenia dotyczące nachylenia połaci dachowych. Określenie przez organ I instancji "dachy płaskie lub o niewielkim kącie nachylenia połaci" jest zbyt ogólnikowe i nie daje podstaw do ustalenia, jaki kąt nachylenia dachu został dopuszczony. Sąd powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, iż możliwe jest określenie w decyzji parametrów nowej zabudowy przy użyciu sformułowań m.in. takich jak: minimalnie-maksymalnie; od-do. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji decyzją z dnia 5 maja 2025 r. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji wskazując m.in., iż w ramach planowanej stacji paliw dopuszcza się budowę: budynku handlowo-socjalnego do obsługi stacji paliw, wiaty nad dystrybutorami, a także niezbędnej infrastruktury koniecznej do funkcjonowania stacji paliw, w tym podziemnych zbiorników na paliwa oraz dystrybutorów paliwowych, pylonów reklamowych. Należy projektować budynek i wiatę o wysokości nie przekraczającej 6 m z dachami o maksymalnym kącie nachylenia połaci 5°. Dopuszcza się lokalizację pylonów reklamowych o maksymalnej wysokości 26 m nad poziom terenu (zgodnie z wnioskiem inwestora). Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Kolegium zarzucając naruszenie: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") poprzez zignorowanie oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażonych w treści uzasadnienia wyroku z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/OI 585/24; - art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.") przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, dokonanie oceny dowodów w zakresie przekraczającym granice swobody przyznanej organom przez przepisy; - art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że władztwo planistyczne może cechować się dowolnością, może przekraczać granice uznania planistycznego oraz prowadzić do nadużycia władztwa, a organ nie musi respektować przepisów prawa oraz reguł składających się na istotę zasady proporcjonalności; - art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 18 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2022 r. przez błędną wykładnię i uznanie, że w decyzji w sprawie warunków zabudowy nie trzeba określać minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym stanowisk postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne i sposobu realizacji miejsc do parkowania; - art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że do pylonu reklamowego nie stosuje się ogólnych zasad ładu przestrzennego i jego budowa nie wymaga takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne; - błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie do określenia zasad posadowienia pylonu reklamowego nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm. – dalej: "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r."). Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium decyzją z dnia 15 lipca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zdaniem Kolegium, organ uwzględnił dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ocenę prawną dotyczącą ustalenia miejsc postojowych w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, iż dla potrzeb planowanej inwestycji organ I instancji ustalił wskaźnik miejsc postojowych: 1 na 50 m2 powierzchni użytkowej projektowanego budynku do obsługi stacji paliw, z zastrzeżeniem, iż do bilansu nie wlicza się stanowisk przy dystrybutorach paliwowych, oraz, że niezbędne stanowiska postojowe należy zapewnić w granicach działek objętych przedmiotową decyzją. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż określona przez inwestora ilość miejsc do parkowania: od 5 do 10 jest wystarczająca, bowiem sposób funkcjonowania stacji paliw, gdzie sprzedaż odbywa się przede wszystkim bezpośrednio przy dystrybutorach, nie wiąże się z koniecznością zapewnienia możliwości długotrwałego postoju dla klientów. W ocenie Kolegium, przyjęte przez organ I instancji uwarunkowania w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji zapewniają miejsca postojowe w sposób realny, trwały i adekwatny do charakteru inwestycji, tj. stacji paliw. Kolegium wyjaśniło również, że decyzja o warunkach zabudowy nie musi zawierać informacji w zakresie określenia ilości stanowisk postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, ponieważ szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych, sposobu ich zorganizowania oraz rozmieszczenia przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Kolegium za niezasadny uznało również zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że do pylonu reklamowego nie stosuje się ogólnych zasad ładu przestrzennego. Kolegium stwierdziło, że wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji – uwzględniają wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2024 r. Organ I instancji określając maksymalną wysokość pylonu na 26 m nad poziom terenu wyjaśnił bowiem, że pylon reklamowy z racji funkcji jaką spełnia, musi dominować nad otoczeniem, aby być widocznym z dużych odległości. Organ wskazał ponadto, że powszechną praktyką jest, iż w przypadku dróg szybkiego ruchu i autostrad (wnioskowana lokalizacja sąsiaduje z drogą ekspresową), słupy reklamowe z logo zwykle mają wysokość od 20 do 50 m nad poziom terenu. W tej sytuacji Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że wnioskowany pylon o wysokości 26 m nie odbiega od standardu w tym zakresie. Ponadto, decyzja organu I instancji dopuszcza możliwość budowy stacji paliw na działkach przy ulicy, przy której nie ma żadnej zabudowy mieszkaniowej, bowiem koncentruje się tam zabudowa usługowa, magazynowa, przemysłowa, biurowa. W tej sytuacji zdaniem Kolegium, budowa pylonu reklamowego o wysokości 26 m nad poziom terenu, tj. wysokości przewyższającej pięciokrotnie istniejącą na obszarze analizowanym zabudowę, nie naruszy zastanego ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium, pylon reklamowy z racji swojej funkcji np.: ekspozycja logo i nazwy firmy, informowanie o lokalizacji przedsiębiorstwa, a także pełnienie funkcji drogowskazu, powinien być widoczny z dużych odległości, co oznacza, że może dominować nad otoczeniem. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że władztwo planistyczne może cechować się dowolnością, może przekraczać granice uznania planistycznego oraz prowadzić do nadużycia władztwa, a organ nie musi respektować przepisów prawa oraz reguł składających się na istotę zasady proporcjonalności; 2. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 18 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2022 r. przez błędną wykładnię i uznanie, że w decyzji w sprawie warunków zabudowy nie trzeba określać minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym stanowisk postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne i sposobu realizacji miejsc do parkowania; 3. art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że do pylonu reklamowego nie stosuje się ogólnych zasad ładu przestrzennego i jego budowa nie wymaga takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne; 4. błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie do określenia zasad posadowienia pylonu reklamowego nie ma zastosowania rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.; 5. art. 153 p.p.s.a. poprzez zignorowanie oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażonych w treści uzasadnienia wyroku z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/OI 585/24; 6. art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, dokonanie oceny dowodów w zakresie przekraczającym granice swobody przyznanej organom przez przepisy; 7. art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie nie została oparta na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, z pominięciem faktu, że przy ul. [...] w E. w obszarze, który mieści się w granicach obszaru analizowanego występuje głównie niska zabudowa mieszkaniowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie procesowym z dnia 24 września 2025 r. pełnomocnik skarżącego wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t(t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożyło Kolegium, a strona skarżąca wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy w tym trybie. Przypomnieć również wypada, że sprawa na jej wcześniejszym etapie podlegała ocenie tut. Sądu. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/OI 585/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Kolegium z dnia 20 maja 2024 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w sprawie ustalenia na rzecz inwestora warunków zabudowy. W uzasadnieniu swojego orzeczenia tut. Sąd uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący braku ustalenia miejsc postojowych. Sąd wyjaśnił, że żadne przepisy nie określają zasad ustalania ilości stanowisk parkingowych w decyzji o warunkach zabudowy, jednak zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, oraz m.in. minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania. Ta sama zasada, zdaniem Sądu, powinna obowiązywać przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano również, że w sprawie nie przedstawiono żadnych racjonalnych okoliczności, które uzasadniałyby dopuszczenie pylonu reklamowego w wysokości pięciokrotnie przewyższającej istniejącą na obszarze analizowanym zabudowę. Sąd uznał ponadto, iż wątpliwości budzą ustalenia dotyczące nachylenia połaci dachowych. Określenie przez organ I instancji "dachy płaskie lub o niewielkim kącie nachylenia połaci" jest zbyt ogólnikowe i nie daje podstaw do ustalenia, jaki kąt nachylenia dachu został dopuszczony. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z art. 170 p.p.s.a. wynika zaś, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym uwzględnieniu sformułowań zawartych we wskazanym wyroku należało stwierdzić, że Kolegium wykonało wszystkie wskazania tut. Sądu, a zatem, wbrew twierdzeniom skargi, nie został naruszony art. 153 p.p.s.a. Po pierwsze, w ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo uznało, iż dla potrzeb planowanej inwestycji wystarczający jest ustalony w decyzji organu I instancji wskaźnik miejsc postojowych: 1 na 50 m2 powierzchni użytkowej projektowanego budynku do obsługi stacji paliw, z zastrzeżeniem, iż do bilansu nie wlicza się stanowisk przy dystrybutorach paliwowych, oraz, że niezbędne stanowiska postojowe należy zapewnić w granicach działek objętych przedmiotową decyzją. Za niezasadny należy zatem uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 18 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2022 r. Zauważyć należy, że z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Natomiast zgodnie z § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). W przepisie § 18 ust. 2 tego rozporządzenia znajduje się zatem odesłanie do decyzji o warunkach zabudowy, jednak nie określa on konkretnych kryteriów ustalenia ilości miejsc postojowych, uzależniając ich określenie od przeznaczenia i sposobu zabudowy konkretnej działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu przy każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu. Podobnie z przepisów rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie wynika wymóg określenia liczby miejsc parkingowych. W realiach niniejszej sprawy Kolegium właściwie zatem uznało, że określona przez inwestora ilość miejsc do parkowania: od 5 do 10 jest wystarczająca, bowiem sposób funkcjonowania stacji paliw, gdzie sprzedaż odbywa się przede wszystkim bezpośrednio przy dystrybutorach, nie wiąże się z koniecznością zapewnienia możliwości długotrwałego postoju dla klientów. Do liczby miejsc parkingowych nie wliczono stanowisk przy dystrybutorach, a bardziej szczegółowe wskazanie liczby miejsc parkingowych i ich rozmieszczenie winno mieć miejsce na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że do pylonu reklamowego nie stosuje się ogólnych zasad ładu przestrzennego, a jego budowa nie wymaga takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Kolegium, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2024 r., w zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że pylon reklamowy z racji funkcji jaką spełnia (m.in. ekspozycja logo i nazwy firmy, informowanie o lokalizacji przedsiębiorstwa, a także pełnienie funkcji drogowskazu) musi dominować nad otoczeniem, aby być widocznym z dużych odległości. Kolegium dodatkowo wskazało, iż w przypadku dróg szybkiego ruchu i autostrad (wnioskowana lokalizacja sąsiaduje z drogą ekspresową) słupy reklamowe z logo zwykle mają wysokość od 20 do 50 m nad poziom terenu, a zatem wnioskowany pylon o wysokości 26 m nie odbiega od standardu w tym zakresie. Ponadto, planowana inwestycja ma być realizowana na działkach przy ulicy, przy której nie ma żadnej zabudowy mieszkaniowej, bowiem koncentruje się tam zabudowa usługowa, magazynowa, przemysłowa, biurowa. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Kolegium, że budowa pylonu reklamowego o wysokości 26 m nad poziom terenu nie naruszy zastanego ładu przestrzennego. Wypada bowiem zauważyć, że projektowany pylon reklamowy, jakkolwiek jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 i pkt 3 p.b., to z uwagi na jego charakter (nie jest obiektem kubaturowym), konstrukcję oraz funkcję jaką ma pełnić (wspomaga funkcję usługi, którą inwestor zamierza prowadzić), nie sposób jest uznać, aby jego realizacja zaburzała istniejący ład przestrzenny. Odnośnie do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego błędnej wykładni i uznania przez organ, że w sprawie do określenia zasad posadowienia pylonu reklamowego nie ma zastosowania rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. należy zauważyć, iż jest on bezpodstawny. W zaskarżonej decyzji Kolegium wyraźnie wskazało, iż wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej, jej rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami, a w szczególności rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2023 r. przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy (s. 6 decyzji). Wyjaśnić należy, że wysokość pylonu nie narusza przepisów szczególnych związanych z sąsiedztwem lotniska. Do określenia wysokości tej budowli nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Wskazać też należy, że Gmina nie podjęła uchwały na podstawie art. 37a u.p.z.p. regulującej kwestie związane z formami i gabarytami urządzeń reklamowych. Wbrew twierdzeniom skargi w sprawie miał odpowiednie zastosowanie art. 56 u.p.z.p. – z uwagi na treść art. 64 ust. 1 u.p.z.p. – zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowo wskazać należy, że wprawdzie przy ul. [...] znajduje się zabudowa jednorodzinna, ale jak wynika z analizy najbliższy budynek mieszkalny jest oddalony od planowanej inwestycji o ok. 110 m., a wzdłuż ul. [...] budynki mieszkalne nie występują. Co istotne zabudowa w analizowanym obszarze ma charakter mieszany (częściowo mieszkalny, ogrodniczy, usługowy, biurowy, przemysłowo-składowy), a tut. Sąd w wyroku z 3 grudnia 2024 r. orzekł, że projektowana stacja paliw nie koliduje z zastaną zabudową. Należy również zauważyć, że stosownie do wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/OI 585/24, przy ponownym rozpoznaniu sprawy zostały ustalone warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji poprzez określenie m.in., iż w ramach planowanej stacji paliw dopuszcza się budowę: budynku handlowo-socjalnego do obsługi stacji paliw, wiaty nad dystrybutorami, a także niezbędnej infrastruktury koniecznej do funkcjonowania stacji paliw, w tym podziemnych zbiorników na paliwa oraz dystrybutorów paliwowych, pylonów reklamowych. Dookreślono również, iż należy projektować budynek i wiatę o wysokości nie przekraczającej 6 m z dachami o maksymalnym kącie nachylenia połaci 5°. Zatem w zaskarżonej decyzji określono maksymalne parametry nowej zabudowy dotyczące nachylenia połaci dachowych. Nieuzasadnione są także pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Organ wydający zaskarżoną decyzję w niniejszej sprawie działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.