II SA/Ol 573/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 9 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w W. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 24 września 2013 r., nr "[...]" w sprawie przyjęcia "Planu Zrównoważonego Rozwoju Publicznego Transportu Zbiorowego Dla Województwa "[...]" " postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Fundacja "[...]" z siedzibą w W. (dalej jako: strona skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 1668 ze zm., dalej jako: u.s.w.), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 24 września 2013 r., nr "[...]", w sprawie przyjęcia "Planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego dla Województwa "[...]" ". W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa (dalej jako: organ), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., podjętym przez organ samorządu województwa, która może być zaskarżona do sądu administracyjnego na zasadzie art. 90 ust. 1 u.s.w. Należy przy tym zauważyć, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) uległ zmianie stan prawny dotyczący wnoszenia skargi na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 90 ust. 1 u.s.w., zgodnie z którym obecnie każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego, co oznacza, że taka skarga nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bowiem uchylono ust. 4 tego artykułu. Jednakże stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6 (u.s.w.), art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Jak wynika zatem z powyższej regulacji intertemporalnej w sprawach dotyczących aktów organu samorządu województwa nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do tych aktów, które zostały podjęte po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Natomiast zaskarżona uchwała została podjęta 24 września 2013 r., czyli przed wejściem w życie przepisów zmieniających. W związku z powyższym, w stanie faktycznym niniejszej sprawy należało zastosować przepisy uprzednio obowiązujące. Tym samym, przed wniesieniem skargi na przedmiotową uchwałę strona skarżąca winna w oparciu o art. 90 ust. 1 i 4 u.s.w. w związku z art. 52 § 1 i § 4 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa skarżoną uchwałą a następnie wywieść skargę do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do uprzedniej treści art. 52 § 1 i § 4 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia prawa. Zgodnie zaś z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wystąpiła z takim wezwaniem, co potwierdził pełnomocnik organu w piśmie z 21 lipca 2021 r., w którym wskazał, że w sprawie tej nie było kierowane do organu wezwanie strony skarżącej do usunięcia naruszenia prawa (k.23 akt sądowych). W tej sytuacji należy zatem stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna w związku z brakiem wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.