II SA/Ol 587/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku A. W. działającego z upoważnienia inwestora czyli spółki A, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na projektowanej wieży antenowej o długości 40 m na działce nr "[...]" obręb "[...]" przy ulicy "[...]" w "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przedłożony wniosek jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., nr 80, poz. 717). Według organu zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 261, poz. 2603 z 2004r.) planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego a jest to tzw. "łączność publiczna". Według prezydenta, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu (Dz. U. z 2007r., nr 158, poz. 1105), analizą oddziaływania przedsiębiorstwa na środowisko oraz dołączonej do wniosku opinii Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta z dnia "[...]" ww. inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Poza tym analiza stanu faktycznego i prawnego wskazuje, że planowana inwestycja spełni wymogi określone w ww. ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast istniejąca obsługa komunikacyjna budynku nie ulega zmianie, odstąpiono zatem od uzgodnienia obsługi komunikacyjnej wg art. 53 ust. 4 pkt 9 wspomnianej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła poprzez pełnomocnika spółka B, zarzucając jej naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na jego błędnej interpretacji poprzez przyjęcie, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. W odwołaniu wskazano także na naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 oraz art. 54 pkt 1 lit. a i b wspomnianej ustawy poprzez ich niezastosowanie. Podniesiono również naruszenie art. 7 oraz art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Odwołująca się podkreśliła też zarzut pogwałcenia art. 107 § 2 kpa w związku z art. 54 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na doręczeniu stronie postępowania tylko części decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Strona odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania bądź ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem strony odwołującej się, przedmiotowa inwestycja nie wyczerpuje definicji inwestycji celu publicznego. Przede wszystkim w postępowaniu przed organem I instancji wnioskodawca powołując się na cel publiczny w żaden sposób nie wykazał, że jego realizacja stanowi zaspokojenie interesu zbiorowości gminnej. Ponadto z treści załączonej do wniosku analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że działania wnioskodawcy mają charakter ograniczony, gdyż służą zapewnieniu jak najwyższej jakości usług oferowanych przez operatora użytkownikom telefonii komórkowej tylko w rejonie inwestycji. Poza tym zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do drogi publicznej. Uzgodnienie, jak wskazuje dalej ust. 5 powołanego artykułu, następuje w trybie art. 106 kpa a więc w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Wydanie decyzji powinno być zatem poprzedzone zajęciem stanowiska przez inny organ, co oznacza, że stanowisko organu uzgadniającego jest formalną przesłanką warunkującą wydanie decyzji. Brak takiego uzgodnienia czyni przedmiotową decyzję wadliwą i uzasadnia jej wzruszenie. W odwołaniu wskazano również, że organ I instancji w toku postępowania nie wyjaśnił kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, a nieruchomość, na której ma być zlokalizowana inwestycja przylega do pasa drogowego, nie posiadając jednak bezpośredniego zjazdu na drogę publiczną. Ponadto w ocenie strony odwołującej się kluczowym zadaniem organu I instancji było zbadanie czy planowana inwestycja nie będzie stanowiła przyczyny przekroczenia w miejscach dostępnych dla ludzi dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Poza tym organ powinien określić warunki, jakie należy zachować przy budowie anteny, aby poziom pól elektromagnetycznych nie przekraczał norm ustalonych przez obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem odwołującego się w toku I instancji nie zbadano czy planowana inwestycja może być przedsięwzięciem, dla którego obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagany. Zarzucono także w odwołaniu brak ustaleń w kontekście warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Strona odwołująca się wskazała też, że decyzja prezydenta została doręczona stronom tylko w części rozstrzygającej o istocie sprawy. Tymczasem na mocy przepisu szczególnego niezbędnym elementem decyzji ustalającej lokalizacje inwestycji celu publicznego jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali. Doręczona stronom decyzja takiego elementu nie zawierała. Załącznik taki doręczono tylko wnioskodawcy a jego kopia znajdowała się w Urzędzie Miasta. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy w całości decyzję organu I instancji, stwierdzając, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, ponieważ celem publicznym w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) jest m.in. łączność publiczna. To stanowisko zostało poparte wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2005r. (II OSK 495/05). Ponadto organ wskazał, że z załącznika nr 1 do decyzji wynika, że działka nr "[...]", obręb "[...]" w "[...]" ma bezpośredni dostęp do pasa drogowego ulicy "[...]", a o możliwości zapoznania się z nim strona została poinformowana. Według organu II instancji wskazanie przez wnioskodawcę w uzupełnieniu wniosku z dnia 5 marca 2008r., iż obsługa komunikacyjna nie ulegnie zmianie uzasadniało odstąpienie przez organ od uzgodnienia projektu decyzji stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podniosło, że w sytuacji realizacji inwestycji na terenie miasta, zachodzi tożsamość organu rozstrzygającego sprawę co do istoty w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z organem uzgadniającym wskazanym w przywołanym przepisie. Natomiast ocena czy przedmiotowe przedsięwzięcie może oddziaływać na środowisko wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Skargę na powyższą decyzje wywiodła spółka B wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł w stosunku do decyzji Kolegium te same zarzuty, które skierował przeciwko decyzji zapadłej w toku I instancji. Ponadto wskazał na naruszenie art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie art. 11 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł w większości te same argumenty prawne, które zawarł w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Strona skarżąca nie zgodziła się z oceną Kolegium, że badanie czy przedmiotowe przedsięwzięcie może oddziaływać na środowisko, wykracza poza ramy postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W jej ocenie w przedmiotowym postępowaniu powinny zostać zastosowane przede wszystkim regulacje art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska, postulujące ochronę przed polami elektromagnetycznymi. Nie zostały również podjęte żadne czynności, które pozwoliłyby odpowiedzieć czy budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej jest przedsięwzięciem, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skarżący podniósł, że Kolegium nie uwzględniło zarzutu odwołania odnoszącego się do doręczenia stronom tylko części decyzji, bez załącznika stanowiącego jej integralny element. W skardze podkreślono ponownie, iż przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogów definicji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga, jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem . Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. Na wstępie zasadnym jest wskazać, że w przypadku braku planu miejscowego regułą jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, zaś wyjątek od tej zasady dotyczy inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" częściowo zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyliczenie celów publicznych zawartych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, póz. 543, z późn. zm.). Inwestycję taką stanowią bowiem działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów wskazanych w ten sposób. Inwestycja celu publicznego składa się zatem z dwóch elementów: przedmiotu inwestycji, którym musi być realizacja celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego (zob. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2004, s. 23-24). Celami publicznymi w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami są: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Cytowany przepis nie wymienia wprost zamierzeń inwestycyjnych (związanych z działalnością telekomunikacyjną), jednakże celem publicznym jest m. in. budowa i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej. Ponieważ brak jest legalnej definicji tego terminu, niezbędne jest zatem ustalenie jego znaczenia. W tym celu właściwym jest odwołanie się do definicji znajdujących się w ustawach szczególnych regulujących tę dziedzinę. W dacie uchwalenia ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązywała ustawa z dnia 23 września 1990 r. o łączności (Dz. U. z 1995 r. Nr 117, póz. 564, z późn. zm.), która regulowała zasady działalności w dziedzinie łączności – poczty i telekomunikacji (art. 1 ust. 1 tej ustawy). Łączność w znaczeniu przyjętym w tej ustawie obejmowała dwie dziedziny: pocztę i telekomunikację. Telekomunikacja została zdefiniowana jako nadawanie, transmisja i odbiór znaków, sygnałów, pisma, obrazów i dźwięków albo informacji jakiejkolwiek natury poprzez przewody, systemy radiowe, optyczne lub jakiekolwiek inne urządzenia wykorzystujące energię elektromagnetyczną (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o łączności), zaś urządzenia telekomunikacyjne to urządzenia, w tym kable, przewody oraz osprzęt, stosowane w telekomunikacji (art. 2 ust. 1 pkt 9 tej ustawy). W konsekwencji, w stanie prawnym obowiązującym w dacie uchwalenia ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwrot "obiekty i urządzenia łączności" oznaczał m.in. obiekty i urządzenia służące zapewnianiu telekomunikacji. Ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, póz. 852) derogowała część przepisów regulujących problematykę telekomunikacji, w tym skreślono cytowane wyżej punkty 8 i 9 art. 2 ust. 1. Niemniej jednak termin łączność nadal funkcjonuje m.in. w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 159, póz. 1548, z późn. zm.), który stanowi, że dział łączność obejmuje sprawy poczty i telekomunikacji. W ocenie Sądu, mimo przedstawionych wyżej zmian stanu prawnego, należy przyjąć, że zawarte w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, pojęcie obiektów i urządzeń łączności publicznej obejmuje swoim zakresem m.in. obiekty i urządzenia telekomunikacji publicznej, zaś interpretując ten ostatni zwrot należy nadal posiłkować się przepisami regulującymi tę działalność. Obowiązująca ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, póz. 1800, z późn. zm.) nie definiuje pojęcia telekomunikacji publicznej, chociaż w słowniku ustawowym znalazły się definicje m.in. publicznej sieci telekomunikacyjnej czy publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej. W każdym z tych terminów określenie "publiczny" oznacza tyle co "dostępny dla ogółu użytkowników". Istotną cechą łączności publicznej jest bowiem dostępność usług wchodzących w zakres pojęcia łączność (w tym usług telekomunikacyjnych) dla szerokiego, nieograniczonego kręgu odbiorców. Wobec powyższego można stwierdzić, że obiektami i urządzeniami łączności publicznej w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami będą te składniki infrastruktury telekomunikacyjnej, które będą stanowić elementy publicznej sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego. W pojęciu tym będą się więc mieścić sieci telekomunikacyjne (lub ich części) wykorzystywane przede wszystkim do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Jak już wyżej wskazano, przesłanką niezbędną do uznania określonego zamierzenia inwestycyjnego za inwestycję celu publicznego jest również jej znaczenie dla społeczności co najmniej lokalnej. Inwestycja taka powinna zatem realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny (zob. Z. Niewiadomski, s. 365-366). Jeżeli określonemu zamierzeniu inwestycyjnemu dotyczącemu sieci telekomunikacyjnej lub jej elementów możliwe będzie przypisanie znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego, to będą one inwestycją celu publicznego, o której stanowi art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestię, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/05, (niepublikowany) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to podziela. W doktrynie natomiast pogląd taki wyraził T. Grossmann (zob. "Pojęcie inwestycja celu publicznego w dziedzinie łączności", Państwo i Prawo, 2005, nr 9, s. 81-92). Ponadto należy wskazać, iż okoliczność, że rozbudowa stacji bazowej dla telefonii komórkowej ma charakter komercyjny, w świetle przepisu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i funkcjonalnej wykładni przepisów Prawa telekomunikacyjnego, w tym zwłaszcza celów tej ustawy (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 Prawa Telekomunikacyjnego) nie stanowi przeszkody dla uznania takiego rodzaju inwestycji za inwestycję celu publicznego. Chociaż zatem zwrot "publiczny" może odgrywać różne funkcje, w przypadku inwestycji związanych z budową i utrzymaniem urządzeń telekomunikacyjnych, związanych ze świadczeniem usług o charakterze powszechnym, na gruncie przepisów Prawa telekomunikacyjnego pozwala na objęcie ich zakresem szerszego pojęcia inwestycji z zakresu "łączności publicznej". Powoływany wyżej T. Grossmann również skłania się do wniosku, w odniesieniu do sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług powszechnie dostępnych, iż "inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. będą zamierzenia inwestycyjne dotyczące takiej sieci lub jej poszczególnych elementów " a "z uwagi na specyfikę publicznych sieci telekomunikacyjnych praktycznie każdemu przedsięwzięciu inwestycyjnemu dotyczącemu takiej sieci będzie można przypisać co najmniej lokalne (gminne) znaczenie" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2005r., II OSK 495/05). Dodatkowo należy podnieść, że skoro pojęcie inwestycji celu publicznego jest oparte na kryterium przedmiotowym, bez znaczenia pozostaje status prawny podmiotu realizującego tę inwestycję. O publicznym charakterze inwestycji decyduje bowiem wyłącznie fakt realizacji określonych ustawowo celów, o ile ich realizacja służy interesowi publicznemu na poziome co najmniej lokalnym. Należy zatem przyjąć w kontekście przywołanych przepisów a także dorobku orzeczniczego, iż przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego kwestii czy przedmiotowe przedsięwzięcie może oddziaływać na środowisko, należy zwrócić uwagę na to, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia prowadzone jest zgodnie z przepisami rozdz. 2 działu VI tytuł I ustawy Prawo ochrony środowiska i jest obecnie postępowaniem odrębnym od postępowania o ustalenie warunków zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postępowanie to prowadzi się obowiązkowo dla planowanego przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (art. 46 ust. 1 tej ustawy.). Wynikiem tego postępowania jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl jednak art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wydanie takiej decyzji następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Nie przesądzając oceny wpływu projektowanej inwestycji na środowisko naturalne, sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie tej kwestii nie może mieć wpływu przy podejmowaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ten aspekt może być badany i oceniany w dalszym procesie inwestycyjnym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozstrzygnięcie odnośnie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma zatem charakter deklaratoryjny i w takim postępowaniu zadaniem organu jest badanie zgodności inwestycji z zastanym stanem prawnym. Bezzasadnym jest również w przywołanym kontekście zarzut naruszenia art. 54 pkt 1 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który obliguje właściwy organ do określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W ocenie strony skarżącej w tym kontekście organy nie zastosowały art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150) Prawo ochrony środowiska dotyczącego utrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Tymczasem organy dokonały stosownej analizy na bazie dokumentu przedłożonego przez inwestora, a mającego charakter analizy przedmiotowego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji słusznie więc podniósł, że w kontekście wspomnianej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zawierającej wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten wzdłuż głównej wiązki promieniowania) oraz dołączonej do wniosku opinii Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miastaz dnia 3 marca 2008r. i zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu (Dz. U. z 2007r., nr 158, poz. 1105), ww. inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego tego, że decyzja prezydenta została doręczona stronom bez załącznika, należy wskazać na dyspozycję art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego zawiadamia się na piśmie. Obwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało wydane przez Urząd Miasta pismem z dnia 9 kwietnia 2008r. Organ I instancji nie miał więc stosownie do wskazanego wyżej przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązku prawnego w stosunku do strony skarżącej, polegającego na doręczeniu na piśmie całości decyzji, gdyż skarżący nie jest inwestorem przedmiotowej inwestycji ani też właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym gruntów, na których zaplanowano budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Prezydent zawiadomił natomiast strony o możliwości zapoznania się z załącznikiem do swojej decyzji, znajdującym się w Urzędzie Miasta . Nadto podkreślić należy że organ II instancji przed wydaniem decyzji zawiadomił strony, w tym stronę skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgłaszania uwag, wniosków i wyjaśnień w terminie 14 dni. Podobnie nietrafiony jest zarzut skargi mówiący, że organ I instancji w toku postępowania nie wyjaśnił kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, a nieruchomość, na której ma być zlokalizowana inwestycja przylega do pasa drogowego, nie posiadając jednak bezpośredniego zjazdu na drogę publiczną. Jak wynika bowiem z pisma inwestora – spółki A z dnia 29 lutego 2008r. (k. – 41) skierowanego do Urzędu Miasta w sprawie uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, obsługa komunikacyjna nie ulega zmianie. Słusznie podniosło zatem Kolegium w zaskarżonej decyzji, że uzasadniało to odstąpienie przez organ od uzgodnienia projektu decyzji stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium zasadnie wskazało również, że w sytuacji realizacji inwestycji na terenie miasta Olsztyn, zachodzi tożsamość organu rozstrzygającego sprawę co do istoty w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z organem uzgadniającym określonym w przywołanym przepisie. W kontekście niezasadności wskazanych zarzutów za gołosłowny należy uznać także zarzut naruszenia art. 11 kpa poprzez nie wyjaśnienie stronie postępowania zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.