II SA/Ol 590/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Adam Matuszak (Spr.) Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę: I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. Orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. Zasądza od Wojewody na rzecz A S.A. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 8 marca 2005 r. do organu administracji architektoniczno-budowlanej wpłynął wniosek A. S.A. w O. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z drogami, przyłączami wodno-kanalizacyjnymi, przepompowniami, śmietnikami dla całej inwestycji na działce nr 310, przed scaleniem 168/2 i 168/3 w obrębie 156 przy ul. "[...]" w O. Zadanie związane z budową budynku mieszkalnego projektowanego w północnej części działki inwestora określone zostało jako zadanie I etapu całej inwestycji. W dniu l kwietnia 2005 r. inwestor złożył drugi wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch następnych budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr 310 - określonych jako II i III etap inwestycji - oraz aneks do złożonego wcześniej projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla całej inwestycji i przedstawionego z wnioskiem dla jej I etapu. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2005 r. "[...]" Prezydent Miasta O. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia w terminie 7 dni nieprawidłowości występujących w przedłożonych projektach budowlanych, polegających na: 1. braku wykazania ustanowienia służebności przejścia i przejazdu przez działkę nr 310 na rzecz każdoczesnego właściciela działki 156-169/1 oraz działki 156-39 zgodnie z warunkami określonymi przez Wydział Strategii i Rozwoju Urzędu Miasta O. w piśmie z dnia 20 września 2004 r. i przez aktualny plan zagospodarowania przestrzennego, 2. braku wykazania zgody właścicieli drogi przebiegającej przez działki 156-36/8 i 156-36/25 na realizację przedmiotowej inwestycji, 3. braku uzgodnienia projektu budowlanego z Miejskim Zarządem Dróg Mostów i Zieleni, 4. konieczności złożenia jednego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę całej inwestycji z uwzględnieniem jej etapowania i określeniem przybliżonych terminów ich realizacji. W pkt 5 i 6 sentencji postanowienia organ wskazał na wymóg zgodności projektu m.in. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W wyznaczonym terminie złożone zostało oświadczenie inwestora, iż z przysługującego mu udziału w drodze osiedlowej (dz. 36/8, 36/17 i 36/25) wydzielił na potrzeby każdoczesnych właścicieli działek 156-310 i 156-169/1 udział wynoszący 10480/100000. W piśmie przewodnim do tego dokumentu pełnomocnik inwestora stwierdził, iż pozwoli to na swobodny dostęp właścicieli nieruchomości do działki zlokalizowanej na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "11MN" oraz zwrócił uwagę, iż w myśl wynikających z tego planu zasad scalania i podziału nieruchomości, w przedłożonym projekcie drogi wewnętrzne wyznaczono w sposób zapewniający obsługę przedmiotowego obszaru. W dniu 26 kwietnia 2005 r. inwestor wycofał wniosek o udzielenie pozwolenia na realizację II i III etapu inwestycji. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2005 r. inwestor stwierdził, iż żądanie notarialnie ustanowionej służebności przejścia i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr 156-310 i 156-169/1 jest sprzeczne z art. 285 § l Kodeksu Cywilnego, bowiem nieruchomość można obciążyć służebnością na rzecz właściciela innej nieruchomości a A S.A. jest właścicielem obu w/w działek. Mimo zgłoszenia tego zarzutu strona przedłożyła notarialne ustanowienie służebności. W odniesieniu do kwestii ustanowienia służebności na rzecz właściciela działki 156-39 inwestor wyjaśnił, że M. S. otrzymał propozycję porozumienia w sprawie ustanowienia służebności, lecz dotychczas nie przedstawił swego stanowiska. A. S.A. wskazało, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, dojazd do działki nr 156-39 ma się odbywać "za pośrednictwem wydzielonej drogi wewnętrznej lub istniejącej ul. "[...]"". Podniosło, iż dojazd do inwestycji M. S. planowany jest z ul. "[...]", tym niemniej w przypadku takiej konieczności, zobowiązuje się do zawarcia z nim umowy służebności przejścia i przejazdu. Wskazując na to, że projekt budowlany nie przewiduje obsługi komunikacyjnej od strony północnej, poprzez ul. "[...]", inwestor zarzucił, iż wymóg uzgodnienia projektu z Miejskim Zarządem Dróg, Mostów i Zieleni nie jest zasadny, nie wynika on również z opinii ZUD. W oparciu o art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Prezydent Miasta O., decyzją z dnia 6 maja 2005 r. "[...]", odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego jako I etapu inwestycji wraz z drogami, przyłączami wodno-kanalizacyjnymi, przepompowniami, śmietnikami dla całej inwestycji przy ul. "[...]" w O. na działce nr 310 obr. 156. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż wycofanie wniosku wraz z dokumentacją realizacji II i III etapu inwestycji oraz złożenie wyjaśnień z załącznikami w odpowiedzi na postanowienie z dnia 18 kwietnia 2005 r. nie usunęło nieprawidłowości w dokumentacji I etapu. Teren przedmiotowej inwestycji obsługuje komunikacyjnie działka 156-36/25 stanowiąca współwłasność 257 osób i jednostek prawnych, w tym A. Poza A. stwierdzono brak zgody pozostałych współwłaścicieli tej działki w zakresie służebności przejścia i przejazdu na rzecz każdoczesnych właścicieli działek 156-310 i 156-169/1. Działka 156-36/25 znajduje się na obszarze odrębnego planu zagospodarowania przestrzennego niż działka 156-310, a mianowicie na obszarze zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Dzielnicy "[...]" w O. "[...]", Obr. 156, dz. nr 36. Działka 156-36/25 powstała z podziału działki 156-36/22 (decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia 12 września 2000r. nr "[...]"). Podział został dokonany pod warunkiem, że zostaną ustanowione służebności drogowe polegające na wykonaniu prawa przejścia i przejazdu przez działkę 156-36/25 na rzecz każdoczesnego właściciela działek nr 36/23, 36/24, 36/26 - 36/53. Nie ma tam mowy o działkach nr 156-310, 156-38/1 i 156-39, które w zaistniałej sytuacji nie mają dostępu do drogi publicznej. W odwołaniu od decyzji A zarzuciło, iż spełniło obowiązki nałożone postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2005 r. Ustosunkowując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji strona podniosła, że w 2000 r. działka nr 156-310 jeszcze nie istniała (powstała w wyniku scalenia działek 168/2 i 168/3 i była gruntem rolnym), natomiast działki 156-38/1 i 156-39 nie stanowią własności A i nie powinny być rozpatrywane w tym postępowaniu. Zarzuciła, iż pominięte zostały bardzo istotne zapisy w decyzji podziałowej z dnia 12 września 2000 r. "[...]" dotyczące służebności drogowej, a mianowicie to, że "przy zbywaniu wydzielonych działek zostaną ustanowione służebności drogowe polegające na wykonywaniu prawa przejścia i przejazdu: przez działkę 36/8 i 36/25" oraz to., że "za spełnienie ww. warunku uważa się sprzedaż powyższych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki nr 36/8" itd. Odwołujący uznał, iż organ I instancji całkowicie pominął jego oświadczenie o wydzieleniu na potrzeby każdoczesnych właścicieli działek 156-310 i 156-169/1 udziałów w drodze osiedlowej i oświadczenie złożone w dniu 29 kwietnia 2005 r. w formie aktu notarialnego. W piśmie z dnia 22 czerwca 2005 r. zatytułowanym jako uzupełnienie odwołania inwestor, powołując się na uprawnienie do zaskarżenia postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia wniosku wraz z odwołaniem od decyzji, wniósł o rozważenie jego argumentów wymierzonych przeciwko zasadność nałożenia zobowiązania. Decyzją z dnia 24 czerwca 2005 r. "[...]" Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W zasadniczej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, iż w danej sprawie argumenty przemawiające za odmową zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę są o wiele bardziej poważne niż przytoczone przez organ I instancji i łączą się z uchwaloną przez Radę Miasta O. uchwałą Nr "[...]" z dnia 30 czerwca 2004 r. - Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O. dla terenu położonego w południowej części dzielnicy "[...]" w O. Działka drogowa o nr 156-36/8 i 156-36/25, poprzez którą projektowana jest obsługa komunikacyjna działki inwestora 156-310 - zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia 12 września 2000 r. "[...]" zatwierdzającą projekt podziału - jest drogą prywatną. Stanowi ona drogę wewnętrzną na rzecz każdoczesnego właściciela działek wyszczególnionych w tym podziale. Działka o nr 156-310, o której zabudowę ubiega się inwestor, nie została wyszczególniona w spisie nieruchomości objętych tą decyzją. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Działka inwestora przylegająca do drogi prywatnej nie spełnia ,tych wymagań, zatem nie może być przedmiotem ubiegania się inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na tym terenie. W związku z powyższym, zdaniem organu, nie zachodzi konieczność ustosunkowywania się do poszczególnych punktów postanowienia, gdyż wada ta jest najdalej idącą, konsumującą pozostałe nieprawidłowości wykazane przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. S.A. wniosło o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając jej: naruszenie art. 2 pkt 12 i pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną interpretację tych przepisów, polegającą na uznaniu, że dostęp do drogi publicznej jest to bezpośredni dostęp do takiej drogi, podczas gdy przepis ten stanowi wprost, że jest to bezpośredni dostęp albo dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną; naruszenie przepisu art. 206 kodeksu cywilnego przez nieuwzględnienie jego treści przy ocenie materiału dowodowego; sprzeczność z uchwałą Rady Miasta O. Nr "[...]" z 30 czerwca 2004 r. przez uznanie działki 156-310 jako niespełniającej wymogów działki budowlanej, podczas gdy uchwałą tą określono przeznaczenie tej działki pod zabudowę mieszkaniową. Podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § l i art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek skontrolowania, czy akt ten odpowiada prawu materialnemu i procesowemu, a uwzględnienie skargi następuje w razie stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza w sposób istotny prawo. Dokonawszy w niniejszej sprawie takiej właśnie kontroli, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Stosownie do art. 35 ust. l pkt 1-3 tejże ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. l pkt l b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. l, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust 3 w/w art.). W zakresie zakwestionowanym przez inwestora, nałożenie na niego obowiązku usunięcia nieprawidłowości, zdaniem organ I instancji, wynikało z tego, że: po pierwsze - w złożonym oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 25 lutego 2005 r. , brak notarialnie ustanowionej służebności przejścia i przejazdu przez działkę nr 310 na rzecz każdoczesnego właściciela działki 156-169/1 oraz działki 156-39, zgodnie z warunkami określonymi przez Wydział Strategii i Rozwoju Urzędu Miasta O. i przez aktualny plan zagospodarowania przestrzennego odnoszący się do terenu inwestycji. Po drugie - w oświadczeniu tym brak dokumentu stwierdzającego, że właściciele prywatnej drogi na działkach 156-36/8 i 156-36/25, czyli wszyscy właściciele ulicy "[...]" zgadzają się i dają inwestorowi upoważnienie na realizację inwestycji. Po trzecie - ze względu na obsługę komunikacyjną inwestycji do strony północnej poprzez ulicę "[...]" oraz z uwagi na dość wąski odcinek końcowy tej ulicy należy uzgodnić projekt budowlany z Miejskim Zarządem Dróg, Mostów i Zieleni. Uzasadnienie wydanej następnie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z dnia 6 maja 2005 r. , nie zawiera ustosunkowania się organu I instancji do czynności podjętych przez inwestora w odpowiedzi na nałożone na niego zobowiązanie. Okoliczność ta została podniesiona przez A w odwołaniu od powyższej decyzji do organu II instancji. Postępowanie takie uznać należy za sprzeczne z art. 107 § l i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z zawartą w nim zasadą, integralną część decyzji administracyjnej stanowi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część wyjaśnienia rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Powinno ono wyjaśniać treść rozstrzygnięcia, z którym w logicznym związku winny pozostawać przytoczone fakty, dowody i przepisy prawa. Organ administracji, mający obowiązek rozpatrzenia wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, musi zatem ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Powinność najstaranniejszego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji wypływa również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielenia informacji) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśnienia stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia). Strona powinna bowiem mieć jasno przedstawione stanowisko organu co do podstaw przyjętego rozstrzygnięcia, tak aby w prowadzonym postępowaniu móc podjąć merytoryczną obronę swych racji. Wskazane uchybienie nie zostało poddane sanacji w toku postępowania odwoławczego. Wojewoda nie wypowiedział się co do zasadności wydania decyzji w oparciu o art. 35 ust 3 Prawa budowlanego a jako przeszkodę dla wydania decyzji uwzględniającej wniosek strony wskazał okoliczność, iż działka, na której planowana jest inwestycja nie jest działką budowlaną ze względu na to, że nie posiada dostępu do drogi publicznej. W rozpatrywanej sprawie konieczność ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów zgłoszonych przez stronę wynikała również z tego, iż w odwołaniu zaskarżyła ona postanowienie organu I instancji o nałożeniu na nią obowiązku usunięcia nieprawidłowości. Uprawnieniu temu - przysługującemu stronie z mocy art. 142 k.p.a. w związku z tym, iż na postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie - odpowiadał obowiązek ustosunkowania się do zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu w uzasadnieniu decyzji wydanej w II instancji (por. Komentarz do art. 142 kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000). Organ odwoławczy nie wywiązał się z tego obowiązku stwierdzając, iż nie zachodzi konieczność ustosunkowywania się do poszczególnych punktów postanowienia, gdyż brak dostępu działki inwestora do drogi publicznej jest wadą najdalej idącą, konsumującą pozostałe nieprawidłowości wykazane w zaskarżonym postanowieniu. Co do zasady, słuszny jest zarzut skarżącego, iż w świetle art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) sytuacja taka nie zachodzi w przypadku, kiedy działka inwestora ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, której jest on współwłaścicielem, gdyż zgodnie z tym przepisem przez "dostęp do drogi publicznej" - należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi ale również dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wynika to z tego, iż - jak stwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 kwietnia 2001 r. (sygn. akt III CKN 21/99, LEX nr 52366) - z przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) regulujących współwłasność nie wynika, aby współwłaściciel miał uprawnienie do korzystania tylko z takiej części rzeczy wspólnej, która odpowiada wielkości jego udziału. Nie zmienia to jednak faktu, iż uprawnienie współwłaściciela do korzystania z rzeczy wspólnej nie ma charakteru bezwzględnego. Co prawda, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz korzystania z niej, lecz tylko w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 k.c.). Z tego wynika potrzeba uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na rozporządzanie rzeczą wspólną oraz inne czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu (art. 199 zd. l k.c.), przez które rozumieć należy nie tylko czynności rozporządzenia (zbycia i obciążenia) rzeczy wspólnej, lecz również zmianę przeznaczenia rzeczy, a nawet utrwalonego sposobu gospodarowania, inwestycje współwłaścicieli itp. (por. Z. K. Nowakowski (w:) System prawa cywilnego, red. W. Czachórski, t. II, Prawo własności i inne prawa rzeczowe, red. tomu J. Ignatowicz, Ossolineum 1977, s. 413; J. Ignatowicz, Prawo rzeczowe, Warszawa 1997, s. 132; S. Rudnicki (w:) Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 1999, s. 241-242; E. Skowrońska-Bocian (w:) Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, t. I, Warszawa 1999, s. 475). W niniejszej sprawie powyższa okoliczność nie zachodzi, gdyż skarżący nie rozporządza rzeczą wspólną lecz udziałem we współwłasności. Wpływ wskazanej kwestii na sposób rozstrzygnięcia sprawy, jako kluczowy dla oceny zasadności stwierdzenia nieprawidłowości występujących we wniosku o pozwolenie na budowę - w razie uznania, iż inwestor nie zadośćuczynił postanowieniu z dnia 18 kwietnia 2005 r. -winien zostać uwidoczniony w uzasadnieniu decyzji organu administracji. Rozstrzygnięcie zaistniałego w tym zakresie sporu przez Sąd nie jest możliwe, ponieważ w sytuacji, w której formalny charakter uchybień uzasadnia powtórne załatwienie sprawy administracyjnej, prowadziło by to do wyręczenia organów administracji publicznej w załatwianiu powierzonych im zadań. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. Stosownie do art. 152 wskazanej ustawy rozstrzygnięta została kwestia wykonalności uchylonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.