II SA/Ol 592/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1/ uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z 18 lipca 2025 r., nr SKO.73.275.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium"), po rozpatrzeniu zażalenia K. Z. (dalej: "skarżący", "inwestor") utrzymało w mocy postanowienie Starosty Olsztyńskiego (dalej: "organ I instancji") z 28 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia – w zakresie ochrony gruntów rolnych - projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 22 lipca 2024 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) dalej jako: "ustawa zmieniająca", to na mocy przepisu przejściowego art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 zm.u.p.z.p. w sprawie znajdują zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzmieniu sprzed tej nowelizacji: Do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. - dalej jako: "u.p.z.p.") decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. uzgodnienie wymagane jest z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, tj. ustawy dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej w skrócie: "u.o.g.r.l.") organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. ochrona gruntów rolnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zastrzeżenie to dotyczy braku konieczności uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotnym przy tym pozostaje, że zastrzeżenie wynikające z art. 7 ust. 2a ustawy (wprowadzone art. 14 pkt 2 ppkt a) ustawy zmieniającej) pozostaje w związku z powyżej przywołanym art. 59 ust. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej, co oznacza, że do momentu utraty mocy przez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie (tj. nie dłużej niż do 31 grudnia 2025 r.) nie stosuje się przepisów określających, że decyzję o warunkach zabudowy można wydać tylko dla terenu znajdującego się na obszarze uzupełnienia zabudowy, gdyż obszar uzupełnienia zabudowy zostanie zdefiniowany dopiero w momencie wejścia w życie planu ogólnego gminy (najpóźniej 1 stycznia 2026 r.). Jednocześnie ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych do zmiany ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zakresie gruntów stanowiących użytki klasy I-III, co wprost i wyraźnie oznacza konieczność uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia. Taka zgoda nie została uzyskana i jednocześnie z ustaleń sprawy wynika, że Gmina nie posiada obowiązującego planu ogólnego, w którym wyznaczony został obszar uzupełnienia zabudowy, a teren nie był objętą zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, ze zm.). Mając powyższe na uwadze Kolegium wskazało, że w rozpatrywanym przypadku dostęp do drogi publicznej (drogi krajowej nr [...] zlokalizowanej na działce nr [...]) ma zostać zapewniony poprzez gminną drogę wewnętrzną (działka ewidencyjna nr [...]) oraz poprzez działki ewidencyjne nr [...], stanowiące współwłasność wnioskodawcy. W skład wymienionych działek nr [...] wchodzą m.in. użytki rolne klasy R IIIb, które są objęte ochroną zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Bez zgody właściwego ministra, o której mowa powyżej, nie jest dopuszczalna zmiana ich charakteru z dotychczasowej rolnej na drogę dojazdową. W całości należy zatem podzielić ocenę organu I instancji, że realizacja planowanej inwestycji w zakresie dostępu (dojazdu) do działki inwestycyjnej, który miałby się odbywać przez grunty rolne klasy R IIlb, z naruszeniem ich dotychczasowego przeznaczenia w sposób prowadzący do ich degradacji, stoi w sprzeczności z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem skarżącego, że stanowisko organu uzgadniającego wykracza poza projekt decyzji. Wskazało, że przedmiot postępowania o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych obejmuje nie tylko ocenę dopuszczalności według kryterium realizacji samej inwestycji, ale również ocenę dopuszczalności planowanego sposobu obsługi komunikacyjnej tej inwestycji, jeżeli przewiduje ona wykorzystanie gruntów rolnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie inwestor, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 77 § 1, art. 85 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024 poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") polegające na zaniechaniu w dostatecznym stopniu zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie dokonania oględzin terenu podlegającego ocenie i działek, co do których organ uznał, że ulegną degradacji i zmianie faktycznego przeznaczenia w związku z wydaniem warunków zabudowy oraz że mają one charakter gruntów rolnych, podczas gdy działki nr [...] stanowią faktycznie drogę dojazdową do istniejących już licznych zabudowań mieszkalnych, nie są przedmiotem produkcji rolnej, a nadto posiadają klasyfikację bonitacyjną RIIIb, RIVa, RIVb, zaś organ nie ustalił w jakim zakresie i jakiej części występuje gleba III klasy objęta ochroną, wobec czego ustalenie, iż taka ochrona jest wymagana pozostaje jako dowolne i niepoparte żadnymi dowodami; - art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu bez uzasadnionej przyczyny odmiennego postanowienia od wydawanych dotychczas w takim samym stanie faktycznym i prawnym, i przez to naruszenie zasady jednolitości oraz równego traktowania, a w konsekwencji przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władz publicznych, albowiem w sąsiedztwie działki [...] powstaje zwarta jednorodzinna zabudowa mieszkaniowa wykorzystująca działki [...] jako drogi dojazdowe, wobec czego wydane zostały uprzednio wielokrotnie decyzje o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę w tożsamym do niniejszego stanie faktycznym i prawnym; - art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istota postępowania przewidziana w tym przepisie stoi na przeszkodzie uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki [...] z uwagi na konieczność ochrony gruntów rolnych (działek nr [...]) zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l., podczas gdy przedmiotem niniejszego postępowania nie jest zmiana przeznaczenia gruntów działek [...] oraz [...], ale uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy na działce [...], a w takiej sytuacji uzgodnienie o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. dokonywane jest w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis ten umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów rolnych, a słusznym interesem obywatela, czego jednak organy obu instancji całkowicie zaniechały pomijając istniejącą licznie sąsiednią zabudowę mieszkaniową i sposób wykorzystania działek [...] nie mający żadnego związku z produkcją rolną i nie wymagający ochrony; - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. polegające na jego niezastosowaniu i odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy spełnione zostały wszelkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym przede wszystkim zapewnienie dostępu do drogi publicznej i brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu – działki [...]. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z załączonych do skargi: - decyzji z 3 kwietnia 2025 r. ustalających warunki zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych położonych na sąsiednich działkach nr [...] w tym samym stanie faktycznym i prawnym w oparciu o uzgodnienie Starosty Olsztyńskiego; - wydruków mapy na okoliczność istniejących zabudowań, sposobu użytkowania i przeznaczenia działek nr [...], braku negatywnego wpływu inwestycji na grunty rolne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym unormowaniem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Zasada legalności wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2024 r. poz. 1267) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżony akt jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Co do zasady Sąd podziela stanowisko organów uzgadniających, że ochrona gruntów rolnych przy ustaleniu warunków zabudowy obejmuje również grunty, na których planowane jest urządzenie wymaganej drogi dojazdowej do działki inwestycyjnej z drogi publicznej. Przy czym należy odróżnić sytuacje, gdy wniosek inwestora wskazuje połączenie komunikacyjne już istniejące i funkcjonujące, od przypadku, w którym dojazd dotychczas nie istnieje i musi być dopiero przygotowany. W rozpatrywanym przypadku bezspornym pozostaje, że działka inwestycyjna nr [...] obejmuje grunty rolne klasy IV, które nie podlegają ochronie i położona jest przy istniejącej i funkcjonującej wewnętrznej drodze dojazdowej. Organy uzgadniające ustaliły, że droga dojazdowa położona jest na gruntach chronionych klasy III i z tego powodu odmówiły uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia. W pierwszej kolejności pozostaje wskazać za skarżącym, że za całkowicie dowolne, w myśl art. 80 k.p.a., należy uznać ustalenie organów uzgadniających, jakoby dojazd do działki inwestora nr [...] miał odbywać się po gruntach rolnych klasy III. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, jakiejkolwiek mapy, która obrazowałaby gdzie konkretnie są zlokalizowane grunty rolne chronione na działkach nr [...]. Z treści map znajdujących się na Goportalu wynika, że są to już wydzielone i funkcjonujące wewnętrzne drogi dojazdowe do wielu działek, w tym już zabudowanych. Działka nr [...] ma powierzchnię 2892 m2, a działka [...] – 6172 m2. Na powszechnie dostępnych mapach nie ma natomiast ukazanego rozmieszczenia klas bonitacyjnych gruntów rolnych. Obie działki drogowe mają rozwidlenia i ich przebieg wykracza poza działkę inwestora. Dlatego istotne pozostaje wykazanie, że dojazd do działki skarżącego będzie odbywał się po gruntach rolnych klasy III, skoro na takim ustaleniu oparto rozstrzygnięcie w rzeczonej sprawie. Ze znajdującej się w aktach sprawy mapy stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy, obrazującej sąsiedztwo działki inwestora nr [...] wynika, że są to tereny położone na gruntach rolnych klasy IV. Nie wiadomo więc na jakiej podstawie ustalono, że dojazd do działki skarżącego będzie odbywał się po gruntach rolnych klasy III. Obowiązkiem organów uzgadniających było zgromadzenie w aktach sprawy w sposób wyczerpujący dowodów, na podstawie których wywiedziono fakty uznane za istotne dla rozstrzygnięcia i udowodnione. Wynika to jednoznacznie z treści art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ten ostatni przepis wprost wymaga od organu wskazania dowodów, na których się oparł. W myśl art. 7 k.p.a. organ orzekający stoi na straży praworządności i przeprowadza dowody z urzędu lub na wniosek strony. Wyprowadzona z tego przepisu zasada oficjalności postępowania oznacza, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu do ustalenia prawdy materialnej, czyli zgodnej z rzeczywistością. W tym celu jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co zostało wprost wyrażone w art. 77 § 1 k.p.a. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Należy przez to rozumieć, że jeżeli postępowanie ma na celu nałożenie na stronę obowiązku lub pozbawienie uprawnienia, wówczas to organ orzekający ma obowiązek wyczerpująco zebrać i włączyć do akt administracyjnych sprawy materiały dowodowe, które w sposób spójny i logiczny udokumentują wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Organy uzgadniające miały więc obowiązek, co podkreślić należy, włączyć zebrane dane do akt sprawy, jako materiał dowodowy, czego nie uczyniły, uniemożliwiając Sądowi i stronie weryfikację zajętego stanowiska. Zgodnie z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Skoro zaś w niniejszej sprawie nie załączono do akt żadnego dowodu potwierdzającego twierdzenie organów uzgadniających, to należało uznać je za dowolne. Zgodzić należy się też ze skarżącym, że dla rozstrzygnięcia znaczenie ma okoliczność, że wskazane we wniosku połączenie komunikacyjne przez działki dojazdowe nr [...] już istnieje i funkcjonuje. Działki te zapewniają już dojazd do drogi publicznej zabudowanym działkom nr [...] (potwierdzają to mapy na stronie Geoportalu). Skarżący załączył też do skargi kopie decyzji ustalających w 2025 r. warunki zabudowy dla sąsiednich działek nr [...] z takim samym dojazdem przez działki nr [...], wydane w oparciu o milczące uzgodnienie Starosty Olsztyńskiego. W ocenie Sądu jeżeli doszło już do wydzielenia i zabudowy terenu w oparciu o ważnie obowiązujące decyzje administracyjne i urządzenia wewnętrznej drogi dojazdowej na działkach nr [...], to nie można przyjąć, że są to grunty rolne objęte ochroną, jeżeli już zostało potwierdzone ich przeznaczenie na cel nierolniczy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Z unormowania tego wnioskować należy, że jeżeli zostanie skutecznie zatwierdzone inne przeznaczenie gruntów rolnych, to nawet gdyby były to grunty klasy III, nie podlegają już ochronie. Organy orzekające powinny zatem wyjaśnić na jakiej podstawie zostały urządzone wewnętrzne drogi dojazdowe na działkach nr [...] (może spełniały warunki sprzed nowelizacji przepisów) i ocenić czy doszło już do skutecznej zmiany przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze w oparciu o obowiązujące decyzje. W tym kontekście zasadnie skarżący zarzuca organom naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., który nakazuje równe traktowanie uczestników. Skoro po tym samym śladzie drogi wewnętrznej inne nieruchomości zostały zabudowane i mają zapewniony dojazd do drogi publicznej, to organy orzekające powinny wyjaśnić dokładnie dlaczego w przypadku skarżącego jest to niemożliwe z punktu widzenia praworządności, czego zaniechano. Wyjaśnić pozostaje, że zasadą jest przy gruntach rolnych klasy III, że ich przeznaczenie na cele nierolnicze wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Ustawodawca zastrzegł przy tym wyjątek określony w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przepis ten stanowi aktualnie, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten obowiązuje w takim brzmieniu od 24 września 2023 r., tj. od wejścia w życie ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. 1688). Zauważyć trzeba, że przepis ten wymaga ustalenia przez organ uzgadniający, czy teren inwestycji położony jest "na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". U.p.z.p. nie definiuje wprost pojęcia "obszaru uzupełnienia zabudowy". W art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a) tej ustawy jest mowa o tym, że w przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, walorów przyrodniczych przestrzeni, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje poprzez dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1443), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy. Uzupełnienie zabudowy powinno zatem zmierzać do koncentracji zabudowy, jej scalenia, a nie prowadzić do rozproszenia zabudowy. Stosownie do art. 13a ust. 4 pkt 2 lit. a) u.p.z.p. w planie ogólnym można określić obszary uzupełnienia zabudowy. Art. 13m ust. 1 u.p.z.p. zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia określającego sposób wyznaczania obszaru uzupełnienia zabudowy. Uwzględnić trzeba, że at. 13a i 13m u.p.z.p. zostały dodane tą samą nowelą, która zmieniła brzmienie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Zasadnie więc organy uznały, że art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. odsyła do ustaleń planu ogólnego, który nie został jeszcze uchwalony. Błędnie natomiast przyjęto, że do czasu uchwalenia planu ogólnego gminy art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wymaga bezwzględnie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia. Organy orzekające nie dostrzegły, że zgodnie z przepisem przejściowym art. 64 ust. 2 ustawy zmieniającej - do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Oznacza to, że organy orzekające powinny zweryfikować w omawianym zakresie zapisy obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a konkretnie ustalić czy inwestycja położona jest na obszarze określonym w studium pod zabudowę i stanowi uzupełnienie zabudowy istniejącej, we wskazanym powyżej rozumieniu. Organy orzekające tego zaniechały, czym naruszyły wskazane przepisy. Z podanych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uzgadniające uwzględnią art. 153 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).