II SA/Ol 594/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 5 czerwca 2019 r., nr "[...]" w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu postanawia odrzucić skargę. Dyrektor Powiatowej Służby Drogowej w "[...]"działający z upoważnienia Starosty "[...]"wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]"z 5 czerwca 2019 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora PSD z 31 maja 2017 r. w sprawie nałożenia na "[...]" obowiązku zapłaty kwoty 17.570,86 zł tytułem obciążenia kosztami związanymi z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu marki "[...]", powstałymi w okresie od 3 lipca 2011 r. do 7 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Wywiodło, że Dyrektor PSD nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie, gdyż jest organem, który wydał decyzję w niniejszej sprawie w pierwszej instancji. Organ ten nie ma (własnego) interesu prawnego we wniesieniu takiej skargi, gdyż otrzymując sprawę do rozpatrzenia, działa jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Droga postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalna wyłącznie, gdy skargę wnosi podmiot mający legitymację do zaskarżenia działania lub bezczynności, przewlekłości organu będącego przedmiotem zaskarżenia. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd podziela wyrażony w uchwałach NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 oraz z 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15, pogląd, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on niejako bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję – raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy (zob. postanowienie NSA z 8 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2618/17, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego stwierdzić należy, że Starosta "[...]"reprezentowany przez Dyrektora PSD nie jest - zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. - stroną w sprawie, w której jako organ pierwszej instancji orzekał w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem opisanego wyżej pojazdu. W postępowaniu tym Starosta występował w charakterze organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydał decyzję w pierwszej instancji. Pozycja tego organu nie uległa zmianie. Zarówno gdy wydawał decyzję, jak i wnosił skargę, nie był stroną postępowania, gdyż korzystał z uprawnień władczych. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie (por. uchwała SN z 22 października 1984 r., III AZP 5/84, OSN 1985/7/86). W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.