II SA/Ol 596/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 28 lutego 2009 r., Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia sprostować z urzędu uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 569/09 w ten sposób, że na stronie 9 w wierszu 9 od góry słowa: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" zastąpić słowami: "Dyrektora Izby Celnej". W dniu 15 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną przez A.S. decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 28 lutego 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu tego wyroku na stronie 9 w wierszu 9 od góry omyłkowo wskazano jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które w sposób oczywisty nie było właściwe i zostało powołane omyłkowo zamiast właściwego organu celnego, to jest Dyrektora Izby Celnej. Opisane wyżej uchybienie ma charakter nieprawidłowości wskazanych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póżn. zm.). Przepis ten pozwala sądowi na sprostowanie z urzędu w wyroku niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Przedmiotem sprostowania mogą bowiem być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które mają charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości i bezsporny (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, str. 358 i nast.). Z powyższych względów na podstawie art. 156 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd orzekł, jak w sentencji.