II SA/Ol 598/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru budowy przyłącza kablowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz A. S.A. kwotę 500,- (pięćset) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ol 598/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia l czerwca 2004 r. Starosta O. wniósł sprzeciw do zgłoszonego przez Zakład Energetyczny S. A. "[...]" zamiaru budowy przyłącza kablowego z szafką złączowo-pomiarową na działkach nr 129 i 127/7 w J. w celu zasilenia budynku mieszkalno-usługowego na zasadzie zgłoszenia. Jednocześnie Starosta wezwał inwestora i właściciela sieci energetycznych do wystąpienia o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Uzasadnieniem powyższej decyzji było to, iż Prawo budowlane nie zezwala na rozbudowę obiektu budowlanego na zasadzie zgłoszenia. Od decyzji tej odwołanie złożył Zakład Energetyczny podnosząc, że Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę przyłączy elektroenergetycznych do budynku, zaś rozporządzenie Ministra Gospodarki z 25 września 2000 r.(Dz. U.2000 nr 85 poz. 957) w sprawie szczegółowych warunków przyłączania podmiotów do sieci elektroenergetycznych określa pojęcie przyłącza, którego budowa wymaga jedynie zgłoszenia. Wojewoda w dniu 21 lipca 2004 r. po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że rozporządzenie powołane w odwołaniu przestało obowiązywać z dniem l stycznia 2004 r. i od tego czasu w obrocie prawnym nie funkcjonuje definicja przyłącza energetycznego, zatem odcinek, który ma być podłączony jest częścią sieci i na jego wykonanie konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Zakład Energetyczny S A wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzucono organowi naruszenie art.3 ust. l Ustawy Prawo budowlane, gdyż przepis ten nie obejmuje swą treścią przyłącza energetycznego. Przyłącze kablowe jest pojęciem funkcjonującym w prawie budowlanym i jest to urządzenie związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Zamiar wykonania około 14 metrów przyłącza do sieci energetycznej wskazuje na to, iż winno to się odbyć na zasadzie zgłoszenia. Skarżący zwrócił uwagę także na to, że utrata mocy przepisów wykonawczych zawierających definicję przyłącza energetycznego nie może oznaczać tego, iż przyłącza przestają fizycznie istnieć. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewoda w odpowiedzi wywodził, iż w obrocie prawnym pozostała jedynie definicja instalacji i sieci, brak jest obecnie definicji przyłącza. Nie określa tego co to jest przyłącze Prawo budowlane, które takim pojęciem się posługuje. Natomiast w art. 29 Ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016 ze zm.) w sposób enumeratywny wylicza co jest wyłączone z generalnej zasady uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. Kwestią poza sporem jest to, iż do l stycznia 2004 r. definicja przyłącza energetycznego zawarta była w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie szczegółowych warunków przyłączania do sieci elektroenergetycznych, obrotu energią elektryczną, świadczenia usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców ( Dz. U. z 2000 r. nr 85 poz. 957). Utrata mocy obowiązującej cytowanego rozporządzenia i brak nowego rozporządzenia w tym przedmiocie sprawiły, iż nie ma definicji przyłącza energetycznego. Nie może to jednak automatycznie oznaczać, że przyłącza energetyczne na skutek braku ich legalnej definicji przestały istnieć. Przecież gdyby tak miało być rzeczywiście to praktycznie musiałoby dojść do zdefiniowania w ustawie lub rozporządzeniu każdego słowa poczynając od pojęcia definicji. Brak definicji przyłącza energetycznego z pewnością może utrudnić rozstrzyganie tego, czy w danym przypadku mamy do czynienia z przyłączem, czy odcinkiem sieci, ale nie może przekonywać o tym, iż zawsze w tego typu sprawach następuje rozbudowa sieci i w związku z tym konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W tym miejscu raz jeszcze podkreślić należy, bardzo dobrze jest jeżeli dane pojęcie zostało zdefiniowane brak jednak takiej legalnej definicji nie może oznaczać, iż nie możemy się posługiwać tymi określeniami, określeniami używanymi w innych ustawach. Artykuł 3 pkt 9 Prawa budowlanego mówi, że przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i inne urządzenia instalacyjne. Bez wątpienia do zapewnienia możliwości prawidłowego użytkowania obiektu może dojść wówczas, gdy doprowadzona jest do niego energia elektryczna i nie ma tu z reguły potrzeby budowania następnej linii energetycznej lub rozbudowywania linii już istniejącej, zaś wystarczające jest wykonanie przyłącza o którym jest mowa w cytowanym wyżej artykule. Obecnie zwrócić uwagę należy na treść art. 29 ust. l pkt 20 Prawa budowlanego, który stwierdza, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy do budynków: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Wyraźnie więc i jednoznacznie Prawo budowlane wśród rodzajów przyłączy wyróżnia przyłącze elektroenergetyczne służące do doprowadzania energii elektrycznej. W ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie ma żadnych podstaw ku temu by pomijać treść przepisów Prawa budowlanego i pozostawać w sprzeczności z sensem tego prawa tylko dlatego, że nie ma legalnej definicji przyłącza energetycznego. Tok rozumowania zaprezentowany przez organy orzekające w I i II instancji nie mógł być przez sąd podzielony, bo już nawet z odpowiedzi na skargę w sposób oczywisty wynika, że Prawo budowlane wyraźnie stanowi, iż na budowę przyłączy nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. Faktem jest, że Prawo energetyczne ( Dz. U. z 2003 r. nr 153 poz. 1504) nie zawiera definicji przyłącza, nie można jednak uznać, aby prawo to eliminowało przyłącze i jednocześnie ustalało, że w przypadku linii energetycznych można rozróżnić jedynie instalację i sieć energetyczną. W ustawie tej jak np. w art.8 i 9 jest mowa o przyłączaniu i odmowie przyłączania do sieci energetycznych, dlatego logicznym jest, że jeżeli ma nastąpić przyłączenie to dokonuje się przy pomocy przyłącza. Nie sposób pominąć także tego, że art. 9 Prawa energetycznego zawiera delegację ustawową do określenia w drodze rozporządzenia warunki przyłączania podmiotów do sieci w odniesieniu do paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła. Szczegółowe warunki przyłączania do sieci ciepłowniczych i gazowych zostały już określone i to właśnie w tych rozporządzeniach znajdują się definicje przyłączy gazowych i ciepłowniczych, tak więc rzeczą pewną jest to, iż Prawo energetyczne nie eliminuje z obrotu prawnego przyłącza energetycznego. Pozbawiony słuszności byłby też pogląd, że dopiero pojawienie się w rozporządzeniu wykonawczym definicji przyłącza energetycznego pomimo niezmienności Prawa budowlanego i Prawa energetycznego skutkować by musiało tym, że nie byłoby konieczne ubieganie się o pozwolenie na budowę takiego przyłącza. W ocenie sądu przepisy prawa obowiązującego w przypadku wykonania przyłącza energetycznego nie nakładają obowiązku ubiegania się o pozwolenie na budowę, natomiast w przypadku wątpliwości ze zrozumieniem pojęcia przyłącze na tle realiów konkretnej sprawy wskazane jest pomocnicze korzystanie z definicji przyłączy zawartych w innych aktach prawnych oraz ze znaczenia tego słowa jakie jest mu nadane w języku polskim. Biorąc powyższe pod uwagę należało na podstawie art. 145 par. l pkt l lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na zasadzie art. 152 P.p.s.a. orzeczono o tym, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W punkcie III wyroku na mocy art. 200 P.p.s.a. rozstrzygnięto o zwrocie kosztów postępowania sądowego.