II SA/Ol 60/13

Dnia 27 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy A na uchwałę Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012 r., nr XVIII/333/2012 w przedmiocie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego za lata 2011-2016 postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. Gmina A wywiodła skargę na uchwałę z dnia 19 czerwca 2012 r., nr XVIII/333/2012 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego w przedmiocie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego za lata 2011-2016, wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi z przekroczeniem terminu, ewentualnie o oddalenie skargi jako niezasadnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 23 lipca 2012 r. skarżący wniósł do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-Mazurskiego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące m.in. uchwały nr XVIII/333/2012 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego za lata 2011-2016. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 28 września 2012 r. Przewodniczący Semiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego skierował do skarżącego pismo, w którym poinformował skarżącego, iż Sejmik nie podziela zarzutów podniesionych w piśmie wzywającym do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2012 r. Skarga zaś została nadana w dniu 21 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a, skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one w postępowaniu, a jeśli nie były one przewidziane ustawą, wniesienie skargi musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSA i WSA 2007 r., nr 3, poz. 60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. W aktach sprawy znajduje się wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące zaskarżonej uchwały z dnia 18 lipca 2012 r., które zostało nadane przez skarżącego w dniu 19 lipca 2012 r. Oznacza to, że skarżący w terminie sześćdziesięciodniowym, tj. do 17 września 2012 r. winien wnieść skargę do sądu administracyjnego, chyba, że w tym terminie otrzymałby odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź taka spowodowałaby bowiem, że termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi do sądu rozpocząłby bieg od otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie niniejszej w pierwszym z opisanych terminów skarżący nie otrzymał odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że skargę winien wywieść do dnia 17 września 2012 r. Jednocześnie nie można przyjąć, że pismo z dnia 3 sierpnia 2012 r. informujące o stwierdzeniu nieważności przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego zaskarżonej uchwały stanowiło odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści pisma wynika jedynie, że Szef Kancelarii Sejmiku poinformował skarżącego o podjęciu rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę. Jednocześnie rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że stwierdzenie rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody nieważności zaskarżonej uchwały nie stanowiło przeszkody w złożeniu skargi do Sądu. Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa udzielona przez organ 28 września 2012 r., a doręczona skarżącemu 2 października 2012 r. Przed tym terminem - jak wyjaśniono wyżej - skarżący winien wnieść skargę do Sądu. Odpowiedź organu udzielona po terminie sześćdziesięciodniowym nie może skutkować tym, że w sprawie zaczyna biec nowy termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi. Wskazać również należy, że nie można przyjąć tak jak chce tego skarżący, że w sprawie niniejszej nie zaczęły biec terminy określone w art. 53 § 2 p.p.s.a. ze względu na brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ Sejmik Województwa Warmińsko-Mazurskiego nie otrzymał skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wezwanie do Sejmiku Województwa zostało skierowane, poprzez nadanie wezwania w urzędzie pocztowym. Natomiast bez znaczenia dla zachowania terminu do wniesienia skargi pozostaje czy i kiedy wezwanie to ze względu na wewnętrzną organizację Sejmiku zostało przekazane pod jego obrady. Istotny jest bowiem sam fakt nadania wezwania, co jest jednym z warunków formalnych wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a.