II SA/Ol 60/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 18 listopada 2014 r., "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Decyzją z dnia 18 listopada 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 października 2014 r., w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skargę na te decyzję wniosła G.K. Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2015 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz o uiszczenie wpisu sadowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 27 stycznia 2015 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła przedmiotowego braku formalnego wniesionej skargi, lecz wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie natomiast z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., niedołączenie odpisów skargi jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości, że wniesiona skarga nie może zostać rozpatrzona przez sąd administracyjny (postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. Sąd odrzucił skargę), co wyczerpuje negatywną przesłankę przyznania prawa pomocy zawartą w art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Okoliczność taka zachodzi, gdy bez potrzeby dokonania głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08, postanowienie NSA z 14 lutego 2012 r., II GZ 41/12, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, [red.] R.Hauser, M.Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 803). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, op.cit., s. 573). Oznacza to, że w przypadku gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 140/05). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.