II SA/Ol 600/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" r.; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Skarżący, st. kpt. A. B. pełni służbę w Komendzie Miejskiej PSP w "[...]" jako Zastępca Dowódcy Jednostki Ratowniczo - Gaśniczej nr l w "[...]". Komendant Miejski PSP w "[...]" decyzją z dnia 28 lutego 2005r. ustalił skarżącemu uposażenie w łącznej kwocie 3.371,40 zł, wraz z dodatkiem służbowym w wysokości 725 zł. Decyzją z dnia 20 maja 2005r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w "[...]", działając na podstawie art. 32 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230, ze zm.), § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 lipca 1997r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 94, poz. 575, ze zm.), orzekł o przyznaniu z dniem l czerwca 2005r. st. kpt. A. B. - Zastępcy Dowódcy Jednostki Ratowniczo - Gaśniczej nr l w "[...]" Komendy Miejskiej PSP w "[...]" dodatek służbowy w wysokości 525 zł tj. w stawce mniejszej od dotychczasowej o 200 zł. W uzasadnieniu wskazano, że strażak w ostatnim okresie służby wykazał niezadowalający stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych, gospodarności oraz dbałości o powierzony sprzęt i urządzenia znajdujące się na wyposażeniu współdowodzonej przez niego jednostki ratowniczo-gaśniczej. Okoliczności te powodują ustanie przesłanki uzasadniającej pobieranie dodatku w dotychczasowej wysokości. Od powyższej decyzji A. B. wniósł odwołanie. Wskazał, iż wobec zarzutów przedłożonych mu przez Komendanta Miejskiego na spotkaniu, które odbyło się w dniu 20 maja 2005r. w obecności naczelnika wydziału organizacyjno-kadrowego wyjaśnił, iż w dniu 19 maja 2005r. w czasie przeprowadzonej kontroli pomieszczeń garażu przebywał z innymi funkcjonariuszami na kontroli obiektu Zespołu Szkół Ekonomicznych w "[...]". Podał, że jako współdowodzący jednostką ratowniczo-gaśniczą nie mógł się bezpośrednio odnieść do postawionych w treści decyzji zarzutów, natomiast charakter oraz jakość zarzutów postawionych przez Komendanta miała charakter porządkowy i odnosiła się bezpośrednio do sprzątania pomieszczenia z kurzu, nie wpływała zaś na obniżenie gotowości bojowej jednostki. Zarzucił, że przeprowadzona kontrola pomieszczeń nie miała charakteru kontroli, o której mowa w zarządzeniu Nr "[...]" Komendanta Miejskiego PSP w "[...]" z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie zasad realizowania kontroli wewnętrznej w Komendzie Miejskiej PSP w "[...]", gdyż nie sporządzono protokołu z kontroli. Zarzucił, że organ wysoce niestosownie udokumentował stan stwierdzony podczas kontroli, gdyż na potwierdzenie ustalonych nieprawidłowości sporządzona została w dniu l czerwca 2005r. notatka, w której zawarto oświadczenie d-cy zmiany I J. K. i sekc. A. L., jako osób reprezentujących stronę kontrolowaną. Argumentował, że jako osoba, wobec której z uwagi na stwierdzony podczas kontroli stan wydano decyzję personalną winien sam uczestniczyć w tym postępowaniu. Podniósł, że zarzuty mu stawiane oraz jego bezpośredniemu przełożonemu są nieobiektywne i posiadają duży ciężar, zaś z uwagi na ogólne potraktowanie sprawy kontroli, jak również niemożność współuczestnictwa w postępowaniu wniósł o uchylenie decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją Nr "[...]" z dnia 7 lipca 2005r., działając na podstawie art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 lipca 1997r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 94, poz. 575, ze zm.), ustawodawca określił czynniki, od których jest uzależniona wielkość dodatku służbowego dla strażaka PSP. Jednym z podstawowych kryteriów jest stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych i gospodarność oraz dbałość o powierzony sprzęt i urządzenia. Z przekazanych akt sprawy wynika zaś, że uprawniony przełożony w dniu 19 maja 2005r. stwierdził, iż odwołujący się nie dopełnił swoich obowiązków służbowych w zakresie dbania o mienie i sprzęt znajdujący się na wyposażeniu jednostki oraz utrzymywania go we właściwym stanie technicznym i stałej gotowości bojowej. Przeprowadzona analiza zakresu czynności na stanowisku Zastępcy Dowódcy JRG potwierdza, że stwierdzony w dniu 19 maja 2005r. stan pomieszczeń i sprzętu stanowił naruszenie zasad określonych w przyjętym przez skarżącego zakresie jego czynności. Nie uznano za uzasadnione twierdzeń odwołującego się dotyczących braku możliwości uczestniczenia w postępowaniu oraz nieobiektywności zarzutów. W dniu 20 maja 2005r. przed przyjęciem decyzji skarżącemu uszczegółowiono uzasadnienie decyzji, jak również umożliwiono ustosunkowanie się do stawianych mu zarzutów. Stwierdzono, że odwołujący się nie zakwestionował faktu wystąpienia nieładu i nieporządku oraz niesprawności sprzętu w dniu 19 maja 2005r. Na powyższą decyzję A. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o jej uchylenie w całości i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Miejskiego PSP w "[...]" z dnia 20 maja 2005r. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności pominięcie zasad ogólnych, bowiem jako strona postępowania nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przed organem I instancji. W czasie przeprowadzonej w dniu 19 maja 2005r. kontroli był nieobecny w jednostce i nie mógł czynnie współpracować z kontrolującym. Zarzucił brak jawności prowadzonemu postępowaniu, gdyż nie został powiadomiony o terminie i miejscu kontroli stosownie do zarządzenia Nr "[...]" Komendanta Miejskiego PSP w "[...]" z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie zasad realizowania kontroli wewnętrznej w Komendzie Miejskiej PSP w "[...]", przy czym Komendant dokonał czynności kontrolnych wiedząc, że jest on nieobecny. W ocenie skarżącego nie zaistniała również żadna okoliczność podyktowana ważnym interesem aby odstąpiono od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Wobec powyższego organ nie zagwarantował stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych w sprawie. Kolejna nieprawidłowość prowadzonego postępowania dotyczy braku sporządzenia z kontroli protokołu, stanowiącego akt wewnętrzny. Odnośnie sporządzonej notatki służbowej z przeprowadzonych czynności wyjaśnił, iż z jej treścią został zapoznany dopiero w dniu 13 lipca 2005r., wcześniej zaś ten dokument był dla niego niejawny. O jego istnieniu skarżący dowiedział się w dniu l czerwca 2005r. od J. K. tuż po jej podpisaniu przez wymienionego w gabinecie Komendanta Miejskiego PSP w "[...]". Argumentował, iż brak możliwości ustosunkowania się do treści zapisanych w wymienionej notatce służbowej powoduje, że okoliczności faktyczne w niej stwierdzone nie mogą być uznane za udowodnione. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 listopada 2005r. skarżący podał, iż w dniu 19 maja 2005r. na początku służby o godz. 745 dokonał rutynowej kontroli wszystkich podległych mu pomieszczeń i nie stwierdził w nich nieporządku, o którym później była mowa w notatce sporządzonej przez Komendanta Miejskiego PSP w "[...]". W późniejszej rozmowie z Komendantem dowiedział się, że ze wspomnianego pomieszczenia garażowego usunięto kilkanaście opakowań po napojach alkoholowych. Wyjaśnił, iż w notatce nie zgadza się stan faktyczny dotyczący opisanych pomieszczeń z dokonanymi zapisami w notatce, gdyż oba te pomieszczenia są oddzielne, nie mają wspólnego przejścia, oddzielnie są zamykane. Nadto opisany garaż nie jest stacja ładowania butki powietrznych. Odnośnie pomieszczenia garażu wyjaśnił, że znajdują się tam pojazdy i przyczepki, przy czym nie wszystkie te pojazdy pozostają pod jego pieczą i dozorem. Przyczepka z agregatem prądotwórczym, co do której stwierdzono brak powietrza stoi tam od polowy lat osiemdziesiątych i nie stanowi o gotowości bojowej. Skarżący oświadczył , iż nie jest prawdziwe twierdzenie organu jakoby zgodził się ze stawianymi mu zarzutami, gdyż podał że nie zasługują one na uwzględnienie. Pełnomocnik organu podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wyjaśnił, że sporządzona została tylko jedna notatka służbowa z 19 maja 2005r. Jeżeli strona skarżąca podaje, iż faktycznie notatka z dnia 19 maja 2005r. została sporządzona dopiero w dniu l czerwca 2005r. to powinna to wykazać. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty i wywody okazały się zasadne. Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił skargę albowiem podczas kontroli legalności decyzji podjętych przez organy administracji publicznej stwierdził naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dokumentacyjny sprawy wskazuje, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w "[...]" z dnia 20 maja 2005r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Na wstępie wyjaśnić należy, iż przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230, ze zm.) zwanej dalej; ustawą o PSP oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 94, poz. 575) zwanego dalej; rozporządzeniem o uposażeniu, stanowią materialnoprawną podstawę do kształtowania uposażenia strażakom PSP, a w szczególności zasad przyznawania strażakom dodatków do uposażenia, w tym dodatku służbowego. Art. 86 ustawy o PSP stanowi, iż uposażenie strażaka składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia m.in. dodatku służbowego (art. 87 ust. l pkt 2 ustawy). Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 91 ust. l ustawy). Jak wskazano wyżej szczegółowe zasady kształtowania uposażenia oraz zasad przyznawania strażakom m.in. dodatku służbowego określa cytowane wyżej rozporządzenie. W § 5 ust. l rozporządzenia zapisano, iż strażakowi przyznaje się, ustalony kwotowo dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Wysokość tego dodatku jest uzależniona od: 1) dyspozycyjności związanej z zajmowanym stanowiskiem i stopnia odpowiedzialności za podejmowane decyzje służbowe, 2) stopnia zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych, gospodarności oraz dbałości o powierzony sprzęt i urządzenia, 3) posiadanego wykształcenia ogólnego i kwalifikacji zawodowych, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji specjalistycznych ( uprawnień, znajomości języków obcych), przydatnych na zajmowanym stanowisku, 4) stopnia sprawności fizycznej, potwierdzonej wynikami sprawdzianów, przy czym o wysokości dodatku służbowego decyduje przełożony uprawniony do mianowania lub powołania - § 5 ust. 2 i 4 rozporządzenia o uposażeniu. Z art. 32 ust. l pkt 3 ustawy o PSP wynika, że do mianowania strażaka na stanowisko służbowe uprawniony jest właściwy przełożony, którym w komendzie powiatowej ( miejskiej) jest komendant powiatowy (miejski). Z analizy powyższych przepisów prawa wynika, że Komendant Miejski PSP w "[...]" był uprawnionym organem do wydania orzeczenia w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku służbowego wobec skarżącego st. kpt. A. B. Nie ulega wątpliwości, iż Komendant Miejski PSP w "[...]", stosownie do obowiązków nałożonych na niego ustawą o PSP, wynikających z art. 13 ust. 6 pkt l i 2, może w każdym czasie dokonać przeglądu i inspekcji wszelkich pomieszczeń kierowanej przez siebie komendy i w tym zakresie nie ma obowiązku stosowania procedur wynikających z zarządzenia Nr "[...]" Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w "[...]" z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie zasad realizowania kontroli wewnętrznej w Komendzie Miejskiej PSP w "[...]". Akceptując bowiem argumentację skarżącego, iż każda przypadkowa obecność komendanta w pomieszczeniach kierowanej przez niego komendy wymagałaby oficjalnego wszczęcia procedury przewidzianej w zarządzeniu tego Komendanta Miejskiego z dnia 30 sierpnia 2004r. uniemożliwiałaby kierowanie podległą mu jednostką oraz wypełnianie zadań ustawowych. Oznaczałoby to również pozbawienie komendanta możliwości natychmiastowego reagowania na stwierdzone nieprawidłowości. Sąd nie może podzielić takiej wykładni zapisów powołanego zarządzenie, gdyż pozostawałaby ona w oczywistej sprzeczności z zapisami ustawowymi dotyczącymi obowiązków komendanta powiatowego ( miejskiego) określonymi w art. 13 ust. l ustawy o PSP. Nie można zatem zgodzić się z zarzutami zawartymi w skardze, iż z kontroli dokonanej przez Komendanta Miejskiego PSP w "[...]" w dniu 19 maja 2005r. pomieszczenia garażowego zajmowanego przez JRG nr l w "[...]" nie sporządzono protokołu kontroli, jak również o planowanej na ten dzień kontroli nie poinformowano skarżącego pełniącego służbę na stanowisku Zastępcy Dowódcy JRG nr l w "[...]". Na uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia 20 maja 2005r. miały wpływ przesłanki natury proceduralnej, na których naruszenie wskazał skarżący. Do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy doszło bowiem z naruszeniem art. 10 § l Kpa, art. 7, art. 77 § l oraz art. 81 Kpa. Sąd nie negując uprawnienia organu I instancji do podejmowania decyzji w przedmiocie obniżenia wysokości dodatku służbowego skarżącemu w oparciu o zasady określone w § 5 ust. 2 rozporządzenia o uposażeniu stwierdza jednakże, iż uprawnienie to nie oznacza, że postępowanie w tym zakresie można przeprowadzić z pominięciem ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym dotyczącym uprawnienia lub obowiązku wynikających z decyzji administracyjnych wydanych w wyniku takiego postępowania. Zasada powyższa wynika z art. 10 § l Kpa zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie nie sposób podzielić twierdzenia organu odwoławczego, że stronie skarżącej zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu, bowiem przed ogłoszeniem decyzji przedstawiono jej stawiane zarzuty dotyczące nieprawidłowości stwierdzonych w dniu 19 maja 2005r. w pomieszczeniu garażowym zajmowanym przez JRG nr l, której zastępcą dowódcy jest skarżący. Przede wszystkim nie sposób uznać, iż w momencie, gdy przedstawia się stronie decyzję organu I instancji strona ta ma możliwość ustosunkowania się do stawianych jej w ten sposób zarzutów, jak również trudno przyjąć, iż w takich okolicznościach organ I intencji ma możliwość ustosunkowania się do argumentów podniesionych przez stronę w trakcie informowania jej na spotkaniu w dniu 20 maja 2005r. o treści decyzji organu I instancji. Na uwzględnienie zasługuje zarzut skarżącego, iż brak możliwości zapoznania go z notatką sporządzoną na okoliczność nieprawidłowości zaistniałych w pomieszczeniu garażu w dniu 19 maja 2005r. stanowi, iż okoliczności tam stwierdzone nie mogły być uznane za udowodnione. Zgodnie bowiem z art. 81 Kpa okoliczność faktyczna może być udowodniona, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 Kpa. Z przekazanych akt sprawy nie wynika natomiast, aby stronę skarżącą przed wydaniem decyzji organ I instancji zapoznał z aktami sprawy, w tym z treścią notatki służbowej z dnia 19 maja 2005r. stanowiącej jedyny dowód w tej sprawie. Nie wynika również aby organ odwoławczy skonwalidował to istotne naruszenie prawa i wezwał skarżącego do zapoznania się z materiałami sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Nie można zaakceptować także twierdzenia organu odwoławczego, iż skarżący w złożonym odwołaniu nie negował faktu stwierdzonych podczas wizytacji nieprawidłowości a jedynie akcentował niski stopień znaczenia tych uchybień dla gotowości bojowej dowodzonej przez niego jednostki. W odwołaniu A. B. wskazywał bowiem na swój brak udziału w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym, jak również na fakt nieobiektywności przy stawianych mu zarzutach i zbyt dużym ich ciężarze. Wskazywał również na okoliczność, że kontrola udokumentowana została notatką sporządzoną dopiero w dniu l czerwca 2005r. Do tych okoliczności organ odwoławczy nie odniósł się w podjętej decyzji mimo, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz obowiązująca zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażona w art. 15 tej ustawy przewidują, że organ odwoławczy jest organem rozpoznawczym, obowiązanym do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją organu I instancji. Z tego powodu organ nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu I instancji lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę - patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996r. sygn. akt SA/Wr 1996/95, OSNA 1997, Nr l, poz. 35. Wobec powyższego organ odwoławczy winien na nowo rozpoznać sprawę mając na uwadze również argumenty zawarte w złożonych odwołaniach. Nie do zaakceptowania jest twierdzenie złożone na rozprawie przez pełnomocnika organu, iż skarżący ma wykazać, że notatka służbowa z dnia 19 maja 2005r. została sporządzona w innym dniu niż wynika to z jej nagłówka, bowiem to organ administracji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. To organ może bowiem przesłuchać osoby, widniejące jako osoby uczestniczące w oględzinach pomieszczenia garażowego w dniu 19 maja 2005r., kiedy faktycznie dokument ten podpisały. Wymagałoby również wyjaśnienia, na co nie zwrócił uwagi organ odwoławczy, z jakiego powodu jedna z osób widniejących w notatce jako osoba uczestnicząca w oględzinach w dniu 19 maja 2005r. nie podpisała jej treści. Może to sugerować, jak podaje skarżący, iż osoba ta odmówiła jej podpisania z uwagi na treści zawarte w notatce, z którymi się osoba ta nie zgadza. Te okoliczności wymagają dokładnego wyjaśnienia w toku ponownie przeprowadzonego postępowania w tej sprawie. W ocenie Sądu jest to istotna okoliczność w tej sprawie skoro podstawą do wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji były nieprawidłowości stwierdzone w oględzinach pomieszczenia garażowego w dniu 19 maja 2005r. odzwierciedlone następnie w sporządzonej na tę okoliczność notatce służbowej. Wobec braku podpisu tej notatki przez jedną z osób uczestniczących w czynności oględzin niezbędne jest ustalenie czy zapisy w niej uczynione odzwierciedlają stan rzeczywisty stwierdzony w pomieszczeniach, czy też nie jak sugeruje to strona skarżąca w skardze. Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzić, stosownie do art. 7 i 77 § l Kpa, dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. To organy administracyjne zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tym celu środkiem dowodowym mogą być nie tylko dokumenty, ale wszelkie środki dowodowe mogące przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w trym przesłuchanie świadków i przesłuchanie strony. W związku z powyższym, w toku ponownego rozpoznawania niniejszej sprawy, konieczne będzie przeprowadzenie przez organ I instancji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego we wskazanym wyżej kierunku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § l pkt l lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł ponadto , że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.