II SA/Ol 600/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o kombatantach - Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił M. N. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż M. N. uzyskał uprawnienia kombatanckie z tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od września 1946r. do listopada 1949r. w ramach służby w Milicji Obywatelskiej (dalej: MO) w trakcie, której brał udział w zwalczaniu podziemia niepodległościowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. N. podniósł, iż w czasie służby w MO nie brał udziału w żadnych walkach ze zbrojnym podziemiem. Składając wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (dalej: ZBoWiD) celowo podał informacje nieprawdziwe. Wskazał, iż w 1949 r. nie mógł brać udziału w walce z oddziałem ""[...]"", gdyż dowódca o tym pseudonimie zginął w 1948r. Ponadto podkreślił, iż nie mógł walczyć z oddziałami ""[...]"" i ""[...]"", gdyż oddziały te nigdy nie działały na terenie województwa "[...]". Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia "[...]". W uzasadnieniu decyzji podał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (dokumentacja ZBoWiD) wskazuje, iż zainteresowany jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej brał udział w działaniach operacyjnych (w życiorysie wspomina o czynnym udziale w kilkunastu akcjach) i walkach z oddziałami podziemia niepodległościowego pod dowództwem ""[...]"", "[...]" i "[...]". Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wyjaśnił, iż na podstawie Informatora o nielegalnych i antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944-1956 (Warszawa 1964 r. Reprint Wydawnictwo Retro Lublin 1993 r.) na terenie województwa "[...]" w latach 1947-49 działały oddziały: "[...]" oraz "[...]". Obecne wyjaśnienia M. N., iż brał on udział w walkach z UPA czy pohitlerowskim podziemiem są w ocenie organu całkowicie niewiarygodne. Podkreślił Kierownik Urzędu, iż zainteresowany uzyskał ponad 30 lat temu uprawnienia kombatanckie (przyznane decyzją byłego ZBoWiD) za udział w walkach z reakcyjnym podziemiem o "utrwalanie władzy ludowej" w okresie od września 1946r. do listopada 1949 r. w ramach służby w MO. Wskazywał wówczas, iż brał udział w walkach z bandami i reakcyjnym politycznym podziemiem na terenie byłego województwa "[...]", "[...]"i "[...]" czyli m.in. na terenie na którym działał oddział "[...]". W ocenie organu do ustalonych okoliczności ma zastosowanie treść przepisu art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach, które stanowią, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby pełniące służbę lub funkcję i będące zatrudnione w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa lub poza nimi, jeżeli podczas lub w związku z tą działalnością wykonywały zadania śledcze i operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Zwrot zadania "śledcze i operacyjne" zawarty w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o kombatantach należy interpretować rozdzielnie. Przepis ten stanowi podstawę do pozbawienia uprawnień kombatanckich nie tylko osoby wykonujące zadania śledcze, ale i zadania operacyjne bezpośrednio związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP. Kierownik Urzędu stwierdził, iż ze względu na powyższe okoliczności fakt ewentualnego uwięzienia strony za działalność polityczną związaną z walką o suwerenność i niepodległość nie mógłby mieć wpływu na zmianę decyzji. Ponadto Prezes Instytutu Pamięci Narodowej decyzją z dnia "[...]" odmówił potwierdzenia, iż zainteresowany był uwięziony w okresie od czerwca do września 1950 r. bez wyroku za działalność polityczną związaną z walką o suwerenność i niepodległość. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, skarżący podał, iż jego sprawa ciągnie się od 7 lat. Zrzekłby się uprawnień wynikających z ustawy, ale walczy o dodatek w kwocie 280 zł do skromnej renty. Zaprzeczył skarżący, by brał udział w akcjach przeciwko niepodległościowemu podziemiu, a oddziałów "[...]" i "[...]" na terenie, na którym pełnił służbę w ogóle nie było. Potwierdza to pamięć skarżącego oraz opracowanie Wojskowego Instytutu Historycznego Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego z lat 1945 - 65. Wskazał, ze informacja o walce ze zbrojnym podziemiem niepodległościowym znalazła się w życiorysie złożonym do ZBoWiD z powodu dezercji skarżącego z Wojska z bronią, która miała miejsce w 1951r. Z tego powodu nie chciano przyjąć skarżącego do ZBoWiD i skarżący zmuszony był napisać w życiorysie, że brał udział w akcjach przeciwko oddziałom zbrojnego podziemia niepodległościowego. Podał, że informacje o podziemiu niepodległościowym posiadał ze służby w MO, ale same akcje przeciwko podziemiu w których rzekomo brał udział wymyślił. Wymyślił pseudonimy oddziałów i nadał je poszczególnym oddziałom. Fantazje opisane w życiorysie Kierownik Urzędu uznał za prawdziwe być może dlatego, że w nie uwierzył lub dlatego, żeby mieć pretekst do pozbawienia uprawnień kombatanckich. Podkreślił, iż komisja ZBoWiD zorientowała się, że w życiorysie są nieprawdziwe informacje i dlatego nie przyznała uprawnień kombatanckich za okres walk z "[...]", "[...]" i "[...]". Uprawnienia kombatanckie skarżący uzyskał tylko za okres od 4 września 1946r do 30 grudnia 1948r., co wynika z kserokopii załączonej do skargi legitymacji kombatanckiej. Nie są prawdziwe informacje Urzędu, że na terenie woj. "[...]" działały w latach 1947 - 1949 oddziały podziemia niepodległościowego, gdyż w 1947r była amnestia i w okresie późniejszym działały jedynie niewielkie oddziały, które w 1947r. nie złożyły broni. Kierownik Urzędu nie podał też dokładnie miejsca na terenie województwa w którym oddziały te operowały, a województwo "[...]" w tamtym czasie trzykrotnie zmieniało granice. Skarżący wskazał, iż w latach 1945 - 51 na terenie województwa zginęło tylko "[...]" żołnierzy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego z czego tylko jeden w walce, co świadczy o tym, że nie było dużego zagrożenia ze strony grup podziemia niepodległościowego. Na terenie województwa występowały przede wszystkim grupy bandyckie oraz grupy pohitlerowskie (Wehrwolf) oraz oddziały UPA, rzadziej poakowskie zbrojne podziemie. Skarżący podkreślił, że brał udział w likwidacji grup pohitlerowskich, a w 1948r. walczył przeciwko UPA. Zakwestionował także stanowisko organu, który nie uznał udziału skarżącego w walce z pohitlerowskim podziemiem i bandami UPA. Zarzucił Kierownikowi Urzędowi stronniczość i złe traktowanie milicjantów. Ponadto w skardze podniósł, iż Kierownik Urzędu nie uwzględnił faktu, że w latach 1944-46 skarżący należał do zbrojnej organizacji podziemnej, zarzucając brak przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w tym zakresie. Podał, że służbę w Milicji pełnił głównie na terenie powiatu, gdzie nie było zbrojnego podziemia niepodległościowego. Jedynym odziałem podziemia niepodległościowego na tym terenie był oddział "[...]", który został rozbity w 1946r., kiedy skarżący jeszcze nie służył w Milicji. Na terenie sąsiedniego powiatu były akcje przeciwko bandom UPA, bandom rabunkowym i bandom szabrowników. Argumentował, iż w jego teczce personalnej brak jest dowodów na to, że brał udział w walce ze zbrojnym podziemiem. Z Milicji został zwolniony za napisanie jednej z przesłuchiwanych osób - pobitej za działalność niepodległościową - skargi do Rejonowej Prokuratury Wojskowej. Podkreślił, iż jego działalność kombatancka obejmowała jedynie likwidację grup pohitlerowskich i UPA w okresie od 4 września 1946r. do 30 grudnia 1948r. oraz grup bandyckich, nie zaś zbrojnego podziemia niepodległościowego. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził w toku kontroli legalności aktów podjętych w postępowaniu administracyjnym naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. W sprawie niniejszej Komendant Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił uprawnień kombatanckich M. N. podając, iż skarżący pełniąc służbę w Milicji Obywatelskiej brał udział w działaniach operacyjnych przeciwko podziemiu niepodległościowemu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 25 ust. 2 pkt 1 lit a, w związku z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o kombatantach. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby wymienione m.in. w art. 21 w ust. 2 pkt 4 ustawy. Z treści art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o kombatantach wynika natomiast, że uprawnienia kombatanckie, nie przysługują osobie, która w latach 1944-1956: była zatrudniona, pełniła służbę lub funkcję w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa lub Informacji Wojskowej, jeżeli podczas i w związku z tą działalnością wykonywała zadania śledcze i operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Do pozbawienia uprawnień kombatanckich koniecznym jest zatem wykazanie, iż osoba pełniąc służbę w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami tego aparatu wymienionymi w treści art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy, wykonywała zadania śledcze lub operacyjne związane ze zwalczaniem zbrojnego podziemia. Po pierwsze należy więc ustalić, czy Milicja Obywatelska wchodziła w latach pełnienia służby przez skarżącego w skład aparatu bezpieczeństwa publicznego. W uchwale z dnia 7 maja 1992r. sygn. akt II UZP 7/91 (OSNC 1992/10/174) Sąd Najwyższy wskazał, iż ""aparat bezpieczeństwa publicznego" (...) oznacza wszystkie jednostki organizacyjne resortu bezpieczeństwa publicznego, które z formalnoprawnego punktu widzenia były określane jako służby bezpieczeństwa publicznego". W uzasadnieniu tejże uchwały Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż dekretem PKWN z dnia 7 października 1944 r. o Milicji Obywatelskiej (Dz. U. RP Nr 7, poz. 33) określono powołaną Milicję jako "prawnopubliczną formację służby Bezpieczeństwa Publicznego", podlegającą Kierownikowi Resortu Bezpieczeństwa Publicznego. Wydawane w latach 1944-1949 przepisy dotyczące osób zatrudnionych w formacjach Bezpieczeństwa Publicznego, jako funkcjonariuszy tego resortu określały zarówno funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i podległych mu Urzędów, jak również Milicji Obywatelskiej oraz oficerów, nadterminowych podoficerów i starszych szeregowych Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Korpusu Ochrony Pogranicza. Sąd Najwyższy argumentował dalej, iż analiza przepisów dotyczących resortu bezpieczeństwa publicznego z lat 1944-1954 wskazuje, że ówczesny ustawodawca pojęciem "aparatu bezpieczeństwa publicznego" obejmował zarówno wszystkie organy wchodzące w skład tego resortu, podległe jego Kierownikowi (następnie Ministrowi Bezpieczeństwa Publicznego), jak również wszystkie osoby zatrudnione w tych organach, a także formalnie poza tymi strukturami. Formalnego rozdzielenia organizacyjnego i odrębnego uregulowania formacji związanych z bezpieczeństwem publicznym dokonano dekretami z dnia 20 lipca 1954 r., ogłoszonymi w Dz. U. Nr 34: o służbie w organach bezpieczeństwa publicznego (poz. 142), o Milicji Obywatelskiej (poz. 143) i o Służbie Więziennej (poz. 144). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni stanowisko przedstawione w przywołanej uchwale Sądu Najwyższego, w związku z powyższym organ zasadnie przyjął, iż skarżący pełnił służbę w aparacie bezpieczeństwa publicznego, skoro był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej w latach 1946 -1949. Drugim warunkiem koniecznym do pozbawienia uprawnień kombatanckich jest stwierdzenie, że osoba pełniąca służbę w aparacie bezpieczeństwa publicznego podczas i w związku z tą działalnością wykonywała zadania śledcze i operacyjne związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Na wstępie dalszych rozważań należy odnieść się do użytego przez ustawodawcę w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o kombatantach zwrotu "zadania śledcze i operacyjne". Sąd podzielił w tej mierze stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1126/04 lex 165721, w którym wskazano, iż "zwrot "zadania śledcze i operacyjne" zawarty w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego należy interpretować rozdzielnie". Ten kierunek wykładni art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy okazał się także dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 25 lutego 1999r., sygn. akt V SA 1663/98 - publikowany zbiór Lex nr 49270, wyrok NSA z 20 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1115/99 - niepublikowany, wyrok NSA z 15 czerwca 2000 r., sygn. akt II SA/Lu 540/99 - niepublikowany, wyrok NSA z 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 2106/00 - niepublikowany, wyrok NSA z 8 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 227/00- niepublikowany, wyrok NSA z 14 grudnia 2000 r., sygn. akt V SA 423/00 - niepublikowany, wyrok NSA z 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt SA/Rz 116/00 - niepublikowany, wyrok NSA z 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1480/99- niepublikowany). Oznacza to, iż na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o kombatantach pozbawia się uprawnień kombatanckich nie tylko osoby wykonujące zadania śledcze, ale i zadania operacyjne bezpośrednio związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie z tytułu walk o utrwalanie władzy ludowej. W skardze natomiast skarżący kwestionuje, iż brał udział w zwalczaniu podziemia niepodległościowego. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Po pierwsze wskazać należy, iż skarżący ubiegając się o przyznanie uprawnień kombatanckich w dwóch własnoręcznie napisanych życiorysach podał, iż w trakcie pełnienia służby w MO brał udział w walce z reakcyjnym i politycznym podziemiem. Na udział w walce z reakcyjnym podziemiem na terenie województw "[...]", "[...]" i "[...]" skarżący wskazał także we wniosku z 14 września 1976r. o podwyższenie renty inwalidzkiej. Skarżący, podawał wówczas, iż w okresie od lipca 1947r. do końca października 1947r. jako elew Szkoły Milicyjnej uczestniczył na terenie gminy w pościgu za oddziałem "[...]". Następnie wziął udział jeszcze w około siedmiu potyczkach z grupami "[...]" i "[...]". Ponadto skarżący podał, iż w trakcie służby w Komendzie Powiatowej MO na stanowisku służbowym wywiadowcy w okresie od czerwca 1948r. do listopada 1949r. także zwalczał reakcyjne podziemie niepodległościowe. Skarżący wówczas wskazywał, że uczestniczył w akcji oczyszczania województw "[...]", "[...]" i "[...]". Opisał potyczki z oddziałem "[...]" oraz z oddziałem reakcyjnego podziemia, którego nazwy skarżący nie potrafił wymienić. Łącznie skrzący wspominał o kilkunastu akcjach przeciwko reakcyjnemu podziemiu. Powyższe oddziały prawidłowo zostały zakwalifikowane przez organ jako niepodległościowe w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy Informator o nielegalnych i antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944-49. Po drugie, udział skarżącego w zwalczaniu politycznego i reakcyjnego podziemia został potwierdzony zaświadczeniem z dnia "[...]" wydanym przez Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej. Po trzecie wreszcie, skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie z tytułu walki zbrojnej o utrwalanie władzy ludowej za okres od 4 września 1946r. do 14 listopada 1949r. Zgromadzona dokumentacja ZBoWiD pozwala więc przyjąć, iż skarżący wykonywał zadania operacyjne skierowane przeciwko niepodległościowemu podziemiu pełniąc służbę w Milicji Obywatelskiej, która w tym czasie wchodziła w skład aparatu bezpieczeństwa publicznego. Wskazać jednocześnie należy, iż na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o kombatantach pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby wykonujące zadania operacyjne bezpośrednio związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt takiego udziału - nawet nie w pełni dobrowolny - powoduje utratę uprawnień kombatanckich uzyskanych z tytułu utrwalania w władzy ludowej. Dla utraty tych uprawnień bez znaczenia jest to, że oddział, w którym kombatant służył, niezależnie od zwalczania podziemia niepodległościowego walczył także z oddziałami UPA, Wehrwolfu, czy też zwalczał bandy rabunkowe. Ustawodawca bowiem wiąże utratę uprawnień kombatanckich ze zwalczaniem niepodległościowego podziemia. Dla pozbawienia uprawnień kombatanckich na tej podstawie bez znaczenia jest także, czy kombatant spełnia kryteria do uzyskania uprawnień z tytułów określonych w ustawie o kombatantach wymienionych w art. 1 ust. 2, art. 2 i art. 4. Wykonywanie zadań operacyjnych przeciwko podziemiu niepodległościowemu przekreśla bowiem zasługi z innych tytułów. Dlatego też ewentualna działalność kombatancka w czasie II Wojny Światowej, czy też aresztowanie skarżącego w 1950r. nie powoduje zachowania tychże uprawnień. W ocenie Sądu pozostała argumentacja zawarta w skardze także nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Obecne twierdzenia skarżącego przeczą wcześniejszym jego wyjaśnieniom wskazującym na zwalczanie niepodległościowego podziemia. Wbrew wywodom skargi skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie za walkę zbrojną o utrwalanie władzy ludowej w okresie od 4 września 1946r. do 14 listopada 1949r., na co wskazuje - przytoczona wyżej - dokumentacja ZBoWID, nie zaś za okres od 4 września 1946r do 30 grudnia 1948r. Nie maja znaczenia prawnego argumentacja skargi, iż skarżący pełnił służbę głównie w Komendzie Powiatowej MO, która swym zasięgiem działania obejmowała teren, na którym nie występowało zbrojne podziemie niepodległościowe. Skarżący bowiem w trakcie ubiegania się o uprawnienia kombatanckie wskazywał, iż podziemie to zwalczał w czasie, gdy był skierowany do Szkoły Milicyjnej oraz w czasie służby w Komendzie Powiatowej MO, nie zaś w "[...]". Niezależnie od tego wskazać należy, iż w 1976r. skarżący pisał, iż także w trakcie służby w "[...]" brał udział w działaniach przeciwko poszczególnym członkom reakcyjnego podziemia. Ponadto skarżący zadania operacyjne wykonywał nie tylko na terenie województwa "[...]", ale także na terenie województw "[...]" i "[...]". Dlatego też twierdzenia, że nie mógł brać udziału w zwalczaniu oddziałów, które nie walczyły na terenie województwa "[...]" nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto dwa z wyżej wymienionych oddziałów, tj. oddział "[...]" i "[...]" działały na terenie województwa "[...]", co wynika z opracowania historycznego przywołanego w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.