II SA/Ol 602/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z 25 lutego 2025 r. Wójt Gminy G. (dalej jako: organ pierwszej instancji), na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2a, 5, 6 i 8, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej jako: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku (...) Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka) z 1 sierpnia 2024 r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę elektrowni fotowoltaicznej "S." o mocy do 4 MW wraz z magazynami energii o mocy do 5 MW oraz instalacjami i urządzeniami technicznymi na terenie części działki o nr geodezyjnym (...) położonej w obrębie geodezyjnym S., gmina G., w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:1000. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono, że zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wskazano, że przed wydaniem decyzji dokonano uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, z Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego - związku z tym, że inwestycja planowana jest na działce, położonej w granicach zasięgu Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr (...) W., z właściwym starostą oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - w związku z tym, że działkę objętą wnioskiem stanowią grunty wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska - w związku z tym, że inwestycja położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu. Podano, że zgodnie z decyzją organu pierwszej instancji z 27 czerwca 2024 r. stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Organ zbadał jednak zgodność parametrów przedsięwzięcia opisanych w decyzji o warunkach zabudowy z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do kwestii ustalenia warunków zabudowy na część działki ewidencyjnej wyjaśniono, że do szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych, uzasadniających wydanie takiej decyzji, należy zaliczyć m.in. sytuację, w której teren inwestycji, na który składa się część działki ewidencyjnej, obejmuje wyłącznie grunty niewymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a równocześnie teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Odnosząc się do korekty wniosku zgłoszonego przez Spółkę, dotyczącego wskazania powierzchni inwestycji w formie "około" oraz ustalenia jedynie maksymalnej ilości obiektów organ podał, że nie wyraża zgody na takie ustalenie tych parametrów. Wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, a tym samym Wójt nie może kształtować zabudowy w zależności od opinii społeczności lokalnej. Podano także, że projekt decyzji został sporządzony stosownie do wymogów określonych w art. 60 ust. 4 w związku z art. 5 pkt 4 u.p.z.p. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. B. (dalej jako: strona lub skarżąca), zarzucając naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia jej jako stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; - art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niepodjęcie wszelkich czynności koniecznych do należytego załatwienia sprawy, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji, przejawiające w: nieuwzględnieniu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia udziału powierzchni zabudowy; podaniu parametrów technicznych, które nie pozwalają na oszacowanie inwestycji pod względem obiektów budowlanych i zajmowanej powierzchni (różnice między wartością minimalną a maksymalną poszczególnych parametrów); braku uwzględnienia w decyzji okoliczności, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało wskazane, że transformatory nn/SN umieszczone będą wewnątrz wolnostojącej kontenerowej stacji transformatorowej, której obudowa jest modułową prefabrykowaną konstrukcją składającą się z fundamentu betonowego i obudowy betonowej znacząco ograniczając emisję hałasu transformatora, podczas gdy we wniosku o ustaleniu warunków zabudowy zostało wskazane, że dopuszcza się transformator umieszczony bez obudowy kontenerowej, na ewentualnej ławie fundamentowej, pod zadaszeniem, tym samym doszło do wydania decyzji z naruszeniem wymogów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; braku ustalenia parametrów technicznych stacji transformatorowych oraz magazynów energii, co w rezultacie nie pozwoliło ocenić, czy w przedmiotowej sprawie istnieje potrzeba zastosowania tzw. stref ochronnych (np. ze względu na napięcie), które ograniczałyby korzystanie z sąsiednich nieruchomości; braku wskazania informacji o wysokości całości konstrukcji fotowoltaicznej, tj. konstrukcji montażowej wraz z panelem; braku informacji o nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do drogi (...) i (...); braku uwzględnienia zwiększonego wskaźnika powierzchni zabudowy inwestycji opisanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy w stosunku do wskaźnika powierzchni zabudowy, na którym oparta została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom o którym mowa w tym przepisie, co uniemożliwiło stronie poznanie stanowiska organu w zakresie ustalenia niektórych parametrów zabudowy ujętych w decyzji; - art. 72 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 dalej u.u.i.ś.), poprzez ustalenie, że dla planowanej inwestycji wydano wymaganą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przedmiotem decyzji z 27 czerwca 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach była inwestycja o innych parametrach niż ta przedstawiona w decyzji, w tym przede wszystkim należy wskazać na odmienny rozmiar inwestycji objęty decyzją poprzez wyłączenie z niego terenów o charakterze rolnym, a ponadto w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie przeprowadzono oceny, czy inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na tereny rolne objęte działką o nr geodezyjnym (...), a tym samym, czy wybudowanie inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, co powinno skutkować przyjęciem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest adekwatna dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania; - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki o których mowa w tym przepisie do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę wydania warunków zabudowy, a ponadto o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji z 27 czerwca 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w dniu 25 lutego 2025 r. organ pierwszej instancji sporządził zawiadomienie, w którym uznał ją za stronę postępowania i tego samego dnia wydał decyzję, co uniemożliwiło zapoznanie się z aktami sprawy i ustosunkowanie się do zebranego w toku postępowania materiału dowodowego. Ponadto wskazano, że tego samego dnia strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem, w jej ocenie, pozbawienie jej możliwości udziału w postępowaniu miało charakter celowy. Zarzuciła także, że organ pierwszej instancji nie sprostał zadaniu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i rzeczowej analizy zamierzenia inwestycyjnego planowanego przez inwestora. Podniesiono, że w decyzji nie zostały określone wskazane przez stronę parametry, a także nie uwzględniono wymogów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie sposobu umiejscowienia transformatorów nn/SN, których – w ocenie strony - inwestor nie zamierza przestrzegać. Ponadto wskazano, że w decyzji w sposób znaczący została zmniejszona powierzchnia inwestycji w stosunku do parametrów przedstawianych na całym etapie procedury środowiskowej z 4,1381 ha na 3,573 ha, co nie tylko nie przełożyło się na zmniejszenie zabudowy, ale w decyzji przesądzono o wykonaniu zabudowy w maksymalnym zakresie przewidzianym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucono, że organ nie uzasadnił, na jakiej podstawie ustalił, że wskazane w decyzji zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a także nie odniósł się do kwestii zwiększenia wskaźnika powierzchni inwestycji do terenu. Zdaniem strony nie został także spełniony wymóg określony w art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., gdyż podczas wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach analizowana była inwestycja o innych parametrach niż inwestycja przedstawiona przez inwestora we wniosku o ustalenia warunków zabudowy, a ponadto w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie była w ogóle analizowana kwestia, czy na wskazanych gruntach ornych klasy lllB będzie mogła być prowadzona działalność rolnicza. Z tych powodów, w ocenie strony, nie zostały spełnione przesłanki uprawniające organ do wydania decyzji na postawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Odwołanie od decyzji złożył także R. C., który zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niepodjęcie wszelkich czynności koniecznych do należytego załatwienia sprawy, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji, przejawiające się w tym, że narusza ona wymogi określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; brak jest ustalenia parametrów technicznych stacji transformatorowych oraz magazynów energii, przez co nie można ocenić, czy w przedmiotowej sprawie istnieje potrzeba zastosowania tzw. stref ochronnych (np. ze względu na napięcie), które ograniczałyby korzystanie z sąsiednich nieruchomości; brak jest informacji o nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do drogi (...) i (...) oraz należącej do odwołującego działki nr (...) oraz brak wskazania informacji o wysokości całości konstrukcji fotowoltaicznej, tj. konstrukcji montażowej wraz z panelem. W związku z tym odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę wydania warunków zabudowy. Postanowieniem z 9 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego. Decyzją z 30 lipca 2025 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że do instalacji odnawialnego źródła energii nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a zatem nie bada się przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa oraz przesłanki dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Tym samym zarzuty dotyczące braku tzw. dobrego sąsiedztwa, w tym błędnego określenia poszczególnych parametrów inwestycji, jej wysokości, czy wskaźnika powierzchni zabudowy nie mogły zostać uwzględnione. Podano, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponadto inwestycja stanowi instalację pozyskującą energię elektryczną ze źródeł odnawialnych, zaś zaopatrzenie w wodę, gaz, ciepło, odprowadzanie ścieków itd., ze względu na charakter inwestycji, nie jest przewidziane. Wskazano, że teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż teren inwestycji nie obejmuje gruntów rolnych klasy RIIIb, tj. gruntów objętych szczególną ochroną przed zmianą ich przeznaczenia na cele nierolnicze. Wskazano, że projekt decyzji został w tym zakresie uzgodniony z właściwym do tego organem, który w ustawowym terminie nie zajął stanowiska w sprawie. Podano, że projekt decyzji został uzgodniony także z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w G. - jako organem właściwym w zakresie melioracji wodnych. Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego - w odniesieniu do udokumentowanych wód podziemnych, Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w G. - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. - w związku z tym, że teren inwestycji położony jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu (...). Wskazano, że z uwagi na to, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - decyzję z 27 czerwca 2024 r, w której organ stwierdził brak potrzeby oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a decyzja ta jest ostateczna i wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Wyjaśniono, że zarzuty dotyczące decyzji środowiskowej, w tym ten, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie przeprowadzono oceny, czy inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na tereny rolne objęte działką nr (...), nie mogą zostać uwzględnione, gdyż dotyczą decyzji, która nie jest przedmiotem postępowania. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie umiejscowienia transformatorów wskazano, że zapis o możliwości posadowienia transformatora bez obudowy kontenerowej znalazł się jedynie we wniosku o warunki zabudowy, natomiast do samej decyzji zapis ten nie został wprowadzony i nie przewiduje ona możliwości posadowienia transformatorów bez obudowy kontenerowej. Podano, że również zarzut dotyczący objęcia decyzją o warunkach zabudowy mniejszej powierzchni działki niż przewidziano to w decyzji środowiskowej nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazano, że decyzja środowiskowa rzeczywiście została wydana na całą działkę nr (...), podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy wyłączono z terenu inwestycji część tej działki obejmującą grunty rolne klasy III, jednak objęcie zakresem inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy mniejszej powierzchni działki niż ta przewidziana pod realizację inwestycji w decyzji środowiskowej, poprzez wyłączenie z niej fragmentu działki, nie stanowi o niezgodności decyzji o warunkach zabudowy z decyzją środowiskową, gdyż obie decyzje dotyczą tej samej inwestycji zlokalizowanej na tej samej działce, a teren inwestycji zakreślony w decyzji o warunkach zabudowy zawiera się w tym ustalonym w decyzji środowiskowej. Skoro decyzja środowiskowa zezwala na lokalizację przedmiotowej inwestycji na całej działce, to tym bardziej dopuszczalna jest ona na części tej działki. Podano ponadto, że został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Kolegium podzieliło natomiast zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia jednej ze stron wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, ale podniosło, że strona nie wskazała konkretnej czynności procesowej, możliwości dokonania której została pozbawiona, ani w jaki sposób naruszenie to wpłynęło na wynik sprawy, a tym samym podniesiony zarzut nie mógł stanowić samoistnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Kolegium podało, że w jego ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do prawidłowego rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia. Podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i w przypadku, gdy wszystkie przesłanki do jej wydania zostaną spełnione, organ jest zobowiązany ustalić warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. W skardze na powyższą decyzję skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie: - 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji pomimo ustalenia przez Kolegium, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania, tj. zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3) u.u.i.ś., sporządzenie uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom, o którym mowa w tym przepisie, co uniemożliwiło skarżącej poznanie stanowiska Kolegium w zakresie zarzutów odnoszących się do naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania polegających na braku wyczerpującego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i niewystarczającego uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia, w odpowiedzi bowiem na zarzuty skarżącej Kolegium ograniczyło swoje rozważania do jednego zdania, a tym samym nie odniosło się do zarzutów skarżącej; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji pomimo niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez ten organ oraz niepodjęcie wszelkich czynności koniecznych do należytego załatwienia sprawy, przejawiającego w: nieuwzględnieniu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia udziału powierzchni zabudowy; podaniu parametrów technicznych, które nie pozwalają na oszacowanie inwestycji pod względem obiektów budowlanych i zajmowanej powierzchni (różnice między wartością minimalną a maksymalną poszczególnych parametrów); braku uwzględnienia w decyzji okoliczności, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało wskazane, że "Transformatory nn/SN umieszczone będą wewnątrz wolnostojącej kontenerowej stacji transformatorowej, której obudowa jest modułową prefabrykowaną konstrukcją składającą się z fundamentu betonowego i obudowy betonowej znacząco ograniczając emisję hałasu transformatora." podczas gdy we wniosku o ustaleniu warunków zabudowy zostało wskazane, że "Dopuszcza się transformator umieszczony bez obudowy kontenerowej, na ewentualnej ławie fundamentowej, pod zadaszeniem.", tym samym doszło do wydania decyzji z naruszeniem wymogów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; braku ustalenia parametrów technicznych stacji transformatorowych oraz magazynów energii, co w rezultacie nie pozwoliło ocenić, czy w przedmiotowej sprawie istnieje potrzeba zastosowania tzw. stref ochronnych (np. ze względu na napięcie), które ograniczałyby korzystanie z sąsiednich nieruchomości; braku wskazania informacji o wysokości całości konstrukcji fotowoltaicznej, tj. konstrukcji montażowej wraz z panelem, braku informacji o nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do drogi (...) i (...); braku uwzględnienia zwiększonego wskaźnika powierzchni zabudowy inwestycji opisanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy w stosunku do wskaźnika powierzchni zabudowy, na którym oparta została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 72 ust. 1 pkt 3) u.u.i.ś. poprzez ustalenie, że dla planowanej inwestycji wydano wymaganą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przedmiotem decyzji z 27 czerwca 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach była inwestycja o innych parametrach niż ta przedstawiona w decyzji, w tym przede wszystkim należy wskazać na odmienny rozmiar inwestycji objęty decyzją poprzez wyłączenie z niego terenów o charakterze rolnym, a ponadto w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie przeprowadzono oceny, czy inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na tereny rolne objęte działką o nr geodezyjnym (...), a tym samym, czy wybudowanie inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, co powinno skutkować przyjęciem, że decyzja z 27 czerwca 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest adekwatna dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania; - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki o których mowa w tym przepisie do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W świetle powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z normami przepisanymi. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w swoim odwołaniu przytoczyła szereg okoliczności, które powinny zostać uwzględnione przez organ pierwszej instancji przy wydawaniu decyzji i które mogłaby podnieść w postępowaniu przed tym organem, gdyby jej to umożliwiono. Kolegium nie przeanalizowało jednak zarzutów podnoszonych w tym zakresie przez skarżącą, a w efekcie jej argumenty pominięte na etapie zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji. Zarzuciła, że wykładnia art. 10 k.p.a., zaprezentowana przez Kolegium, uprawniałaby każdy organ administracji do dowolnego pomijania udziału stron w postępowaniu w pierwszej instancji, co w ocenie skarżącej jest sprzeczne z celem art. 10 k.p.a. Skarżąca zarzuciła, że decyzja Kolegium nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż Kolegium nie odniosło się do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. oraz nie dokonało analizy zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i niewystarczającego uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia, a także nie odniosło się do pozostałych zarzutów skarżącej W ocenie skarżącej doszło także do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., gdyż podczas wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach analizowana była inwestycja o innych parametrach niż inwestycja przedstawiona przez inwestora we wniosku o ustalenia warunków zabudowy, albowiem w sposób znaczący została zmniejszona powierzchnia inwestycji w stosunku do parametrów przedstawianych na całym etapie procedury środowiskowej, co przełożyło się na zwiększenie wskaźnika powierzchni inwestycji do terenu. Wskazano także, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie była w ogóle analizowana kwestia, czy w sytuacji, gdy inwestycja będzie wykonana na części działki, zgodnie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, to czy na gruntach ornych klasy lllb będzie mogła być prowadzona działalność rolnicza. Zdaniem skarżącej podniesione zarzuty prowadzą do wniosku, że nie zostały spełnione warunki niezbędne do zastosowania art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niższej sprawie jest decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 4 MW wraz z magazynami energii do mocy 5 MW oraz instalacjami i urządzeniami technicznymi. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 1 sierpnia 2024 r. (data wpływu wniosku do organu). Zatem z mocy art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej u.p.z.p. stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym (obowiązującym do dnia 23 września 2023 r.) oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasad dobrego sąsiedztwa); 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 - 2 tego artykułu nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610 ze zm., dalej jako: u.o.z.e.). Zatem w przypadku instalacji odnawialnego źródła energii nie jest wymagany dostęp do drogi publicznej oraz spełnienie przesłanki istnienia dobrego sąsiedztwa. Takie stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22; z 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22; z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21, dostępne w CBOSA). Podkreśla się przy tym, że jednoznaczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, dostępny w CBOSA). Jak wskazano w wyroku z 12 października 2022 r. (sygn. akt II OSK 1482/21, dostępny w CBOSA) art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomicznych. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te wartości w pełni uzasadniały odejście przez ustawodawcę od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Należy także wskazać, że pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. jako instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Definicja ta obejmuje zatem swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w niej instalacje, niezależnie od mocy zainstalowanej elektrycznej, w tym także małe instalacje i mikroinstalacje (art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e.). Ponadto w art. 2 pkt 22 u.o.z.e. wskazano, że odnawialne źródło energii - odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że planowana inwestycja – elektrownia fotowoltaiczna o mocy do 4 MW - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Urządzenia tworzące elektrownię fotowoltaiczną wykorzystują, zgodnie z definicją odnawialnego źródła energii zawartą w art. 2 pkt 22 u.o.z.e., promieniowanie słoneczne do wytwarzania energii elektrycznej. Tym samym, w przedmiotowej sprawie, z woli ustawodawcy, organ nie przeprowadzał analizy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym: gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), regulowanych przez rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116). Z tego względu podniesione w skardze zarzuty naruszenia § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia poprzez brak określenia udziału powierzchni zabudowy, podaniu parametrów technicznych, które nie pozwalają na oszacowanie inwestycji pod względem obiektów budowlanych i zajmowanej powierzchni, braku ustalenia parametrów technicznych stacji transformatorowych oraz magazynów energii, braku wskazania informacji o wysokości całości konstrukcji fotowoltaicznej, czy braku informacji o nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do drogi są całkowicie chybione. Słusznie także organy uznały, że wnioskowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i w związku z tym wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 i 2 u.u.i.ś,). W związku z tym złożenie przez inwestora wniosku o warunki zabudowy zostało poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta Gminy G. w dniu 27 czerwca 2024 r. Prawidłowo także organy ustaliły, że zostały spełnione pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 – 6 u.p.z.p. W tych okolicznościach organ był zobowiązany do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jak bowiem wskazano w wyroku NSA z 14 stycznia 2025 r. (sygn. akt II OSK 332/24, dostępny w CBOSA) decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej pojęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Tego rodzaju decyzja służy jedynie określeniu możliwego sposobu zagospodarowania terenu po spełnieniu wymagań wynikających z obowiązującego prawa. W przypadku spełnienia normatywnych wymagań organ administracji obowiązany jest zatem wydać decyzję określającą warunki zabudowy. Przy czym wyjaśnić należy, że Sąd nie podziela zarzutu niezgodności projektowanej inwestycji z inwestycją objętą decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew twierdzeniu skarżącej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy tej samej inwestycji, zlokalizowanej na tej samej działce, a zatem nie ma znaczenia okoliczność, że wnioskiem o warunki zabudowy objęto tylko część działki. Słusznie bowiem wskazuje Kolegium, że skoro decyzja środowiskowa zezwala na lokalizację inwestycji na całej działce, to tym bardziej jest to dopuszczalne na jej części. Ponadto decyzja środowiskowa nie określa żadnych wymogów co do sposobu rozlokowania poszczególnych elementów elektrowni na działce, czy też konieczności zachowania określonych odległości między nimi. Natomiast podkreślić należy, że wprawdzie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi niezbędny załącznik do wniosku o wydanie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie w związku z kwalifikacją projektowanego przedsięwzięcia, ale postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie jest właściwym trybem do podważenia prawidłowości decyzji środowiskowej, wydawanej na podstawie przepisów u.u.i.ś. W związku z tym nieskuteczne są zarzuty skarżącej dotyczące nieprzeprowadzenia przez organ, który wydał decyzję środowiskową, oceny negatywnego wpływu inwestycji na grunty rolne. Nieprawdziwe jest także twierdzenie skarżącej, jakoby w kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy określono sposób umieszczenia transformatorów niezgodnie z wymogami określonym w decyzji środowiskowej. Jak słusznie podało Kolegium, zapis o możliwości posadowienia transformatora niezgodnie z wymogami decyzji środowiskowej znalazł się jedynie we wniosku Spółki, ale nie został wprowadzony do decyzji o warunkach zabudowy. Także skarżąca nie podała, z jakiego zapisu kwestionowanej decyzji wywodzi, że warunek ten został nieprawidłowo określony w decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym także ten zarzut nie jest zasadny. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniu skarżącej Kolegium w swojej decyzji nie ograniczyło się wyłącznie do stwierdzenia, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, ale wskazało z jakich względów takie stanowisko prezentuje. Kolegium dokonało bowiem omówienia poszczególnych wymogów określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśniając, z jakich względów uznało, że w przedmiotowej sprawie zostały one spełnione, a także odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Natomiast okoliczność, że Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącej nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Przy czym wyjaśnić należy skarżącej, że Kolegium nie miało obowiązku analizować tych zarzutów skarżącej, które dotyczyły naruszenia przepisów nie mających, z wyżej podanych względów, zastosowania w przedmiotowej sprawie. Słusznie także Kolegium uznało, że wprawdzie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., ale naruszenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy bowiem wyjaśnić, że zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 27 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2619/22, z 20 października 2025 r., sygn. akt III OSK 1663/25, dostępne w CBOSA). Uzasadniając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała jedynie, że przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji nie mogła podnieść zarzutów, które w jej ocenie przemawiały za wydaniem decyzji odmownej. Jednakże zarzuty te zostały podniesione zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do sądu administracyjnego. Zatem z wyżej podanych względów nie są to tego rodzaju okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, a w związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez Kolegium w odpowiedzi na skargę, zaś żadna z pozostałych stron postępowania, którym doręczono odpis wniosku wraz ze stosownym pouczeniem, w ustawowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.