II SA/Ol 609/06

Dnia 9 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Beata Jezielska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 roku sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1/ stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2/ orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, 3/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. M. kwotę 111 zł (sto jedenaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr. 1 - sentencja wyroku J. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2006 r. "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 kwietnia 2006 r. "[...]", którym to postanowieniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. M. wykonanie inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną i powykonawczej inwentaryzacji geodezyjnej samowolnie wybudowanego murowanego budynku położonego na działce nr 7/2 w S. Gm. M., do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego o kwestiach wynikających w toku postępowania, a niezbędnych do jego właściwego przeprowadzenia orzeka się w drodze postanowienia, które ma charakter dowodowy. Wydane przez organ I instancji postanowienie w oparciu o art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz. 2016) ma taki charakter, jednakże nie rozstrzyga o istocie sprawy. Stosowna decyzja nakazująca przymusową rozbiórkę obiektu budowlanego lub pozwalająca na jego użytkowanie wydana zostanie po rozpatrzeniu całości zagadnienia i wyjaśnieniu wszystkich aspektów sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J. M. podniosła, że budynek nie powstał samowolnie, gdyż jego budowę uzgodnił mąż skarżącej z pracownicą Urzędu Gminy w M. Dodała, że nie może ponosić odpowiedzialności za to, że w archiwum Urzędu Miasta i Gminy nie odnaleziono dokumentu informującego o zamiarze budowy wymienionego obiektu. Wyjaśniła też, że nie brała udziału w budowie w związku z czym nie powinna teraz wykonywać prac zleconych postanowieniem organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego zostało wydane przy założeniu, że postanowienie Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazujące J. M. wykonanie określonych postanowieniem czynności w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na wybudowaniu murowanego budynku w M., do stanu zgodnego z prawem .wydane na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz. 2016) jest zaskarżalne a zażalenie może być wniesione w terminie 7 dni od doręczenia tego postanowienia. Pouczenie tej treści zostało zamieszczone w postanowieniu organu I instancji. Należy podkreślić, że nie wszystkie postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego są zaskarżalne. Stosownie do treści art. 141 § 1 Kpa zażalenie służy stronie tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Na postanowienie co do przeprowadzenia określonego dowodu nie przysługuje stronie zażalenie, zaś postępowanie administracyjne w tym zakresie może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w skardze do sądu administracyjnego.(por. wyrok NSA z dnia 19.03.1998 r., sygn. akt IV SA 881/96). Przepis art. 56 ust. 1 cyt. ustawy - Prawo budowlane stanowiący podstawę wydania postanowienia w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, iż postanowienie organu I instancji zawierało pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia. Skoro zatem niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie organu I instancji, brak jest podstaw prawnych do wydania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie jako wydane bez podstawy prawnej podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wobec zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.