II SA/Ol 613/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r., sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zasiłku stałego - - oddala skargę. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z upoważnienia Burmistrza Miasta K. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 20 sierpnia 2003r. przyznającej zasiłek stały dla Z. K. - jako osoby pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu inwalidztwa. W uzasadnieniu wskazano, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji zostało podyktowane wejściem w życie nowych przepisów o pomocy społecznej. Od tej decyzji Z. K. złożył odwołanie, w którym wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz przedstawił swoją trudną sytuację życiową. Decyzją z 6 sierpnia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało że: Z dniem l maja 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64 póz. 593 ze zm.), która uchyliła dotychczasową ustawę z dnia 29 listopada 1990r. o tej samej nazwie. Ustawa ta w art. 149 ust. l stanowi, że z dniem wejścia jej w życie wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8 ustawy. Przepis ten odnosi się również do decyzji przyznających zasiłek stały wyrównawczy. Wobec tego decyzja z dnia 20 sierpnia 2003r. o przyznaniu Z. K. zasiłku stałego wyrównawczego wygasła z mocy prawa, bez konieczności wydawania odrębnych decyzji. Tym samym postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia jej wygaśnięcia było bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. Z. K. wniósł skargę na decyzję Kolegium, wyraził w niej niezadowolenie z powodu pozbawienia go zasiłku stałego wyrównawczego, który chciałby nadal otrzymywać. Zarzucił, że jego niepełnosprawność istnieje od 9 stycznia 1996r. a jego "renta" miała charakter trwały, została mu przyznana na stałe. Ponadto opisał swoje problemy mieszkaniowe i rodzinne oraz powody, przez które znalazł się w Zakładzie Karnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Niewątpliwym faktem w sprawie jest, że Z. K. decyzją z dnia 20 sierpnia 2003r. przyznano świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego wyrównawczego i związanego z nim świadczenia zdrowotnego. Świadczenia te otrzymywał na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998r. nr 64 póz. 414 z późn. zm.). Jednak z dniem l maja 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64 póz. 593 ze zm.) która uchyliła dotychczasową ustawę z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej na podstawie której świadczenie otrzymywał skarżący. Wynika to z treści art. 160 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004r., który stanowi, że ustawa na podstawie której skarżący otrzymywał świadczenie traci moc. Natomiast artykuł 149 ust. l ustawy z 12 marca 2004r. przewiduje że "z dniem wejścia w życie ustawy (tj. l maja 2004r.) wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust 3 i art. 154 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. Wyjątki te nie dotyczą decyzji o przyznaniu stałego zasiłku wyrównawczego. Zatem przepis ten odnosi się też do decyzji przyznającej te świadczenie skarżącemu. Wobec tego Kolegium słusznie uznało, że decyzja ta wygasła z mocy prawa i nie zachodzi konieczność wydawania w tym zakresie dodatkowo decyzji jak to uczynił organ I instancji. Dlatego też postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji w przedmiocie wygaśnięcia tej decyzji przyznającej świadczenie skarżącemu było bezprzedmiotowe (zbędne), i jako takie podlegało umorzeniu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia pozostają obszerne wywody skarżącego zawarte w skardze dotyczące jego niepełnosprawności, złej sytuacji materialnej i przyczyn z jakich znalazł się w zakładzie karnym. Nowa ustawa o pomocy społecznej przesądziła, że z dniem l maja 2004r. wszyscy (także skarżący) którzy otrzymywali stały zasiłek wyrównawczy już go otrzymywać nie będą. Nie zamyka to oczywiście drogi tym osobom (także skarżącemu) do ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej, jednak już na zasadach i w formie przewidzianych w ustawie o pomocy społecznej obowiązującej od l maja 2004r. W tych okolicznościach sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ II instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002r. póz. 1270) skargę oddalił.