II SA/Ol 614/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na pismo Prezydenta Miasta O. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwiększenia kwoty na sfinansowanie szkolenia bezrobotnego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia "[...]" E. G. jako osoba bezrobotna zwróciła się do Miejskiego Urzędu Pracy w O. o indywidualne skierowanie na szkolenie w zakresie wyrobu biżuterii artystycznej podnosząc, że po szkoleniu planuje rozpoczęcie działalności gospodarczej w tym przedmiocie. Pismem z dnia "[...]" Dyrektor Miejskiego Urzędu Pracy w O., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta O., poinformował E. G. o pozytywnym rozpatrzeniu jej wniosku. Podał przy tym, że zgodnie z przyjętymi kryteriami - zatwierdzonymi przez Miejską Radę Zatrudnienia w O. – Urząd sfinansuje koszty szkolenia do wysokości 2.983,98 zł., to jest do kwoty stanowiącej równowartość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia na dzień złożenia wniosku o indywidualne skierowanie na szkolenie. Wskazał ponadto, że pozostałe koszty szkolenia oraz koszty związane z zakwaterowaniem i dojazdem będzie ona zobowiązana pokryć z własnych środków. Na mocy skierowania z dnia "[...]" E. G. rozpoczęła szkolenie na kursie "Projektowanie i wytwarzanie biżuterii I stopnia", którego czas trwania przewidziano na okres od "[...]" do "[...]". Ostatecznie kurs ten zakończył się "[...]". W trakcie realizacji tego kursu - wnioskiem z dnia "[...]" – E.G. zwróciła się do Dyrektora Miejskiego Urzędu Pracy w O. o zwiększenie kwoty przeznaczonej na szkolenie w zakresie wyrobu biżuterii artystycznej do wysokości 200% średniej krajowej. Pismem z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Miejskiego Urzędu Pracy w O., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta O., poinformował E. G., że koszt kursu "Projektowanie i wytwarzanie biżuterii I stopnia", zgodnie ze złożoną przez instytucję szkoleniową ofertą, wynosi 2.900 zł. i jest w 100% finansowany przez Urząd Pracy ze środków Funduszu Pracy. W związku z powyższym uznał, że nie ma możliwości sfinansowania kwoty kursu podanej w piśmie z dnia "[...]". Wskazał ponadto, że przysługuje jej refundacja kosztów dojazdu do miejscowości, w której odbywa się szkolenie (do W.) najtańszym dogodnym środkiem transportu oraz dodatek szkoleniowy w wysokości 20% zasiłku dla bezrobotnych. Kolejnym pismem z dnia "[...]" (nazwanym "odwołaniem") E. G. zwróciła się do Prezydenta Miasta O. o ponowne rozpatrzenie jej wniosku i sfinansowanie kosztów przedmiotowego szkolenia w wysokości 200% przeciętnego wynagrodzenia, wskazując na potrzebę doskonalenia zdobytych już umiejętności. Pismem z dnia "[...]", nr "[...]", Prezydent Miasta O. poinformował E. G., że sprawa nie może być załatwiona zgodnie z jej oczekiwaniami z uwagi na ograniczone limitem środki Funduszu Pracy przeznaczone na aktywizację zawodową osób bezrobotnych. Wskazane pismo zostało doręczone E. G. "[...]". W dniu "[...]" E. G. zaskarżyła powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając Prezydentowi Miasta O. naruszenie prawa materialnego, poprzez ograniczenie regulaminem, obowiązującym w Miejskim Urzędzie Pracy w O., ustawowego limitu środków na sfinansowanie szkolenia oraz niezgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej gospodarowanie środkami przeznaczonymi na finansowanie szkoleń. Z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi wniosła o jego przywrócenie wskazując, że w otrzymywanych od organu pismach nie było informacji o trybie odwoławczym, stosownych pouczeń w tym zakresie nie uzyskała także od pracowników urzędu. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2009r., Sygn. akt II SA/Ol 614/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił E. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a orzeczenie to jest prawomocne wobec oddalenia zażalenia skarżącej na to postanowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 16 listopada 2009r., Sygn. akt I OZ 1055/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Przedmiotem skargi E. G. jest pismo Prezydenta Miasta O. z dnia "[...]", będące w istocie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wystosowane przez skarżącą po otrzymaniu pisma Dyrektora Miejskiego Urzędu Pracy w O. z dnia "[...]", który działając z upoważnienia Prezydenta Miasta O., poinformował skarżącą o braku możliwości zwiększenia kwoty na szkolenia, ponad tą kwotę, która wynika z umowy zawartej z instytucją szkolącą. Rozstrzygnięcie organu podjęte w tym przedmiocie Sąd rozpatrzył na mocy art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który dopuszcza wniesienie skargi na inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie wnioskowane przez skarżącą uprawnienie wynika z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. 2008, Nr 69, poz. 415 ze zm.), który w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego pisma (30 września 2008r.) stanowił, że starosta (a więc także Prezydent Miasta O. będący starostą grodzkim) kieruje bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uprawdopodobni, że szkolenie to zapewni uzyskanie odpowiedniej pracy lub podjęcie działalności gospodarczej, koszt tego szkolenia nie przekroczy 200% przeciętnego wynagrodzenia, a także jest spełniony przynajmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1 tego przepisu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest jednak w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarga E. G. została wniesiona z uchybieniem terminu. Doręczenie pisma Prezydenta Miasta O. z dnia "[...]", stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nastąpiło bowiem "[...]", a wniesienie skargi do Sądu – "[...]". W tych okolicznościach, merytoryczne rozpatrzenie skargi E. G. dopuszczalne byłoby jedynie w sytuacji, gdyby Sąd na wniosek skarżącej postanowił o przywróceniu terminu do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia. Ponieważ w niniejszej sprawie wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został rozpatrzony przez Sąd negatywnie, skargę wniesioną z uchybieniem 30-dniowego terminu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, należało odrzucić.