II SA/Ol 617/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Marzenna Glabas Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wydania prawa jazdy. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia 15 kwietnia 2009 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A.N. kwotę 200 zł ( dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją z dnia 2 września 2008r. nr "[...]" Starosta wydał A.N. potwierdzenie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908). Postanowieniem z 3 marca 2009r., działający z upoważnienia Starosty Kierownik Oddziału Komunikacji i Transportu, na podstawie art. 149 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia 2 września 2008r. wydaną Pani A.N. zam. w M. ul. L. 5. W uzasadnieniu wskazano, iż po wydaniu decyzji potwierdzającej uprawnienie do kierowania pojazdami kat. B wyszły na jaw informacje, dotyczące uzasadnionej wątpliwości, co do legalności wystawionych zaświadczeń o ukończeniu kursu na kat. B. Z zebranych materiałów wynika bowiem, że zaświadczenie o ukończeniu kursu dołączone do wniosku było wystawione przez Ośrodek Szkolenia Kierowców Firmę A., który to ośrodek został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej oraz rejestru działalności regulowanej Starostwa Powiatowego. Zaświadczenie podpisane jest przez instruktora i jednocześnie kierownika Ośrodka P.D., w stosunku do którego został orzeczony zakaz wykonywania zawodu instruktora i prowadzenia działalności gospodarczej na okres 3 lat wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 25 lipca 2007r. Powyższe oznacza, że strona nie spełniła wszystkich przesłanek aby uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami kat. B. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, decyzją z 15 kwietnia 2009r. "[...]", działający z upoważnienia Starosty Kierownik Oddziału Komunikacji i Transportu, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 90 ust. 1, art. 102 i 103 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) i § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 24, poz. 215) oraz § 5 i § 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. Nr 217, poz. 1834). orzekł o: - uchyleniu decyzji z 2 września 2008r. w sprawie wydania A.N. prawa jazdy kat. B nr "[...]", serii "[...]", - odmowie wydania prawa jazdy, - zobowiązaniu do zwrotu wyżej wymienionego prawa jazdy w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. W motywach uzasadnienia wskazano, że po otrzymaniu z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego wniosku A.N. wraz z załączonym zaświadczeniem o ukończeniu kursu dla osób ubiegających się o prawo jazdy kat B, zaświadczeniem o ukończeniu szkolenia dodatkowego oraz pozytywnym wynikiem egzaminu teoretycznego i praktycznego podjęto decyzję z 2 września 2008r. o wydaniu A.N. prawa jazdy kat. B. Następnie po wydaniu decyzji powzięto informację, iż istnieje uzasadniona wątpliwość co do legalności wystawionego zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dodatkowego kat. B, czyli w dniu wydania decyzji istniała istotna okoliczność faktyczna będąca podstawą do odmowy wydania prawa jazdy, jednakże nie znana wówczas organowi. Wobec tego dokonano ponownej weryfikacji dokumentów pod względem zgodności z art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 5 rozporządzenia w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów. W toku postępowania ustalono, że zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dodatkowego na prawo jazdy kat. B z dnia 31 lipca 2008r. zostało wystawione przez Ośrodek Szkolenia Kierowców Firmę A. podpisane przez instruktora P.D., w stosunku do którego został orzeczony zakaz wykonywania zawodu instruktora i prowadzenia działalności gospodarczej - ośrodka szkolenia kierowców na okres 3 lat, wyrokiem Sądu Okręgowego (winno być Rejonowego) z dnia 25 lipca 2007r., który uprawomocnił się 22 stycznia 2008r. Tym samym uznano, że zaświadczenie nr "[...]" nie spełnia wymogów z § 5 cytowanego rozporządzenia. Ustalenia te przesądzają, że A.N. w dniu wydania decyzji nie spełniła wszystkich przesłanek, aby uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B. Od decyzji tej odwołanie złożyła A.N. wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Wskazała, iż organ nie zwrócił uwagi, że zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dodatkowego wystawione przez osobę skazaną na karę zakazu wykonywania zawodu dotyczyło jedynie 5 godzin uzupełniającego szkolenia, natomiast cale szkolenie - 30 godzin odbyła zgodnie z przepisami. Wyjaśniła, że nie miała żadnego powodu przypuszczać, że instruktor P.D. został pozbawiony możliwości wykonywania zawodu instruktora, jak również nie posiadała możliwości aby taką informację uzyskać. W lokalnym środowisku był osobą powszechnie chwaloną za umiejętności dydaktyczne. Nauka odbywała się bez żadnych incydentów, wobec czego nie miała świadomości, że instruktor nie może już szkolić kursantów. Podkreśliła, że decyzja ta przenosi na nią konsekwencje niezgodnego z prawem działania instruktora. Takie działanie organów narusza w jej ocenie art. 7 i 8 Kodeku postępowania administracyjnego. Wyjaśniła, że aktualnie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i konieczność ponownego występowania o prawo jazdy narazi ją na konsekwencje finansowe, których nie jest w stanie ponieść bez uszczerbku, gdyż wraz z małżonkiem jest osobą bezrobotną. Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania w tej sprawie stwierdzając, iż organ I instancji prawidłowo po uzyskaniu informacji o zakazie wykonywania zawodu instruktora i prowadzenia działalności gospodarczej - ośrodka szkolenia kierowców na 3 lata w stosunku do P.D., którego zaświadczenie wystawione po orzeczonej karze przez Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 25 lipca 2007r. stanowiło podstawę do wydania decyzji potwierdzającej uzyskanie prawa jazdy przez A.N., stanowi okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w tej sprawie, gdyż na jaw wyszła nowa okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji nie znana organowi. Organ przytoczył treść art. 90 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym wyjaśniając, że zaświadczenie wystawione przez P.D., zgodnie z którym odwołująca się odbyła 5 godzinne szkolenie dodatkowe, jest z uwagi na orzeczony zakaz wykonywania zawodu instruktora nieprawdziwe i dotknięte fałszem intelektualnym i jako takie nie może być uwzględnione w toku postępowania o wydanie prawa jazdy. Skoro tak to zainteresowana nie spełniła jednej z formalnych przesłanek wniosku o wydanie prawa jazdy tj. nie ukończyła szkolenia dodatkowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B, a skoro tak to należało odmówić wydania prawa jazdy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.N. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium, bądź też stwierdzenia jej niezgodności z zasadami prawa. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez mylne zastosowanie podstawowych zasad prawa administracyjnego, a w szczególności art. 7 i art. 8 Kodeku postępowania administracyjnego, poprzez podjęcie działań w tym przedmiocie, który nie jest wskazany z uwagi na interes społeczny i słuszny interes obywatela. Po raz kolejny podniosła zarzuty tożsame z przedstawionymi w odwołaniu zmierzającymi do wykazania, iż stała się "ofiarą" automatyzmu w działaniach organu administracji publicznej, gdzie z powodu naruszenia prawa przez inną osobę ponosi tego negatywne konsekwencje. Podniosła, że żadne potrzeby społeczne nie przemawiają za tym aby odebrać jej prawo jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało argumenty zawarte w skarżonej decyzji. Dodatkowo podało, że prawidłowo wznowione zostało postępowanie w sprawie oraz przeprowadzono czynności procesowe. Wskazano, iż Kolegium nie neguje faktu, że skarżąca może czuć się pokrzywdzona w sytuacji w jakiej nastąpiło pozbawienie jej prawa jazdy lecz nie mogło to wpłynąć na istotę rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2009r. Sąd postanowił o dopuszczeniu dowodu z akt administracyjnych dołączonych do akt sądowych w sprawie o sygn. II SA/Ol 576/09 (dotyczących skargi wniesionej w identycznej sprawie przez M.K.) oraz pism Starostwa Powiatowego i Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajdujących się w aktach sądowych tej sprawy na kartach 20, 21, 22, 23 i 24, na których znajdują się wyjaśnienia tych organów dotyczące daty, w której Starostwo Powiatowe powzięło informację o zakazie wykonywania zawodu instruktora nauki jazdy oraz zakazie prowadzenia działalności gospodarczej przez Pana P.D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) zwanej dalej; ppsa. sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod katem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w tej spawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa.) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które nie pozwoliło na pozostawienie ich w obrocie prawnym. Skarga A.N. zasługuje na uwzględnienie choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest bezsporny i przedstawia się następująco: Po ukończeniu szkolenia podstawowego oraz szkolenia dodatkowego w wymiarze 5 godzin, które przeprowadzone zostało w Firmie A., na którą to okoliczność Firma wystawiła w dniu 31 lipca 2008r. zaświadczenie nr "[...]", oraz pozytywnym zdaniu egzaminu teoretycznego i praktycznego Starosta podjął w dniu 2 września 2008r. decyzję nr "[...]" o wydaniu A.N. prawa jazdy kat. B. W dniu 3 marca 2009r. Starosta działając na podstawie art. 149, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 2 września 2008r., gdyż powziął wiadomość, że istnieje uzasadniona wątpliwość co do legalności wystawionego zaświadczenia o ukończeniu kursu dodatkowego, skoro zostało ono wystawione przez Ośrodek Szkolenia Kierowców "[...]" wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miejskiego oraz rejestru działalności regulowanej Starostwa Powiatowego. Nadto zaświadczenie powyższe zostało podpisane przez instruktora i jednocześnie kierownika Ośrodka w stosunku do którego został orzeczony zakaz wykonywania zawodu instruktora i prowadzenia działalności gospodarczej - ośrodka szkolenia kierowców na okres 3 lat wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 25 lipca 2007r. Z dołączonych w poczet materiału dowodowego tej sprawy wspólnych akt przekazanych przez Kolegium przy sprawie dotyczącej skargi M.K. (sygn. akt II SA/Ol 576/09) wynika, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 lipca 2007r. sygn. "[...]" przeciwko m.in. P.D. uprawomocnił się w dniu 22 stycznia 2008r. Po jego otrzymaniu decyzją Burmistrza z dnia 29 kwietnia 2008r. Nr "[...]" orzeczono o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany w dniu 22 lipca 1994r. pod nr ewidencyjnym "[...]" dotyczący działalności gospodarczej pod nazwą: Firma A. Natomiast decyzją Starosty z dnia 27 października 2008r. Nr "[...]" orzeczono o zakazie prowadzenia przez P.D. Firma A. poprzez skreślenie z działalności regulowanej. Nadto z pisma Starostwa Powiatowego skierowanego w dniu 28 lipca 2009r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, iż organ ten powziął informację o zakazie wykonywania zawodu instruktora oraz zakazie prowadzenia działalności gospodarczej wobec P.D. w dniu 26 sierpnia 2008r. ze sprzeciwu wniesionego przez prokuratora od decyzji ostatecznej Starosty w sprawie wydania prawa jazdy H.Z. Prokurator powołał się wówczas na wyrok SR sygn. "[...]", który nie był znany organowi, bowiem sąd nie powiadomił o jego wydaniu i orzeczonej karze. Od tej daty zaczęto w Starostwie wyjaśniać status prawny tego instruktora. Po otrzymaniu informacji dotyczących wydanego orzeczenia przez Sąd organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydanego skarżącej prawa jazdy wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 5 Kpa uznając, iż pojawiły się nowe okoliczności faktyczne w postaci wyroku sądu powszechnego orzekającego ww. zakazy, który nie był organowi znany w dacie podejmowania rozstrzygnięcia w tej sprawie. Zaś po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tej sprawie organ I instancji decyzją z 15 kwietnia 2009r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa orzekł o uchyleniu decyzji z 2 września 2008r. w sprawie wydania A.N. prawa jazdy kat. B nr "[...]", serii "[...]", odmowie wydania prawa jazdy oraz zobowiązaniu do zwrotu wyżej wymienionego prawa jazdy w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. Decyzją będącą przedmiotem skargi Samorządowe Kolegium odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji podzielając w całości dokonaną przez ten organ ocenę stanu prawnego i faktycznego sprawy. Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyjaśnić należy na wstępie, iż rozstrzygnięcie organów orzekających w sprawie nastąpiło w wyniku wszczęcia nadzwyczajnego postępowania, jakim jest wznowienie postępowania. Dlatego też charakter i zakres wydanych w tym trybie decyzji administracyjnych określa właśnie specyfika tego postępowania, przy czym z uwagi na szczególny charakter tej instytucji procesowej reguły dotyczące nadzwyczajnego trybu postępowania jakim jest właśnie wznowienie muszą być stosowane w sposób ścisły. Przesłanki uzależniające wszczęcie tego postępowania zostały enumeratywnie określone w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm) zwanej dalej Kpa. W rzeczonej sprawie organy orzekające wskazały jako uzasadnienie wszczęcia postępowania istnieniem przesłanki powołanej w pkt 5 tego artykułu, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Zatem aby można mówić o zaistnieniu tej podstawy do wznowienia postępowania muszą zostać spełnione kumulatywnie trzy przesłanki. Po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostateczne, oraz trzecią przesłanką jest to, że te "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1997r. sygn. III SA 77/97, niepubl. Wyrok NSA z dnia 17 maja 2000r. sygn. I SA/Lu 9/00, niepubl.). Zatem tylko takie kumulatywne spełnienie tych warunków uprawnia organ administracji do weryfikacji swojego wcześniejszego stanowiska wyrażonego w ostatecznej decyzji. Należy jednak wskazać, ze ujawnione istotne okoliczności i dowody muszą równocześnie być nowe, co oznacza, że zostały po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracji po wydaniu decyzji. Nie ma przy tym znaczenia, czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności czy dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego. Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, wystąpiłaby wówczas bowiem sytuacja odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą organ jest związany. Brak spełnienia któregokolwiek z wyżej wskazanych warunków skutkuje brakiem podstaw do wszczęcia postępowania w tym trybie i weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie właśnie zaistniała taka okoliczność, że organ I instancji przed wydaniem decyzji w sprawie prawa jazdy dla skarżącej, co miało miejsce decyzją z dnia 2 września 2008r., powziął już informację o zakazie wykonywania zawodu instruktora oraz prowadzenia działalności gospodarczej przez P.D., gdyż jak sam wskazał w piśmie z dnia 28 lipca 2009r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o tej okoliczności dowiedział się ze sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej z siedzibą w S. wniesionego do Starosty w dniu 26 sierpnia 2008r. Zatem w oparciu o zgromadzony materiał sprawy nie może budzić żadnych wątpliwości okoliczność, iż przed podjęciem decyzji o wydaniu prawa jazdy. skarżącej organ I instancji powziął wiadomość o braku uprawnienia do wystawiania poświadczenia co do odbytego szkolenia dodatkowego prowadzonego przez instruktora P.D., skoro o zakazie wykonywania przez niego zawodu organ dowiedział się w dniu 26 sierpnia 2008r. W rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż dopiero później Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego o przesłanie odpisu wyroku skazującego z dnia 25 lipca 2007r. W przypadku zatem, gdy istotna okoliczność była znana organowi przed wydaniem decyzji, to brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaistniała nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowodów. Jak bowiem wskazano wyższej ujawnienie nowych dowodów i okoliczności musi mieć miejsce dopiero po wydaniu decyzji aby można było na tej podstawie zweryfikować decyzje ostateczna. W tym miejscu przytoczyć jeszcze należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 9 stycznia 2001r. sygn. I SA 1788/99, niepublikowany, który w całości podziela skład sądu orzekającego w niniejszej sprawie, iż warunkiem sine qua non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa jest przede wszystkim zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 Kpa, a dopiero potem wyniki postępowania co do istoty sprawy. Nawet prawidłowe ustalenia co do istoty sprawy nie mogą decydować o uchyleniu decyzji - jeśli nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 Kpa. Zatem przekładając treść cytowanej tezy na grunt rozpoznawanej sprawy nawet prawidłowe ustalenia co do istoty sprawy, iż w oparciu o art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów prawo jazdy otrzymuje osoba, która przedstawi potwierdzenie odbycia szkolenia dodatkowego nie może decydować o uchyleniu decyzji przyznającej prawo jazdy i odmowie jego wydania w trybie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, jeśli nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 Kpa, a w ocenie Sądu na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaistniała przesłanka spełniająca warunki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych, wynikająca z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: Kpa. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Taki charakter miała decyzja Starosty z 2 września 2008r., orzekająca o wydaniu skarżącej prawa jazdy kat. B. Uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przypadki takie stanowią odstępstwo od reguły trwałości decyzji ostatecznych, wobec czego ich stosowanie musi odpowiadać ściśle przepisom Kpa. Reasumując, zasadnie podnosi skarżąca, iż w rozpoznawanej sprawie dokonano błędnych ustaleń w przedmiocie zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, co skutkuje koniecznością wyeliminowania skarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego ponownie rozpoznając sprawę organy winny uwzględnić wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku, i w przypadku braku innej przesłanki warunkującej wznowienie postępowania w tej sprawie winny zakończyć postępowanie stosownym rozstrzygnięciem. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ustawy ppsa.