II SA/Ol 619/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia 5 stycznia 2007r. nr "[...]" działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Referatu Dodatków Mieszkaniowych przyznał J. S. dodatek mieszkaniowy w miesięcznej kwocie 110,39zł na okres od 1 marca 2006r. do 31 sierpnia 2006r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono sposób korzystania z lokalu przez byłych małżonków w oparciu o orzeczenie Sądu Okręgowego z dnia 17 marca 2003 r., przyznającego J. S. prawo do dwóch mniejszych pokoi i wspólnego korzystania z kuchni, przedpokoju i łazienki z byłą małżonką. Wyjaśniono, iż na mocy ugody sądowej zawartej w dniu 16 maja 2005 r. J. S. ma prawo do odpłatnego zamieszkiwania w lokalu, gdzie obowiązany jest do ponoszenia połowy opłat związanych z jego eksploatowaniem. Podano wartości przyjęte do podstawy obliczenia przysługującego wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego. Od wskazanej powyżej decyzji odwołanie w terminie złożył J. S. Wyjaśnił, iż nie zgadza się z okresem przyznania dodatku mieszkaniowego od 1 marca 2006r. do 31 sierpnia 2006 r., ponieważ przewidziany termin załatwienia sprawy był przekładany z miesiąca na miesiąc. Zwrócił się o przyznanie dodatku mieszkaniowego za okres 16 miesięcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 marca 2007r. nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium argumentowało, iż zgodnie z regulacją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, póz. 734 ze zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Dodatek mieszkaniowy przysługuje wskazanym powyżej osobom, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (art. 3 ust. 1 ustawy). Przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawo do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby (art. 4 w/cyt. ustawy). Jednocześnie zgodnie z regulacją art. 7 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Kolegium wskazało, iż z akt sprawy wynika, że J. S. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 6 lutego 2006 r. Tym samym organ pierwszej instancji przyznał wnioskowany dodatek mieszkaniowy zgodnie ze wskazaną powyżej regulacją na okres sześciu miesięcy poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym złożony został wniosek, tj. od 1 marca 2006 r. Z uwagi na fakt, iż ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie pozostawia okresu, na który świadczenie jest przyznawane uznaniu organu je przyznającemu i wprost wskazuje, iż dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres sześciu miesięcy, brak było – w ocenie Kolegium - prawnej możliwości przyznania tego świadczenia na dłuższy przedział czasu. Zdaniem organu odwoławczego toczące się postępowanie administracyjne z wniosku złożonego przez J. S. w dniu 6 lutego 2006 r. nie stało na przeszkodzie w ubieganiu się przez stronę o świadczenia na następne sześciomiesięczne okresy. Na wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę złożył J. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie dodatku mieszkaniowego za okres wydłużenia terminu załatwienia sprawy nie z winy skarżącego, tj. za okres od 30 września 2005r. do 31 stycznia 2007r. Skarżący podniósł, iż do września 2005r, otrzymywał dodatek mieszkaniowy. Przy składaniu wniosku w dniu 30 września 2005r. odmówiono skarżącemu przyjęcia wniosku w związku z odmową wypełnienia wniosku przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]". Ponadto nikt nie poinformował skarżącego, iż pomimo niezałatwienia sprawy w terminie sześciu miesięcy skarżący winien złożyć wniosek na kolejny okres. Działanie organu oraz Spółdzielni wyrządziło skarżącemu krzywdę powodując nieporozumienia rodzinne, wskutek czego skarżący ma obecnie sprawę o eksmisję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził w toku kontroli legalności aktów podjętych w postępowaniu administracyjnym naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 (w tym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami (poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy związanymi z zajmowaniem lokalu, o których mowa w ust. 3-6) przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Z akt administracyjnych wynika, iż skarżący zajmuje część lokalu o powierzchni użytkowej 33,3m². W okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku skarżący uzyskiwał dochód w wysokości 533,76zł miesięcznie. Oznacza to, iż dochód w gospodarstwie domowym na jednego członka rodziny wyniósł 94,87% (najniższa emerytura w dniu złożenia wniosku wynosiła 562,58zł) najniżej emerytury i uprawniał skarżącego do otrzymania świadczenia. Wydatki na mieszkanie organ prawidłowo ustalił w kwocie 190,45zł. Jednocześnie 15% dochodu w gospodarstwie domowym stanowi 80,06zł co oznacza, iż skarżący winien otrzymać dodatek mieszkaniowy w kwocie 110,39zł (190,45zł – 80,06zł). Tak więc przyjąć należy, iż dodatek mieszkaniowy przyznany został skarżącemu w prawidłowej wysokości. Spór w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia okresu na jaki winien zostać przyznany skarżącemu dodatek mieszkaniowy. Skarżący mianowicie żąda przyznania dodatku mieszkaniowego na okres 16 miesięcy, poczynając od października 2005r. Ustawodawca regulując sprawy związane z procedurą przyznawana dodatków przyjął, iż dodatki mieszkaniowe są świadczeniami, które przyznaje się jedynie na wniosek osoby uprawnionej. W art. 7 ust. 1 ustawy wskazano, iż dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego powinna złożyć w urzędzie gminy wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, według wzoru stanowiącego załącznik do cyt. rozporządzenia. Natomiast z art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Powyżej cytowane przepisy nie pozostawiają uznaniu organów administracji okresu na jaki należy przyznać dodatek mieszkaniowy, określając, iż dodatek ten przyznaje się na okres sześciu miesięcy poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie złożenia wniosku. Nie pozwalają także na przyznanie tegoż świadczenia z urzędu pomijając wniosek strony. Tak więc skoro wniosek o dodatek mieszkaniowy wpłynął do organu w dniu 6 lutego 2006r. (co potwierdzają akta administracyjne) organ I instancji mógł jedynie przyznać świadczenie na sześć miesięcy poczynając od pierwszego dnia miesiąca następnego, tj. od 1 marca 2006r. Ustawodawca nie przewidział jednocześnie możliwości przyznania dodatku mieszkaniowego na okres dłuższy niż sześć miesięcy, w przypadku, gdy postępowanie administracyjne toczy się przez długi okres czasu z przyczyn proceduralnych, np. uchylenie decyzji przez organ odwoławczy z przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego zgodnie z którą, organ I instancji odmówił przyjęcia wniosku o dodatek mieszkaniowy we wrześniu 2005r. wskazać należy, iż w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi okoliczność ta nie została udokumentowana. Na wniosku o dodatek mieszkaniowy podpisanym przez skarżącego w dniu 30 września 2005r. brak jest potwierdzenia, że wniosek ten złożono w organie w tej dacie. Dokument, który przedłożył skarżący na rozprawie wskazuje, iż skarżącemu w dniu 30 października 2005r. organ potwierdził jedynie za zgodność z oryginałem odcinki przekazów rent. Niemniej jednak Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości nieprzyjęcia podania strony. Organ ma obowiązek przyjąć podanie, które strona do danego organu wnosi. O ile w sprawie podanie nie czyniło zadość wymaganiom ustanowionym w przepisach prawa (art. 64 § 2 kpa) organ winien wezwać skarżącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, ewentualnie wydać decyzję administracyjną w oparciu złożone przez stronę dokumenty. Jeżeli więc skarżący wykazałby, że już we wrześniu 2005r. złożył podanie do organu, które nie zostało przyjęte, wskazać należy, że organ będzie pozostawał wówczas w bezczynności. W tej sytuacji skarżący może podjąć obronę przed bezczynnością organu składając zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 kpa), a w dalszej kolejności skarżący może złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji. Niemniej jednak bezczynność organu I instancji nie była przedmiotem skargi, w związku z powyższym w niniejszym postępowaniu Sąd nie mógł ocenić, czy organ I instancji rzeczywiście w bezczynność pozostaje. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.