II SA/Ol 62/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" M. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia "[...]’ nr: "[...]" w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia "[...]" P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R. nałożył na firmę "[...]" M. J. z siedzibą w N. karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, jednakże postanowieniem z dnia "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W dniu "[...]" (data nadania w urzędzie pocztowym) "[...]" M. J. wniósł do tut. Sądu skargę na "decyzję administracyjną nr "[...]" nałożoną na jego firmę w wysokości 8 000 zł przez P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymaną w mocy w dniu "[...]" przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego". Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2013r. Sąd wezwał stronę skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, czy przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, czy decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" o nałożeniu kary. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie skarżący wskazał, iż przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna wydana przez P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wskazanym numerze, nakładająca karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, utrzymana w mocy w dniu 13 listopada (bez podania roku) przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Jednakże z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa decyzja organu I instancji nie była przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy, gdyż odwołanie od decyzji zostało złożone po terminie, a postanowieniem z dnia "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przy czym z treści skargi wynika, iż skarżący nie kwestionuje postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, lecz decyzję nakładającą karę pieniężną. W związku z tym Sąd powziął wątpliwości, które z powyższych rozstrzygnięć jest przedmiotem skargi i dlatego zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2013r. skarżący został wezwany do sprecyzowanie przedmiotu skargi. Wezwanie to zostało wysłane na adres wskazany w skardze. Jednakże z powodu nieobecności adresata kolejna przesyłka w dniu 15 marca 2013r. została pozostawiona w urzędzie pocztowym, o czym poinformowano skarżącego pozostawiając w skrzynce oddawczej stosowne awizo. Pomimo złożenia w dniu 25 marca 2013 r. powtórnego zawiadomienia o oczekującym na odbiór piśmie, skarżący nie odebrał go. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 29 marca 2013r., wtedy bowiem upłynął termin do odbioru pisma. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w jednym z tych miejsc w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W tej sytuacji zakreślony w wezwaniu Sądu siedmiodniowy termin do wskazania przedmiotu skargi upłynął w dniu 5 kwietnia 2013r. Jednakże mimo upływu wskazanego terminu skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu. W związku z tym Sąd – biorąc pod uwagę treść skargi - uznał, iż jej przedmiotem jest decyzja z dnia "[...]" wydana przez P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego stronie służy zaś odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Przy czym fakt, iż skarżący wniósł odwołanie, jednakże spóźnił się z jego wniesieniem, nie oznacza iż wyczerpał środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym skargę należy uznać za niedopuszczalną. Biorąc powyższe pod uwagę, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.