II SA/Ol 62/26

Dnia 16 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na decyzję Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] w E. z dnia 8 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na powtarzanie roku akademickiego postanawia odrzucić skargę. J.R. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] w E. (dalej: "Dziekan") z dnia 8 października 2025 r., nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na powtarzanie roku akademickiego. Skarżąca zarzuciła, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii [...] w E. podniósł, iż skarga jest przedwczesna, bowiem skarżąca nie wniosła odwołania od ww. decyzji Dziekana, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 617/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że wyczerpanie środków zaskarżenia, poprzedzające złożenie skargi do sądu administracyjnego, stanowi jedną z podstawowych przesłanek decydujących o dopuszczalności skargi. Oznacza to, że nie jest możliwe dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem decyzji lub postanowienia organu I instancji bez uprzedniej weryfikacji tego orzeczenia przez organ II instancji w ramach postępowania odwoławczego, jeżeli przepisy prawa przewidują środek odwoławczy w ramach danej sprawy administracyjnej. Należy podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję Dziekana z dnia 8 października 2025 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na powtarzanie roku akademickiego. Jest to decyzja organu I instancji, od której, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, przysługiwało odwołanie do organu II Instancji, czyli Rektora. Z uprawnienia tego skarżąca nie skorzystała i wniosła skargę na decyzję organu I instancji. Natomiast w sytuacji, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, jak w niniejszej sprawie, i złoży skargę na decyzję organu I instancji, to skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.