II SA/Ol 621/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej - oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku Decyzją z dnia 21 lipca 2006 r. "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję - wydaną w dniu 13 marca 2006 r. z upoważnienia Starosty O. przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. "[...]" - uchylającą decyzję Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej w O. z 8 grudnia 1992 r. "[...]" o skierowaniu E. do Domu Pomocy Społecznej w B. Jako materialnoprawna podstawa decyzji ostatecznej powołany został art. 13 ust. 1 Ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zmianami), zgodnie z którym osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Wypełnienie dyspozycji tego przepisu organ II instancji stwierdził w oparciu o ustalenie, iż wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 16 maja 2003 r. E. L. został skazany na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat. Kolejnym wyrokiem tegoż sądu z dnia 5 sierpnia 2005 r. skarżący został skazany na karę roku pozbawienia wolności. Wykonanie kary warunkowo zawieszonej zostało zarządzone na mocy postanowienia sądu z 24 października 2005 r. Karę tę E. L. odbywa w Zakładzie Karnym w I., zaś przewidywany koniec kary przypada na 11 stycznia 2008 r. Wskazując na to, że pobyt i opieka w domu pomocy społecznej są świadczeniami niepieniężnymi pomocy społecznej a powołany przepis nie czyni żadnych wyjątków, ani o charakterze przedmiotowym, ani też podmiotowym, organ odwoławczy stwierdził, iż mimo okoliczności podniesionych w odwołaniu, dotyczących stanu zdrowia odwołującego się, jego statusu kombatanckiego, podeszłego wieku oraz toczącej się procedury z wniosku o ułaskawienie, koniecznym było uchylenie decyzji kierującej go do domu pomocy społecznej. W skardze na tę decyzję E. L. zarzucił, iż miejsca w domu pomocy społecznej został pozbawiony z uwagi na kierowanie skarg na Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w O. Wskazał na istnienie konkretnego przypadku, kiedy osoba karana sądownie mieszka dalej w Domu Pomocy Społecznej w J. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu tego wniosku zostało podniesione, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, do którego wpłynęła skarga, przesłał ją do Kolegium, informując skarżącego o tym, że środki zaskarżenia od rozstrzygnięć organów drugiej instancji wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Do tej chwili skarżący tego jednak nie uczynił. Stosownie do art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2. Po upływie wskazanego okresu Sąd nie był uprawniony do przekazania skargi organowi administracji publicznej, a stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. winien ją odrzucić, jako wniesioną z naruszeniem art. 53 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię terminowości wniesienia skargi, jako że od niej zależy dopuszczalność jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 tej ustawy stanowi, iż wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 1). Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W rozpatrywanym przypadku doręczenie stronie decyzji ostatecznej zostało dokonane 24 lipca 2006 r. Wbrew zawartemu w niej pouczeniu, skarga została przez skarżącego złożona bezpośrednio do sądu, co nastąpiło 2 sierpnia 2006 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Sądu, w dniu 7 sierpnia 2006 r. skarga została wysłana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego - jako mylnie skierowana do sądu. Przesyłkę doręczono adresatowi 8 sierpnia 2006 r. W tej sytuacji nadanie prawidłowego biegu skardze E. L. nastąpiło w dniu 7 sierpnia 2006 r. kiedy to skarga została przesłana do organu, którego decyzja była zaskarżona. W dniu wykonania zarządzenia o przesłaniu skargi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie upłynął jeszcze termin do jej wniesienia, gdyż zaskarżona decyzja została E. L. doręczona 24 lipca 2006 r. W tej sytuacji w sposób jednoznaczny można stwierdzić, iż skarga do organu została przesłana w terminie prawem zakreślonym i nie można było jej odrzucić tylko dlatego, że skarżący przesłał ją bezpośrednio do sądu. Rzeczą oczywistą jest, że termin dwóch lat określony w przepisie art. 98 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. już upłynął, nie oznacza to jednak, iż w każdym przypadku skargę skierowaną bezpośrednio do sądu należy odrzucić. W okresie dwóch lat, o których mówi powoływany wyżej przepis skargę należało uznać za wniesioną w terminie jeżeli decyzja została zaskarżona w ciągu 30 dni poprzez przesłanie skargi do sądu lub bezpośrednie złożenie jej w sądzie. Obecnie taką skargę można uznać za złożoną w terminie tylko wówczas jeżeli w terminie 30 dni od doręczenia zaskarżonej decyzji zostanie ona przesłana przez sąd do organu za pośrednictwem, którego winna być wniesiona do sądu. W niniejszej sprawie jest rzeczą niezaprzeczalną, iż skarga E. L. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wysłana została przed upływem terminu do jej wniesienia i nie można jej w tej sytuacji odrzucić tylko dlatego, że skarżący omyłkowo przesłał ją do sądu. W takich sytuacjach osoby skarżące ponoszą ryzyko polegające na tym, że skarga nie zostanie w terminie 30 dni od doręczenia im decyzji przesłana do organu i wówczas podlegać będzie ona odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zarządzenie o przekazaniu skargi właściwemu organowi mieści się w zakresie administracyjnej, nie orzeczniczej, działalności sądu administracyjnego. Zwierzchni nadzór nad tą działalnością sprawuje Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w upublicznionym obwieszczeniu (http://www.nsa.gov.pl/) zaprezentował pogląd zbieżny ze stanowiskiem zajętym w niniejszej sprawie przez sąd w kwestii przekazywania skarg przez sądy do właściwych organów. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym granicami skargi [art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 p.p.s.a.], Sąd stwierdził, iż przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa. Bezspornym jest, iż E. L. - skierowany do Domu Pomocy Społecznej w B. na mocy decyzji wydanej w dniu 8 grudnia 1992 r. z upoważnienia wojewody przez Dyrektora Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej w O. - w czasie wydawania zaskarżonej decyzji odbywał karę pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 36 pkt 2 ppkt o ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zmianami), pobyt i usługi w domu pomocy społecznej zostały zakwalifikowane jako niepieniężne świadczenia z pomocy społecznej. Bezwzględnie obowiązujący art. 13 ust 1 tejże ustawy stanowi zaś, iż prawo do świadczeń z pomocy społecznej nie przysługuje osobie odbywającej karę pozbawienia wolności. Przepis art. 13 ust. 1 Ustawy o pomocy społecznej nie przewiduje żadnych wyjątków, tak więc bez znaczenia jest to, że skarżący jest kombatantem, nie posiada nałogów i płacił więcej od innych osób za pobyt w domu pomocy społecznej w którym przebywał od 10 lat. Świadczenia z pomocy społecznej nie przysługują osobie odbywającej karę pozbawienia wolności, tak więc po odbyciu kary orzeczonej przez sąd skarżący ponownie będzie mógł się ubiegać o umieszczenie go w domu pomocy społecznej. W tej sytuacji nie może dziwić to, że E. L. zna osobę, która była karana a przebywa w domu pomocy społecznej, gdyż świadczenia z pomocy społecznej nie przysługują jedynie osobom odbywającym karę pozbawienia wolności a nie uprzednio karanym. Zupełnie mylne są poglądy skarżącego dotyczące tego, iż sprawa pozbawienia go pobytu w domu pomocy społecznej ma wymiar polityczny i jest odwetem za pisanie skarg, bo przecież wyroki skazujące E. L. na kary pozbawienia wolności zapadły za popełnienie przez niego przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu innych osób. Stwierdzając, iż decyzje wydane w administracyjnym toku instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego ani też przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a.