II SA/Ol 622/19

Dnia 15 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 roku sprawy ze skargi R. Sz., I. Sz. oraz K. Sz. na uchwałę Rady Miejskiej w Olsztynku z dnia 28 lutego 2019 roku nr VII-50/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla linii wysokiego napięcia Olsztynek-Biesal - oddala skargę. 1. Rada Miejska w Olsztynku, działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1945) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 994, ze zm.), po stwierdzeniu że plan nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Olsztynek, podjęła 28 lutego 2019r. uchwałę NR VII-50/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla linii wysokiego napięcia Olsztynek - Biesal (dalej jako: plan miejscowy linii 110 kV). 2. Pismem z 9.04.2019r. R.S., I.S. i K.S. wezwali Radę Miejską w Olsztynku do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wskazanej uchwały w części dotyczącej działki [...] wobec naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz prawa do życia i zachowania zdrowia. 3. Rada Miejska w Olsztynku nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. 4. W dniu 8 sierpnia 2019r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła, za pośrednictwem Rady Miejskiej w Olsztynku (dalej: Rada), skarga R.S., I.S. i K.S., w imieniu których pełnomocnik radca prawny P.C., wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Olsztynku nr VII-50/2019 z 28.02.2019r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla linii wysokiego napięcia Olsztynek - Biesal wraz z częścią graficzną, w części dotyczącej przebiegu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wraz ze strefą ograniczonego zagospodarowania - przez należącą do Skarżących działkę nr ew. [...], położoną we wsi S., obręb [...] (dalej jako: "działka nr [...]"). Zarzucił uchwale: I. naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., wobec naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, poprzez uchwalenie planu, który narusza ustalenia studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego dla gminy Olsztynek, przyjętego uchwałą Nr XXXIX-348/2017 RM w Olsztynku z 30.11.2017r. (dalej jako: "studium"), poprzez wprowadzenie w § 11 ust. 3 oraz na rysunku planu strefy ograniczonego zagospodarowania linii elektroenergetycznej 110 kV obejmującej m.in. działkę nr ew. [...], w której zgodnie z treścią § 11 ust. 3 istnieje szereg ograniczeń w zagospodarowaniu, podczas gdy studium nie przewidywało strefy ograniczonego zagospodarowania linii 110 kV wraz z istniejącymi w niej ograniczeniami w możliwości zagospodarowania terenu, II. naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako: "Konstytucja RP") w zw. z § 12 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 143 w zw. z § 131 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez: zaniechanie sporządzenia w uzasadnieniu skarżonej uchwały, przyczyn zbliżenia trasy planowanej linii 110 kV do terenów przeznaczonych pod zabudowę we wsi S. w sytuacji, gdy na pozostałych odcinkach przebiegu linii przez teren gminy Olsztynek, trasa planowanej linii 110 kV wyznaczona jest w wyraźnym oddaleniu od miejscowości, w tym od terenów przeznaczonych pod zabudowę, III. naruszenie art. 1 ust 1 pkt 5 u.p.z.p. zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP, poprzez: pominięcie zasady poszanowania prawa własności, wyrażającej się w nieuwzględnieniu zasady proporcjonalności, które polega na nieuwzględnieniu przy planowaniu przebiegu linii 110 kV, iż działka nr [...] jest już znacznie obciążona innymi urządzeniami przesyłowymi (w tym elektroenergetycznymi), w postaci: linii elektroenergetycznej SN 15 kV, linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV, sieci kanalizacyjnej, sieci wodociągowej oraz przewodu telekomunikacyjnego, co narusza istotę prawa własności skarżących, poprzez znaczne ograniczenie możliwości realizacji zabudowy na ich działce. Wniesiono o uchylenie ww. uchwały w części dotyczącej przebiegu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV wraz ze strefą ograniczonego zagospodarowania - przez należącą do Skarżących działkę nr [...] oraz zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Podano, że w § 11 ust. 3 części tekstowej planu ustalono strefę ograniczonego zagospodarowania od linii 110 kV, zgodnie z którą szerokość strefy ograniczonego zagospodarowania wynosi 40 m (tj. po 20 m od osi linii 110 kV), co oznacza, iż obszar ograniczonego zagospodarowania na działce skarżących wynosi ok. 4500 m². Zgodnie z § 11 ust. 4 b) planu, w strefie ograniczonego zagospodarowania, zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na pobyt ludzi. Uchwała wprowadza nowy, wcześniej nieistniejący (w stosunku do postanowień studium), sposób reglamentacji prawa własności, poprzez strefę ograniczonego zagospodarowania linii 110 kV. Obowiązujące przed uchwaleniem planu studium gminy Olsztynek w części tekstowej, jak i graficznej pod nazwą "linii 110 kV Olsztynek - Ostróda" - por. str. 90, pkt 2.5.4. części tekstowej studium) nie zawierało jakichkolwiek postanowień, które ustanawiałyby dla linii 110 kV strefę ograniczonego zagospodarowania lub inną strefę ochronną o funkcji tożsamej, jaką ma pełnić ta strefa ograniczonego zagospodarowania. W studium teren należącej do skarżących, dla którego ustanowiono strefę ograniczonego zagospodarowania, oznaczony był jako obszar aglomeracji, a więc o funkcji odmiennej niż wprowadzona przez plan. Podano, że z orzeczeń NSA wynika, że gmina, w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dlatego też nie można przyjąć całkowicie nowej, nieprzewidzianej przez studium, kategorii podstawowego przeznaczenia terenu. Przekładając to na grunt tej sprawy należało stwierdzić, że miejscowy plan uchwalono z naruszaniem art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., gdyż dla obszaru objętego strefą ochronną linii 110 kV wprowadzono ograniczenia prawa własności, których uprzednio nie przewidywało studium. Podkreślono, że tożsamość przebiegu linii 110 kV na rysunku planu w porównaniu z częścią graficzną studium (w sytuacji braku określenia w studium strefy ochronnej) nie przesądza o zgodności ze sobą obu aktów planistycznych. Zarzucono, że w obowiązujących przepisach nie ma regulacji, które wprost ustanawiają dla linii elektroenergetycznych strefy ochronne. Z utrwalonej praktyki wynika natomiast, iż w przypadku uchwalania aktów planistycznych szerokość stref ochronnych linii elektroenergetycznych, jak też zakres ograniczeń istniejących w strefie, każdorazowo konsultowana jest z danym operatorem sieci przesyłowej. W ocenie skarżących zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W orzecznictwie podnosi się, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu naruszenie takie nie musi mieć charakteru istotnego. Oznacza to, że każde naruszenie zasad sporządzania planu skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały w całości lub części (por. wyrok NSA z dnia 29.05.2015 r., sygn. akt II OSK 2661/13). Jedną z podstawowych zasad sporządzania planów miejscowych jest przestrzeganie zgodności ich treści ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, gdy jak w tej sprawie, skarżony plan miejscowy nie jest zgodny z ustaleniami studium, to w związku z naruszeniem przepisów art. 9 ust. 4, 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., winno to skutkować stwierdzeniem nieważności planu w zaskarżonej części. Zarzucono, że uchwała dot. planu nie zawiera uzasadnienia, w zakresie który pozwoliłby zweryfikować zasadność oraz racjonalność przyjętych w nim rozwiązań w zakresie ustalonej trasy przebiegu linii 110 kV. Wyznaczona trasa linii elektroenergetycznej przez teren gminy ma na tyle specyficzny przebieg, iż wymaga stosowanego wyjaśnienia w uzasadnieniu uchwały. Zwrócono uwagę, że jak wynika z części graficznej planu, przebieg linii 110 kV został wyznaczony w znacznej odległości od miejscowości położonych wzdłuż trasy linii. Generalnie trasa przebiegu ww. linii została zaplanowana przez tereny oddalone od skupisk ludzkich, niezabudowane, użytkowane rolniczo lub przez tereny leśne, a jedyny wyjątek stanowi miejscowość S., w której położona jest działka Skarżących. Za miejscowością M. trasa linii 110 kV wyraźnie przybliża się do S., po czym tuż za S., na wysokości miejscowości M., wyraźnie niemalże pod kątem prostym odbija w kierunku zachodnim, omijając M. w odległości kilku kilometrów. Dalej aż do granic gminy Olsztynek trasa linii biegnie przez tereny leśne. Wskazano, że wynikająca z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasada proporcjonalności wyraża się zakazem nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Wymaga, by środki prawne wynikające ze zastosowania przepisów prawa były odpowiednie do realizacji zamierzonego celu i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia. W licznym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny (np. wyrok TK z 12.01.1999r. OTKZU 1999/1) wskazał, że analiza przepisów konstytucyjnych prowadzi do wniosku, iż zasadę proporcjonalności statuuje w sposób wyczerpujący i całościowy przepis art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. Oznacza to, iż przedmiotowy przepis formułuje samodzielną zasadę konstytucyjną, jest on także samodzielnym źródłem uprawnień jednostki, która swoje uprawnienia do nie ingerencji w przysługujące jej prawo własności może wywodzić bezpośrednio z treści przedmiotowego przepisu. W tej sprawie zarzucono Radzie arbitralność w przyjęciu planu miejscowego, tym samym naruszona została zasada proporcjonalności w ważeniu interesu skarżących i interesu publicznego. Organ ustalając przebieg linii 110 kV m.in. przez nieruchomość skarżących, nie wziął pod uwagę, iż działka nr ew. [...] jest już znacząco obciążona infrastrukturą liniową. przebiega przez nią gminny wodociąg, gminna sieć kanalizacyjna, przewód telekomunikacyjny oraz linia elektroenergetyczna średniego i niskiego napięcia. Lokalizacja dodatkowego elementu infrastruktury technicznej w postaci linii 110 kV wraz ze strefą ograniczonego zagospodarowania przez wzgląd na istniejące na działce stosunki wodne oraz wspominaną wcześniej wybudowaną infrastrukturę przesyłową de facto pozbawi skarżących możliwości skorzystania ze swobodnego wyboru miejsca dodatkowej zabudowy działki poza miejscem, gdzie zgodnie z pozwoleniem na budowę ma powstać dom dwojga z trzech współwłaścicieli. Nieruchomość jest działką siedliskową, a w miejscu zajętym przez pas ochronny linii mogłaby istnieć zabudowa gospodarcza stanowiąca uzupełnienie do zabudowy mieszkaniowej. Wprowadzenie strefy ograniczonego zagospodarowania uniemożliwia też racjonalny podział na dwie działki, na których mogłaby zostać realizowana zabudowa siedliskowa. 5. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Olsztynku (dalej: Rada) wniosła o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej. Podano, że planowana inwestycja jest zgodna z uchwalonym w Gminie studium. I tak w studium na temat tej linii zawarte zostały zapisy: - w załączniku 1 do ww. uchwały (część tekstowa) w rozdziale 1.14.7. "Energia elektryczna" wskazano: ,,( ... ) W zakresie linii wysokiego napięcia, gminę przecinają linie 110 kV Olsztynek - Nidzica oraz 110 kV Mątki-Olsztynek, Miasto i gminę obsługuje stacja 110/15 kV GPZ Olsztynek. W zakresie linii 110 kV również planowane są dalsze inwestycje", - w załączniku 1 do ww. uchwały (część tekstowa) w rozdziale 1.15. "Zadania służące realizacji ponadlokalnych celów publicznych" wskazano w formie tabelarycznej zadania służące realizacji ponadlokalnych celów publicznych. Wszystkie znajdują się w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa. W tabeli znajduje się planowana inwestycja "Budowa odcinka linii 110 kV Olsztynek - Ostróda", której fragment objęto opracowaniem planu miejscowego. - w załączniku 1 do ww. uchwały (część tekstowa) w rozdziale 2.5.4. "Budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń" wskazano nowe inwestycje celu publicznego, wśród nich planowaną inwestycję: "budowa odcinka linii 1l0 kV Olsztynek - Ostróda", - na załączniku nr 4 (załącznik graficzny, Kierunki zagospodarowania przestrzennego terenów wiejskich) wskazano przebieg projektowanej linii. Oznaczenie w legendzie - "infrastruktura techniczna elektroenergetyka", "projektowana linia elektroenergetyczna o napięciu 110 kV". Wskazano, że inwestycja polegająca na budowie linii wysokiego napięcia Olsztynek - Biesal (gm. Gietrzwałd) stanowi fragment projektowanej linii wysokiego napięcia Olsztynek - Ostróda. Inwestycja wynika z Planu Rozwoju Sieci na lata 2017-2022 ENERGA-OPERATOR S.A., przy czym prace dotyczące tej linii zostały podzielone na kilka etapów: • odcinek Olsztynek - Gietrzwałd (częściowo przebudowa istniejącej linii, częściowo budowa nowego odcinka; na terenie działki nr [...] - budowa nowego odcinka) odcinek objęty skarżonym planem, • odcinek Gietrzwałd - Ostróda, • odcinek Ostróda - Iława (przebudowa istniejącej linii). Wskazana inwestycja została także ujęta w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego jako załącznik do uchwały Nr XXXIX/832/18 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 28.08.2018r. Mając to na uwadze stwierdzono, że tekst studium wyczerpał katalog art. 10 u.p.z.p. w zakresie wskazania ww. inwestycji. Poza tym ustalenia sposobu zagospodarowania terenów i warunków ich zabudowy dokonać można dopiero w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co też uczyniono. Nie są prawdziwe twierdzenia, że ustalenia studium nie wskazywały na konieczność ustalenia w planie zagospodarowania tzw. pasa technologicznego i związanych z nim ograniczeń w zabudowie. Zapisy takie znajdują się w punkcie 2.4.: "W ramach prowadzonej polityki przestrzennej gmina powinna zabezpieczyć tereny pod istniejącymi i projektowanymi sieciami. W szczególności poprzez ustalenie szczególnych warunków zagospodarowaniu terenów pod liniami oraz ograniczeń w ich użytkowaniu ... " Stąd nie można akceptować poglądu, że Rada naruszyła zapisy studium poprzez brak wskazania strefy ograniczonego zagospodarowania od linii 110 kV wraz z istniejącymi w niej możliwościami zagospodarowania terenu. Co do zarzutu polegającego na braku uzasadnienia uchwalonego planu oraz rozwiązań w nim przyjętych wskazano, że pozostaje on nieuprawniony, bowiem przedmiotem planowanej inwestycji są zadania: 1. przebudowa istniejącej jednotorowej elektroenergetycznej napowietrznej linii 110 kV od GPZ Olsztynek do słupa nr 127 na linię dwutorową (tereny 14-21E; arkusze 10-12 załącznika nr 1 miejscowego planu); 2. budowa elektroenergetycznej jednotorowej kablowo - napowietrznej linii 110 kV wraz z kablem światłowodowym od słupa nr 127 do słupa nr 99 w miejscowości Biesal (gm. Gietrzwałd) (tereny 1-14E; arkusze 1-10 załącznika nr 1 miejscowego planu). Wskazano nadto, że za przyjęciem wariantu trasy przyjętej w planie przemawiały nast. okoliczności: - inwestycja dotyczy przebudowy już istniejącej linii, stąd nowo projektowany odcinek do granicy z gminą Gietrzwałd musiał być "wpięty", powiązany z istniejącą linią, a zatem jest zależny od jej trasy, co narzuciło dalszy kierunek nowo projektowanej linii; - nowy odcinek linii przebiega przez grunty leśne oznaczone w ewidencji "Ls" stanowiące własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych. Zespół projektowy linii elektroenergetycznej konsultował z właściwym Nadleśnictwem kwestię wycinki drzewostanu pod budowę linii napowietrznej i w związku z jej negatywnym stanowiskiem co do wycinki drzewostanu zdecydowano o realizacji linii jako kablowej (podziemnej), ułożonej w istniejących drogach leśnych, pasach przeciwpożarowych, liniach oddziałowych lasów itp. Takie rozwiązanie nie wymaga wycinki drzewostanu i dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w miejscowym planie zgodnie z pismem Ministra Środowiska znak DL-II.6501.66.2017.JS z 19.12.2017r. W związku z tym pozostałe odcinki linii, realizowane poza gruntami leśnymi już w technologii linii napowietrznej, musiały mieć przebieg dostosowany do trasy linii kablowej na gruncie leśnym; - istniejące zagospodarowanie terenów (oddalenie linii od istniejącej zabudowy); - uwarunkowania środowiskowe - liczne tereny są zalesione, podmokłe (wykluczające możliwość posadowienia słupa); - technologia budowy linii elektroenergetycznych (w tym: konieczność zachowania określonych odstępów pomiędzy słupami, ograniczone możliwości omijania np. lasów poprzez "łamanie" linii. W efekcie wybrano przedmiotowy wariant, zbliżony do miejscowości S.-K. W odniesieniu do działki Państwa S. wyjaśniono, że linia przebiegać ma przy granicy działki, równolegle do jej wschodniej granicy, a zatem w sposób jak najmniej obciążający nieruchomość. Nadto działka nr [...] posiada powierzchnię ponad 6 ha, w tym w granicach planu znajduje się około 0,5 ha. Pozostała część działki nie jest objęta miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego a realizacja zabudowy może odbywać się na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Pas terenu wskazanej działki, który ujęto w granicach planu miejscowego został wyznaczony mając na uwadze przyszłe wykorzystanie działki. Trasa linii nie przecina działki w sposób pozostawiający "skrawki" terenów, których zagospodarowanie byłoby nieekonomiczne i technicznie niemożliwe (rys. [...] - teren objęty planem zakreskowano na niebiesko). W chwili obecnej część działki objęta miejscowym planem jest niezabudowana i niezagospodarowana. Rada nie zgodziła się z zarzutem niezgodności planu z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP podnosząc, że nie narusza on zasady ochrony własności, bowiem ustalenie w planie miejscowym takiego sposobu zagospodarowania terenu, który nie odpowiada oczekiwaniom i interesom osoby mającej tytuł prawny do nieruchomości, w sytuacji gdy plan został przygotowany i uchwalony w trybie i na zasadach określonych w u.p.z.p. nie oznacza takiego naruszenia prawa. Wskazano, że nie tylko władztwo planistyczne gminy, ale również prawo własności podlega ograniczeniom. Nie jest ono, bowiem prawem absolutnym i może doznawać ograniczeń, o ile nie naruszają one istoty prawa własności. Z drugiej strony prawo własności - w odniesieniu do nieruchomości - nie może być źródłem bezwzględnie każdego roszczenia o jakikolwiek rodzaj zabudowy. Przywołano w tym zakresie liczne orzeczenia sądów administracyjnych, w których stwierdzono, że ustalenia zawarte w planie miejscowym mogą w znacznym stopniu ograniczać prawo własności terenów objętych tym planem. Każdy ma bowiem prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p.). Zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w przepisie art. 4 u.p.z.p., organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. W pojęciu władztwa planistycznego mieszczą się właśnie wprowadzone przez plany miejscowe ograniczenia prawa własności. Zainteresowane podmioty nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem. 6. W piśmie procesowym z 28 września 2019r. skarżący podtrzymali stanowisko wyrażone w skardze uznając, że otrzymana odpowiedź na skargę potwierdza zasadność ich zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej zwana: p.p.s.a. Rozpoznając skargę na akt prawa miejscowego Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 p.p.s.a. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 994, ze zm) zwanej: u.s.g. określa tryb zainicjowania przeprowadzenia kontroli legalności rozstrzygnięć organu gminy przez sąd administracyjny, który jest odmienny od przyjętego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g., legitymacja do zaskarżania uchwał wymaga nie tylko wykazania interesu prawnego lub uprawnienia, ale i wykazania jego naruszenia postanowieniami skarżonego aktu. W orzeczeniach sądów administracyjnych podkreśla się, że naruszenie to musi wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i musi istnieć w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości. Zgodnie z przytoczoną normą, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Wobec takiej konstrukcji przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd przed przystąpieniem do oceny pod względem merytorycznym skargi, obowiązany jest do sprawdzenia, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, co dawałoby im legitymację do wniesienia skargi. Jak wskazano wyżej legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie tylko temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 3.09.2004r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego osoby składającej skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Pozostaje też wskazać, że w wyroku z 4.11.2003r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Jak wskazał NSA w wyroku z 23.02.2012r., sygn. akt II OSK 2451/11 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Przenosząc te rozważania na grunt rzeczonej sprawy wskazać pozostaje, że jak wynika z jej akt zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, który to obowiązek został zniesiony art. 2 ust. 1 ustawy z 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), jak i skarga złożone zostały przez skarżących, którzy są współwłaścicielami działki nr [...], położonej we wsi S., obręb [...], (grunty rolne o pow. ok. 6 ha), dla której w 2017r. wydano decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego. Z ustaleń planu wynika, że zapisami planu objęty został jedynie nieznaczny teren tej działki, przy czym część działki objęta zapisami skarżonego planu jest niezabudowana i posiada przeznaczenie rolne. Z zapisów planistycznych wynika nadto, że odległość od wyznaczonej na rysunku planu strefy ograniczonego zagospodarowania dla linii 110 kV wynosi ok. 165 m od budynku na działce skarżących. W granicach obszaru objętego zaskarżoną uchwałą znajduje się częściowo działka skarżących o powierzchni 4500 m² dla której wprowadzono ograniczenia w sposobie zagospodarowania z uwagi na ustanowienie strefy ochronnej linii wysokiego napięcia. Uchwała w ocenie skarżących narusza ich uprawnienia właścicielskie, z uwagi na ograniczenie prawa własności (możliwości zagospodarowania działki na określone cele związane z możliwością nowej zabudowy) - tym samym w ocenie Sądu skarżący posiadają legitymację (interes prawny) do zaskarżenia "planu miejscowego linii 110 kV" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu, spełniony został również warunek wykazania naruszenia interesu prawnego skarżących. Wskazać tylko pozostaje, że naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok NSA z 26.06.2012r., sygn. II OSK 796/12, dostępny CBOSA). W przypadku kwestionowania uchwały dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego. Wskazane "władztwo planistyczne" stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z interesem publicznym kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. W zakres "władztwa planistycznego" wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja "władztwa planistycznego" oznacza przy tym, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic "władztwa planistycznego". Prawo własności jest co prawda najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z najszerszych gwarancji ustawowych i ponad ustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, zgodnie z którym własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Koncepcja "władztwa planistycznego" zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197-198, oraz wyrok NSA z 26.02.2008r. sygn. II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z 2.10.2008r. sygn. II SA/Lu 342/08, dostępne CBOSA). Taka sytuacja skorzystania z samodzielności gminy i ingerencji w prawo własności skarżących, poprzez wprowadzenie określonych ograniczeń w użytkowaniu działki położonej w strefie ograniczonego zagospodarowania, występuje w rzeczonej sprawie. W ocenie Sądu ingerencja ta, mimo że niewątpliwie negatywna dla skarżących poprzez przebieg przez ich działkę linii wysokiego napięcia z wyznaczonym obszarem pasa ograniczonego zagospodarowania od linii 110 kV, w którym wprowadzono m.in. zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na pobyt ludzi § 11 ust. 4 lit. b) "planu miejscowego linii 110 kV", nie stanowi jednak przekroczenia granic władztwa planistycznego i została dokonana z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego. Przechodząc do omówienia zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie znajdują one uzasadnionych podstaw. Zarzut dotyczący nieproporcjonalnego i nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności poprzez wprowadzenie w skarżonym planie strefy ograniczonego zagospodarowania od linii 110 kV, w ramach którego to obszaru znajduje się w części działki skarżących, co stanowi nadto naruszenie w ocenie skarżących zapisów studium, w którym nie znalazło się stwierdzenie o wprowadzeniu strefy ograniczonego zagospodarowania w związku z lokalizacją linii 110 kV, nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności pozostaje wskazać, że przebieg linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV, został naniesiony na mapie - załączniku graficznym, Kierunki uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Olsztynek, stanowiącej załącznik nr 4 do uchwały Rady Miejskiej w Olsztynku z 30.11.2017r. Nr XXXIX-348/2017 w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Olsztynek (dalej jako: "studium"). W studium teren działki [...] obr. [...] oznaczono jako obszar aglomeracji z zaznaczonym przebiegiem linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV. Nadto w ramach Uwarunkowań w odniesieniu do zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych pod pozycją 1.15 wskazano, że w studium określa się, zgodnie z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zadania służące realizacji ponadlokalnych celów publicznych, ustalonych w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa. W wykazie tabelarycznym zamieszczono zadanie : budowę odcinka linii 110 kV Olsztynek - Ostróda. W zapisach dotyczących Kierunków zagospodarowania gminy pod pozycją 2.4 zapisano m.in., że realizacja sieci elektroenergetycznych pozostaje poza gestią gminy, a kluczowe realizacje wymieniono w kolejnym rozdziale. W ramach prowadzonej polityki przestrzennej gmina powinna zabezpieczyć tereny pod istniejącymi i projektowanymi sieciami. W szczególności poprzez ustalenie szczegółowych warunków zagospodarowania pod liniami oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy - w tzw. pasach technologicznych. Dla linii najwyższych napięć należy ustalić m.in. zakaz zabudowy obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi (strona 89 i 90 studium). Nadto wskazano, że zagospodarowanie pasa technologicznego linii wysokiego napięcia oraz średniego napięcia, następuje zgodnie z przepisami odrębnymi. Wobec takich zapisów studium nie można podzielić zarzutu, iżby przyjęte rozwiązanie w planie miejscowym linii 110 kV w zakresie treści § 11 ust. 3, w którym wprowadzono strefę ograniczonego zagospodarowania dla linii oznaczonej na rysunku planu wraz z ograniczeniami w zagospodarowaniu wskazanymi w treści § 11 ust. 4, naruszały ustalenia studium. Nie doszło zatem do naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez nieuprawnione stwierdzenie, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Przytoczone zapisy studium zawarte, tak w części istniejących Uwarunkowań na terenie gminy Olsztynek, jak i Kierunków jej zagospodarowania pozwalają na jednoznaczną ocenę, że ustalenia uchwalonego planu nie naruszają ustaleń studium, w którym przewidziano zarówno przebieg linii 110 kV jako realizację nowej inwestycji oraz modernizację istniejącej - odzwierciedlone na rysunku planu miejscowego, jak też przewidziano ograniczenia zawarte w części dotyczącej Kierunków zagospodarowania, co oznacza brak naruszenia ustaleń studium w zakresie wprowadzenia strefy ograniczonego zagospodarowania od linii 110 kV. Jak podkreślano wielokrotnie w orzecznictwie studium jest prawnie określonym instrumentem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej w gminie i służy ustaleniu lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. To związanie ustaleniami studium oznacza takie kształtowanie treści planu miejscowego, aby treść ta uwzględniała i wynikała z ustaleń studium. Treść planu miejscowego jest zatem konsekwencją zapisów studium (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2010 r. II OSK 1904/10, z dnia 14 czerwca 2007 r. II OSK 359/07, 1 lipca 2010 r. II OSK 904/10 z dnia 1 lipca 2014 r. II OSK 85/14). W orzecznictwie wskazuje się, iż związanie ustaleniami studium przy sporządzaniu planu miejscowego polega na takim kształtowaniu postanowień planu, który wynika z wcześniejszych ustaleń studium. Podkreśla się, iż warunek zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium tworzy ustawową zasadę sporządzania planu, której naruszenie stosownie do art. 28 ust 1 u.p.z.p. powoduje nieważność planu w całości lub jego części. Nadto przytoczyć pozostaje treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzenia, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że ustalenia planu w zakresie przebiegu linii 110 kV oraz ustanowienia strefy ograniczonego zagospodarowania od tej linii naruszają prawo i mają charakter istotnego naruszenia zasad czy też trybu sporządzenia planu. Odnośnie do zarzutu dotyczącego nadmiernego obciążenia działki skarżących bez wyważenia interesu stron i zachowania zasady proporcjonalności pozostaje wskazać, że wbrew stanowisku skarżących w zakresie braku przedstawienia uzasadnienia podjętej uchwały w zakresie wskazującym na niezbędność przeprowadzenia linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV przez działkę skarżących należy wyjaśnić, że takie uzasadnienie plan miejscowy zawiera. To z jego brzmienia wynika, że celem przystąpienia do jego opracowania było stworzenie podstaw prawnych do realizacji inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej linii WN 110 kV od GPZ Olsztynek do słupa nr 127 (zlokalizowanego w obrębie geodezyjnym Ameryka) na linię dwutorową, oraz budowie elektroenergetycznej jednotorowej kablowo - napowietrznej linii WN 110 kV wraz z kablem światłowodowym od słupa nr 127 na terenie gm. Olsztynek do słupa nr 99 w miejscowości Biesal gm. Gietrzwałd. Podano, że zamierzenie powyższe stanowi inwestycję celu publicznego zgodnie z art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Nadto w uzasadnieniu do uchwały, po przedstawieniu uwarunkowań oraz wymagań przy sporządzeniu planu, wyjaśniono przebieg procedowania w toku którego zgłoszone zostały dwa wnioski, osób fizycznych dotyczące zmiany przebiegu trasy projektowanej linii z uwagi na zbyt bliską zabudowę oraz o wstrzymanie realizacji inwestycji do czasu rozpoznania złożonego wcześniej wezwania do uchylenia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego (wniosek skarżących). Podano, że po wyłożeniu projektu planu zostały zgłoszone trzy wnioski m.in. o przesunięcie przebiegu trasy linii na większą odległość od obszaru zabudowanego i przeznczonego pod zabudowę. Podano, że Burmistrz postanowił o nieuwzględnieniu tych wystąpień, bowiem przebieg linii został zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. Minimalna odległość linii od zabudowań mieszkalnych została zachowana. Trasa linii wyznaczona została w sposób umożliwiający ekonomiczne zagospodarowanie działek, które przecina. Już tylko te wskazania zawarte w uzasadnieniu do uchwały nie pozwalają na stwierdzenie, że organ planistyczny w toku procedury nie dokonał wyważenia interesu, tak indywidualnego jak i interesy publicznego, poprzez projektowanie przebiegu trasy linii 110 kV zgodnie z ustaleniami studium oraz wymaganiami dotyczącymi obowiązku zapewnienia strefy ograniczonego użytkowania związanego z pasem technologicznym dla takiej linii elektroenergetycznej. Tym samym uznać należy, że Rada uchwalając skarżony plan w zakresie dotyczącym przebiegu linii 110 kV przez działkę skarżących prawidłowo działała na podstawie tzw. władztwa planistycznego w celu zminimalizowania wpływu na interes prawny mieszkańców gminy inwestycji celu publicznego o charakterze ponadlokalnym, która realizowała cel zrównoważenia niezawodności funkcjonowania systemu dystrybucyjnego i przesyłowego energii elektrycznej, zapewnienie pokrycia zapotrzebowania na energię elektryczną obszaru północnej Polski, zapewnienie ciągłości dostaw energii elektrycznej dla odbiorców oraz zwiększenia możliwości przyłączenia się nowych odbiorców, a jednocześnie w taki sposób poprowadzono przebieg linii aby w jak najmniejszym stopniu ograniczyć prawo własności skarżących w stosunku do ich działki. W tym miejscu należy także wyjaśnić, że charakter przewidzianej w planie miejscowym inwestycji o charakterze inwestycji celu publicznego sprawia, że jej lokalizacja nie może być zdeterminowana wyłącznie względami ładu przestrzennego i wymogami jego ochrony. Równie istotne są uwarunkowania techniczne, czy też szerzej tę kwestię ujmując - potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, wskazane expressis verbis w art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. W tym zakresie wyjaśniono, że przebieg trasy linii 110 kV m.in. przez teren działki skarżących wynikał z potrzeby dostosowania tej linii do istniejącej już, a jedynie modernizowanej linii, stąd nowo projektowany odcinek do granicy z gminą Gietrzwałd musiał być "wpięty", powiązany z istniejącą linią, a zatem jest zależny od jej trasy, co narzuciło dalszy kierunek nowo projektowanej linii oraz na co wskazywał organ uwzględnienia okoliczności, że musiały zostać uwzględnione uwarunkowania środowiskowe, gdy liczne tereny zalesione, podmokłe wykluczały możliwość posadowienia słupów, czy też istniejące już zagospodarowanie terenów i potrzebę oddalenia od istniejącej zabudowy. Nadto wpływ na zaprojektowany przebieg miała technologia budowy linii elektroenergetycznych, w tym: konieczność zachowania określonych odstępów pomiędzy słupami, ograniczone możliwości omijania np. lasów poprzez "łamanie" linii czy też z uwagi na przebieg linii przez grunty leśne i brak zgody na wycinkę drzewostanu zdecydowano o realizacji linii jako kablowej (podziemnej), ułożonej w istniejących drogach leśnych, pasach przeciwpożarowych, liniach oddziałowych lasów, co także zmusiło projektantów do dostosowania pozostałych odcinków linii, realizowane poza gruntami leśnymi już w technologii linii napowietrznej, do przebiegu trasy linii kablowej na gruncie poza terenami leśnymi. Nadto jak już wskazano wyżej przebieg linii został zaprojektowany zgodnie z przebiegiem określonym w studium, w części graficznej. Poza tym jak wynika z mapy ewidencyjnej działki należącej do skarżących oraz naniesionego na niej treści planu przebieg linii został zaprojektowany w sposób, który najmniej będzie ograniczał możliwość zagospodarowania działki przez skarżących, gdyż linia wraz ze strefą ograniczonego zagospodarowania przebiega równolegle do jej wschodniej granicy, a zatem w sposób jak najmniej obciążający nieruchomość. Nadto działka nr [...] posiada powierzchnię ponad 6 ha, w tym w granicach planu znajduje się około 0,5 ha. Pozostała część działki nie jest objęta ustaleniami planistycznymi, a realizacja zabudowy może odbywać się na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Pas terenu wskazanej działki, który ujęto w granicach planu miejscowego został wyznaczony mając na uwadze przyszłe wykorzystanie działki. Trasa linii nie przecina działki w sposób pozostawiający "skrawki" terenów, których zagospodarowanie byłoby nieekonomiczne i technicznie niemożliwe, a obecnie część działki objęta miejscowym planem jest niezabudowana i niezagospodarowana. Reasumując stwierdzić należy, że całokształt regulacji zawartych w kwestionowanym planie i dotyczących nieruchomości skarżących - uwzględniany i oceniany z punktu widzenia legalności i w kontekście obowiązujących przepisów planistycznych, jak również w kontekście pozostałych norm planu miejscowego - nie pozostawia wątpliwości, że wprowadzone ograniczenia, choć ingerujące w prawo własności skarżących, nie przekraczają granic władztwa planistycznego przysługującego gminie. Zauważyć należy, że w sprawie ze względu na ogólną koncepcję (inwestycja o zasięgu ponadlokalnym), na granice własności, uwarunkowania prawne i środowiskowe były podstawą wprowadzanych ograniczeń, zatem nie może być mowy o naruszeniu zasady równości wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, czy zasady równości dotyczącej ochrony prawa własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP). Również fakt, że znaczna część linii przebiega przez grunty rolne, leśne wskazuje, że Rada nie dokonała nadmiernej ingerencji w sposób wykonywania prawa własności. Przypomnieć należy, że właściciel może korzystać ze swojego prawa oraz rozporządzać prawem w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 Kodeksu cywilnego), a sposób wykonywania prawa własności może być ustalony również w planie miejscowym (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Jak wskazał NSA w wyroku z 26.06.2012r. w sprawie II OSK 944/12 (dostępny CBOSA), organ przy uchwalaniu planu musi niejednokrotnie dokonać wyboru, którym z wymogów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej, będących często we wzajemnej konkurencji, przyznać pierwszeństwo. Obok więc wskazywanego przez skarżącą prawa własności (pkt 7) omawiany przepis wskazuje również na: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 3),wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (pkt 5), potrzeby interesu publicznego (pkt 9). NSA wskazał również, że pozbawienie właściciela części atrybutów korzystania, czy rozporządzania rzeczą nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Dlatego przyjęte w zaskarżonej uchwale rozwiązania dotyczące nieruchomości skarżących nie pozbawiają ich możliwości korzystania z nieruchomości, a jedynie wprowadzają ograniczenia w tym zakresie. Organ planistyczny należycie wyważył realizację interesu publicznego i granice ingerencji w interes prywatny. W ocenie Sądu przyjęte w planie rozwiązania są wynikiem uwzględnienia zasad planowania oraz należytego wyważenia zarówno interesu skarżących, jak i interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.