II SA/Ol 629/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier bez zezwolenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1-sentencja postanowienia Spółka A w skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier bez zezwolenia, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że organ wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 317.714,00 zł uznając, że Spółka urządzała gry hazardowe (zakłady wzajemne – bukmacherskie) bez zezwolenia w punkcie gier zlokalizowanym w A przy ulicy A. Tymczasem zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych dla punktu przy ul. A zostało Spółce cofnięte na podstawie nieważnej decyzji Ministra Finansów z dnia "[...]". Spółka wniosła wniosek o stwierdzenie nieważności tejże decyzji, sprawa toczy się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i jest wysoce prawdopodobne, że Sąd ten stwierdzi nieważność decyzji Ministra Finansów. Ponadto podniesiono we wniosku, że nie doręczono Spółce postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu o cofnięcie zezwolenia, a taki obowiązek miał Minister Finansów. Wskazano także, że postępowanie o cofnięcie zezwolenia na urządzenie gier hazardowych nie mogło być również prowadzone na wniosek skarżącej, gdyż Spółka nigdy nie złożyła formalnego wniosku o cofnięcie zezwolenia. Skarżąca podniosła także, że w analogicznych postępowaniach prowadzonych przez Dyrektora Izby Celnej w B postępowania zostały zawieszone, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Finansów z dnia "[...]". W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano ponadto, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą zgodnie z przepisami. Charakter tej działalności powoduje – z uwagi na kalendarz wydarzeń sportowych – że jest to swego rodzaju działalność sezonowa, gdyż jej przychody nie są równomiernie rozłożone przez cały rok kalendarzowy. Zapłata obecnie kary pieniężnej w wysokości 317.714,00 zł grozi utratą płynności finansowej. Aktualnie Spółka zatrudnia 1100 pracowników, co łączy się z obowiązkiem wypłaty wynagrodzeń, zaliczek na podatek dochodowy oraz składek na ubezpieczenie społeczne. Spółka nie może pozwolić sobie na zwłokę w zapłacie tych zobowiązań, gdyż nie mogłaby uzyskać zaświadczenia o braku zaległości podatkowych, które jest niezbędne przy tego rodzaju prowadzonej działalności. Podniesiono także we wniosku, że nie ma niebezpieczeństwa, że Spółka nie dokona zapłaty kary pieniężnej. Zapłata tej kary nie jest zagrożona, gdyż środki pieniężne, które Spółka pozyska do końca bieżącego roku pozwolą na zapłatę całej kwoty kary. Wstrzymanie wykonania decyzji organów celnych do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sądy administracyjne kwestii ważności decyzji Ministra Finansów z dnia "[...]" pozwoli Spółce zachować płynność finansową i nie spowoduje opóźnień w bieżącym regulowaniu jej zobowiązań. Podniesiono dalej, że Spółka jest sumiennym i rzetelnym podatnikiem oraz wiarygodnym partnerem, nigdy nie występowała o jakąkolwiek pomoc od organów podatkowych lub celnych i wykonuje terminowo wszystkie swoje zobowiązania publicznoprawne. Kwota kary nie była przez Spółkę przewidziana w jej budżecie. Spółka jest pracodawcą o uznanej marce na ogólnopolskim rynku pracy. Skarżąca obecnie prowadzi działalność w około 370 punktach na terenie całego kraju. Wykonanie decyzji może spowodować opóźnienia w zapłacie czynszów, co może łączyć się z negatywnymi dla Spółki konsekwencjami związanymi z wizerunkiem Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 317.714,00 zł z tytułu urządzania gier bez zezwolenia Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04, oraz z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Spółka nie przedstawiła takich okoliczności, co nie pozwala przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Spółka nie zobrazowała w żadnej mierze jaki wpływ będzie miało wykonanie decyzji na działalność Spółki jako całości. Nie wskazano w uzasadnieniu wniosku żadnych danych potwierdzających ogólną kondycję finansową Spółki, ani nie nadesłano żadnych dokumentów finansowych na poparcie tego elementu wniosku. Nie ma więc możliwości stwierdzenia, czy wykonanie decyzji spowoduje dla Spółki znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jak wskazano wyżej na etapie badania zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. W związku z powyższym Sąd nie może badać zarzutów kierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji. Tym bardziej nie może badać zarzutów kierowanych przeciwko decyzji wydanej przez Ministra Finansów w innym postępowaniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.