II SA/Ol 632/10

Dnia 9 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2010 roku sprawy ze skargi W. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Pismem z dnia "[...]" Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" wystąpił do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" Oddziału Rejonowego w "[...]" z wnioskiem o uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako: ustawa o.p.z.p.), projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni biogazowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr "[...]", obręb m. "[...]", gm. "[...]". Wskazał, iż uzgodnienie projektu decyzji planowanej inwestycji dokonuje się na podstawie art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) Postanowieniem z dnia "[...]", podjętym na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o.p.z.p., działający z upoważnienia Marszałka Województwa - Dyrektor Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego objęty wnioskiem z dnia "[...]". W uzasadnieniu podał, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na gruntach zmeliorowanych melioracjami szczegółowymi. Wnioskiem z dnia "[...]" W. Ł. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia "[...]". Wskazał, iż zaskarżone postanowienie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, a tym samym podlega stwierdzeniu nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Podniósł, iż w żadnym wypadku nie jest prawidłowe skierowanie tego postanowienia jedynie do Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" i potraktowanie go jako strony. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne uznał, że rażące naruszenie prawa, tj. art. 107 § 1 k.p.a. przejawia się w braku oznaczeniu strony - inwestora, na wniosek którego sprawa się toczy oraz innych stron postępowania. Oświadczył, że Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" sukcesywnie powiększa katalog stron postępowania głównego, który także obejmuje już jego osobę w związku z faktem, że jego nieruchomość jest najbliżej położona nieruchomości, na której planuje się inwestycje. Dodał, że pominięcie pozostałych stron przy doręczaniu postanowienia stanowi wadę kwalifikowaną obligującą do wszczęcia z urzędu postępowania w celu wznowienia postępowania. Postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o.p.z.p., uchyliło w całości postanowienie będące przedmiotem zażalenia i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało m.in., iż wprawdzie W. Ł. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" z dnia "[...]", to mimo tego postanowiono rozpatrzeć jego wniosek jako zażalenie. Zażalenie bowiem, jako zwykły środek zaskarżenia w pełniejszym zakresie chroni uprawnienia procesowe i materialnoprawne strony żalącej się niż nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest między innymi wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, bądź postanowienia. Ponadto, zakwalifikowanie wniosku, jako zwyczajnego środka zaskarżenia (zażalenia), wobec okoliczności braku doręczenia postanowienia jakiejkolwiek stronie postępowania, przesądza, że zostało ono wniesione w terminie, zaś legitymacja materialnoprawna żalącego się, tj. jego interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. czyniący go stroną tegoż postępowania wynika z faktu, iż jest władającym sąsiednią nieruchomością względem działki nr "[...]", obręb "[...]" - jak wynika z jego oświadczenia. Podniosło, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 60 ust. 1 ustawy o.p.z.p. Art. 53 ust. 4 pkt 6 tej ustawy stanowi, że decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organem właściwym w sprawach uzgodnień, o którym mowa w tym przepisie jest m.in. marszałek województwa, jako organ właściwy w sprawach melioracji wodnych, co wynika z art. 75 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Nadto, skoro obowiązek uzgodnienia, o którym mowa w powyższym przepisie dotyczy tylko gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, to analizując podstawę prawną jego zastosowania sięgnąć należy do postanowień art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jako przepisu określającego pojęcie nieruchomości rolnej i leśnej. Zgodnie z tym przepisem: "za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości, jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Obowiązek uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o.p.z.p. istnieje zatem wyłącznie w odniesieniu do gruntów, o których mowa w art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wówczas, gdy organem uzgadniającym (w zakresie melioracji wodnych) jest marszałek województwa. Wskazało, iż z załącznika nr 1 do projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, iż działka nr "[...]", obręb m. "[...]" stanowi użytek rolny, a zatem jest to grunt, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o.p.z.p. w związku art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, iż w sprawie co do zasady z uwagi na teren planowanej inwestycji może istnieć powinność uzgodnienia projektu rzeczonej inwestycji z marszałkiem województwa. Jednakże, czy w sprawie rzeczywiście istnieje obowiązek uzgodnienia, to ustaleń w tymże zakresie należy dokonać przez pryzmat ustawy Prawo wodne. Art. 75 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że programowanie, planowanie nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, w trybie, o którym mowa wart. 74 ust. 2, urządzeń melioracji wodnych podstawowych oraz utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych należy do marszałka województwa. W sprawie jakkolwiek - jak wynika to z kwestionowanego postanowienia - planowane przedsięwzięcie inwestycyjne ma być zlokalizowane na gruntach zmeliorowanych melioracjami szczegółowymi, to jednak samo zamierzenie objęte wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, którego dotyczy przedmiotowe uzgodnienie nie dotyczy ani wykonywania urządzeń melioracji wodnych, ani ich utrzymywania, ponieważ zamierzeniem tym jest budowa elektrowni biogazowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Dlatego też w sprawie wymagało rozważenia, czy zaskarżone postanowienie wydane zostało w związku z istnieniem obowiązku uzgodnienia wynikającego z innego przepisu prawa niż art. 53 ust. 4 ustawy o.p.z.p. i art. 75 prawa wodnego, w szczególności dotyczącego ochrony przed powodzią. Zgodnie z art. 84 prawa wodnego, obszary, o których mowa w art. 79 ust. 2 uwzględnia się przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Wskazało, iż biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów oraz materiał dowodowy zgromadzony przez organy uzgadniające w sprawie należy stwierdzić, iż nie ma możliwości dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia w świetle przepisów ustawy Prawo wodne, w zakresie ochrony przed powodzią. W aktach administracyjnych brak jest bowiem danych umożliwiających stwierdzenie, czy nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy do któregokolwiek z obszarów wymienionych w art. 79 ust. 2 pkt 1-3 Prawa wodnego, a tylko te obszary uwzględnia się przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taki stan sprawy i przebieg postępowania jest wynikiem naruszenia przez organy prowadzące przepisów art. 7 i 77 k.p.a., które nakazują przestrzeganie w toku postępowania administracyjnego zasady prawdy obiektywnej, która realizowana jest między innymi poprzez obowiązek organu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponadto z treści kwestionowanego postanowienie wynika jedynie, że inwestycja jest zlokalizowana na gruntach zmeliorowanych melioracjami szczegółowymi, co miałaby ilustrować mapa lokalizacji przebiegu sieci melioracyjnej będąca załącznikiem do ocenianego postanowienia. Jednakże przekazany materiał dowodowy tegoż dokumentu nie zawiera, chyba, że za takowy należałoby uznać załącznik nr 1 do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obrazujący linie rozgraniczające teren inwestycji celu publicznego, jednakże z braku jego podpisu przez upoważnioną osobę nie może zostać on uznany za dowód w sprawie. W tej sytuacji kwestionowane postanowienie w ogóle wymyka się spod weryfikacji dowodowej, a w każdym razie nie spełnia wymogu art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie elementów koniecznych uzasadnienia faktycznego prawnego. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W. Ł. żądając stwierdzenia jego nieważności, jak też stwierdzenia nieważności poprzedzającego go postanowienia Marszałka Województwa. Podniósł, iż tryb rozpatrzenia sprawy przez Kolegium jest absolutnie nie do zaakceptowania, a wada, jaka wobec tego powstała ma charakter rażącego naruszenia prawa. W żadnym wypadku nie jest bowiem możliwe rozpatrzenie jasnego i konkretnego wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia, tak jakby było ono zażaleniem, gdyż Kolegium nie może decydować za stronę w jakim trybie zostanie rozpoznany jej wniosek. Taki sposób postępowania jest wykroczeniem poza kompetencje organu jako, że podjęto z urzędu postępowanie zażaleniowe, pomimo, ze strona wprost żądała wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanym postanowieniu, wniosło o jej oddalenie. Dodało, że rozpatrzyło zarzut W. Ł. w trybie zażaleniowym, a nie w aspekcie przesłanek wychodząc z założenia, iż istotę wniosku determinuje nie jego formalna nazwa, lecz charakter podniesionego zarzutu wobec aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje, postanowienia i inne akty organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), decyzja administracyjna czy postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Sądu, przyczyny wzruszenia postanowienia oraz dostrzeżone poza zarzutami skargi uchybienia, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy nasunęła wątpliwości dotyczące świadomości skarżącego o toczącym się postępowaniu, jak też możliwości ewentualnej obrony jego praw, a wynikają one z tego, co następuje: Kontrolowane w niniejszym postępowaniu postanowienia wydane zostały w trakcie postępowania dotyczącego uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o.p.z.p. w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzję wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim – wójt, burmistrz albo prezydent miasta w ustaleniu z marszałkiem województwa. Art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o.p.z.p. stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z kolei uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., o czym stanowi ust. 5 art. 53 ustawy o.p.z.p. Zgodnie z treścią powyższej normy prawnej postanowienie z dnia "[...]", które skarżący zakwestionował, wydane zostało w trybie art. 106 k.p.a. Powyższy przepis w § 1 i 5 stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu tego stanowiska przez ten organ, które wyraża on w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zatem przepis art. 106 k.p.a. zawiera jedną z regulacji postępowania administracyjnego, których związki z prawem materialnym są szczególnie silne. Nawiązuje on wprost do prawa materialnego, obejmując treścią tylko sytuacje, w których przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Postanowienie wydawane w trybie art. 106 k.p.a. jest w istocie elementem głównego rozstrzygnięcia sprawy, następującego w formie decyzji administracyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r., sygn. akt OPS 8/98, ONSA 1999/1/7). Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje, nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy jej w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma bowiem w swojej istocie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. Strony zaś postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ wydający decyzję oraz podmioty uczestniczące na prawach strony mają zapewniony czynny udział w postępowaniu wszczętym przed organem współdziałającym (por. J. Borkowski, B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996 r., s. 471). Jednocześnie służebny charakter "postępowania uzgodnieniowego" powoduje, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji jest zobowiązany do oceny, czy o postanowieniu organu współdziałającego zostały zawiadomione strony postępowania - zgodnie z wymogami art. 53 ust. 1 ustawy o.p.z.p. (v: wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., sygn. akt IV SA 1512/98, publ. LEX nr 48178). Zauważyć również należy, że przepis art. 53 ust 1 ustawy o.p.z.p. odmiennie - aniżeli k.p.a. - reguluje kwestie związane z zawiadamianiem stron o czynnościach procesowych. Stanowi mianowicie, iż o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zatem omawiana norma prawna rozróżnia dwie kategorie podmiotów w zakresie sposobu zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie. Jednocześnie przepis ten ma na celu wyeliminowanie trudności związanych z doręczaniem stronom decyzji i postanowień na piśmie - w przypadku znacznej liczby osób uczestniczących w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten łagodzi rygory wynikające z kodeksowej zasady pisemności przewidzianej w art. 109 § 1 k.p.a. Ta forma powiadamiania adresatów aktów organu administracji stanowi zatem słabszą gwarancję ochrony ich interesów w porównaniu z doręczeniami uregulowanymi w art. 39 - 48 k.p.a. (v: wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 902/05). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż akta administracyjne sprawy nie dokumentują dokonania obwieszczenia o postanowieniu Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" z dnia "[...]", a więc zawiadomienia o nim podmiotów nie należących do drugiej - ze wskazanych w art. 53 ust. 1 ustawy o.p.z.p. - kategorii, w tym m.in. skarżącego. Nie wiadomo więc, czy obwieszczenie zostało wywieszone, podobnie jak nie wiadomo, jaki jest zwyczajowy sposób zawiadamiania stron nie będących inwestorem ani właścicielem nieruchomości zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Od zachowania przewidzianego prawem trybu zawiadomienia zależał bowiem bieg terminu do wniesienia zażalenia (z akt sprawy nie wynika również, czy skarżący został pouczony o możliwości wniesienia zażalenia). Tym bardziej niezrozumiałe jest stwierdzenie organu, że zażalenie zostało wniesione przez skarżącego w terminie. Dodać należy, że dopiero ogłoszenie (obwieszczenie, doręczenie) postanowienia powoduje, że wywołuje ono skutki prawne. Ponieważ akta sprawy nie dokumentują powyższych kwestii uznać należy, że Kolegium nie poczyniło ustaleń w powyższym zakresie, co uniemożliwiło rozpatrzenie kwestii dopuszczalności zażalenia. Poza tym strona powinna mieć możliwość wzięcia udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia uzgodnieniowego, gdyż zgodnie z art. 106 § 2 k.p.a. organ wydający decyzję jest zobowiązany zawiadomić stronę o zwróceniu się do innego organu w celu zajęcia stanowiska. Z akt sprawy nie wynika, że skarżący został poinformowany przez organ o postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 106 k.p.a. i w związku z tym brał w nim udział, choć postępowanie to jest elementem postępowania administracyjnego prowadzonego w danej sprawie i mają do niego zastosowanie w szczególności takie przepisy k.p.a., jak art. 7 k.p.a. wymagający, aby sprawa była szczegółowo wyjaśniona, i art. 10 k.p.a. zapewniający stronom możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1999 roku, sygn. akt IV SA 1695/97, niepubl.). Należy pamiętać, że postanowienia, podobnie jak decyzje, są aktami administracyjnymi zewnętrznymi, skierowanymi do konkretnego adresata. Jako akty zewnętrzne muszą być zakomunikowane adresatom w określonej przepisami formie. Może to nastąpić poprzez doręczenie aktu na piśmie albo jego obwieszczenie. Z chwilą doręczenia (ogłoszenia) aktu strona uzyskuje wiadomość o stanowisku organu w danej sprawie. Pozwala to stronie postępowania na dalszą obronę swoich interesów prawnych na drodze administracyjnej albo sądowej. Z perspektywy treści art. 53 ust 1 ustawy o.p.z.p. uznać należy, że Kolegium nie rozważyło wszystkich wymogów określonych powyższą normą prawną. W tej mierze stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 7 i 77 § 1 k.p.a. To zaś obligowało Sąd do uchylenia postanowienia Kolegium. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium jednoznacznie ustali, czy skarżącemu przysługuje w niniejszym postępowaniu przymiot strony (art. 28 k.p.a.), co skarżący podnosi wskazując, iż jego nieruchomość graniczy z terenem objętym inwestycją. Nadto, zbada kwestię skuteczności zawiadomienia skarżącego o toczącym się postępowaniu, jak też kwestię doręczenia mu postanowienia organu uzgadniającego. W tym też zakresie oceni ewentualne skutki prawne nie doręczenia rzeczonego postanowienia skarżącemu i nie zawiadomienia go o wszczęciu postępowania. Ponowne orzekanie winno nastąpić w oparciu o kompletne akta administracyjne. Dodatkowo należy wskazać, iż organ nie może decydować za stronę, w jakim trybie ma zostać rozpoznany jej wniosek. Skoro w tym zakresie istniały wątpliwości organ winien zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie jego żądania. Należy zauważyć, iż wzruszenie postanowień zaskarżalnych zażaleniem, może także nastąpić ze względu na wady proceduralne w trybie wznowienia postępowania oraz w przypadku wad materialnych samego postanowienia, w trybie stwierdzenia jego nieważności. Podniesione kwestie winny być przedmiotem ustaleń organu ponownie rozpoznającego sprawę. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Orzeczenie o wykonalności oparto na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.