II SA/Ol 633/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym na skutek wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" o nałożeniu na B. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A (dalej zwanego skarżącym), kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Decyzja ta została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 marca 2016 r. W dniu 22 kwietnia 2016 r. (data nadania przesyłki pocztowej) pełnomocnik skarżącego skierował skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego wniosku podano, że przesyłka pocztowa zawierająca skargę została wysłana w dniu 12 kwietnia 2016 r., to jest przed upływem terminu do wniesienia skargi, na adres siedziby Głównego Inspektora Transportu Drogowego przy ul. A. Wskazano, że przesyłka ta została jednak zwrócona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 kwietnia 2016 r. z adnotacją doręczającego "ZWROT- adresat wyprowadził się". Pełnomocnik skarżącego ponownie nadał w dniu 22 kwietnia 2016r. przesyłkę pocztową zawierającą tą skargę na drugi, dostępny w aktualnej bazie kancelaryjnej, adres siedziby Głównego Inspektora Transportu Drogowego przy A. Zauważono, że Kancelaria pełnomocnika od wielu lat prowadzi sprawy skarżącego, a pisma wychodzące z Kancelarii wielokrotnie adresowane były na oba wymienione powyżej adresy siedziby Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Podkreślono, że adres tej siedziby przy ul. A, nadal jest powszechnie dostępny na różnych stronach internetowych, na dowód czego przedstawiono wydruki z wybranych stron internetowych. Podniesiono, że nigdy kancelaria nie otrzymała żadnego oficjalnego pisma z informacją, że adres siedziby tego organu jest nieaktualny; takiej adnotacji nie zawierała także przesyłka zwrócona w dniu 21 kwietnia 2016 r., na której odnotowano jedynie fakt, że adresat wyprowadził się. Oceniono, że w tych okolicznościach strona zachowała obiektywny miernik staranności przy składaniu przedmiotowego pisma. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie w razie uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1-4 powołanej ustawy, w przypadku uchybienia terminu do wniesienia skargi, strona powinna wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu, a ponadto równocześnie z wnioskiem złożyć skargę. Wskazane w powołanych przepisach przesłanki skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że nawet w przypadku zachowania przez wnioskodawcę warunków, o których mowa w art. 87 § 1-4 p.p.s.a., przywrócenie terminu będzie niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu było zawinione przez stronę. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ocenić bowiem należy, że pełnomocnik skarżącego, wnioskując o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, dopełnił warunków formalnych umożliwiających rozpoznanie tego wniosku. Wniosek ten został bowiem złożony za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 22 kwietnia 2016 r., a więc dzień po dniu, w którym - według oświadczenia pełnomocnika skarżącego - nastąpił zwrot przesyłki pocztowej zawierającej skargę, wysłanej uprzednio na, dostępny w bazie Kancelarii, adres siedziby Głównego Inspektora Transportu Drogowego przy ul. A. O zachowaniu przez pełnomocnika skarżącego warunków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi świadczy także wskazanie w treści tego wniosku okoliczności, które zdaniem pełnomocnika skarżącego, uprawdopodobniają brak jego winy w uchybieniu terminu, oraz wniesienie wraz z tym wnioskiem skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]". Jak już podano, spełnienie przez wnioskodawcę warunków formalnych, o których mowa w art. 87 § 1-4 p.p.s.a., umożliwia jednak Sądowi jedynie rozpoznanie takiego wniosku, które w istocie polega na ocenie, czy podniesione przez wnioskodawcę okoliczności wyłączają jego winę w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Kryterium braku winy, jako przesłanka pozytywna wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się jednak z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, w tym związanych z wnoszeniem skargi. Przy ocenie braku winy należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i uwzględniać jedynie te przeszkody, których strona nie mogła usunąć przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu swojej sprawy. Zdaniem Sądu, taką cechę niewątpliwie można przypisać, opisywanemu przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu, działaniu polegającemu na ustalaniu adresu siedziby organu w oparciu o dane adresowe będące w posiadaniu Kancelarii, a nie w oparciu o treść pouczenia zawartego w decyzji organu. Podkreślić przy tym należy, że w treści pouczenia, zawartego w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wskazano aktualny adres siedziby tego organu B. W tych okolicznościach uznać należy, że żadna z podawanych przez pełnomocnika skarżącego okoliczności uprawdopodabniających, w jego ocenie, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, nie może być uznana za przeszkodę, której nie można było usunąć przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zauważyć przy tym należy, że w niniejszej sprawie skarżącego reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, od którego niewątpliwie należy wymagać większej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Trudno jednak za profesjonalne uznać usprawiedliwianie swojej niestaranności, we wniesieniu skargi zgodnie z treścią zawartą w pouczeniu decyzji, informacjami dostępnymi na stronach internetowych, czy też oczekiwaniem przez pełnomocnika na oficjalne pismo z informacją, że adres siedziby organu jest nieaktualny. Organy nie mają bowiem obowiązku zawiadamiania kancelarii o zmianie adresu siedziby odrębnymi pismami, wobec czego, za wystarczające uznać należy wskazywanie prawidłowych danych adresowych, tak jak w niniejszej sprawie, w treści pouczenia zawartego w decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji