II SA/Ol 636/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Iławie na uchwałę Rady Miejskiej w Zalewie z dnia 22 grudnia 2021 r., nr XXXV/280/21 w sprawie ustalenia wysokości oraz zasad wypłacania diet i zwrotu kosztów podróży służbowych przysługujących radnym Rady Miejskiej w Zalewie stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Rada Miejska w Zalewie podjęła 22 grudnia 2021 r., na podstawie art. 25 ust. 4, 6 i 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, z późn. zm.; dalej: u.s.g.), art. 2 i art. 18 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowisko państwowe oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1834) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2000 r. w sprawie sposobu ustalania należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy (Dz. U. Nr 66 poz. 800 z późn. zm.), uchwałę nr XXXV/280/21 w sprawie ustalenia wysokości oraz zasad wypłacania diet i zwrotu kosztów podróży służbowych przysługujących radnym Rady Miejskiej w Zalewie. Prokurator Rejonowy w Iławie (dalej: Prokurator, skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na ww. uchwałę. Zarzucił temu aktowi istotne naruszenie art. 88 ust. 1 i 2 oraz art. 94 Konstytucji RP, art. 42 u.s.g. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461; dalej: u.o.a.n.) przez zaniechanie ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył tezy wyroków sądów administracyjnych i wywiódł, że uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet radnym jednostek samorządu terytorialnego jest aktem prawa miejscowego. Zacytował treść art. 88 ust. 1 i 2, art. 94 Konstytucji RP, art. 42 u.s.g. oraz art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 u.o.a.n. Stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem ww. przepisów, w konsekwencji czego Sąd powinien stwierdzić nieważności tego aktu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła oddalenie skargi w całości i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zgodnie z przyjętymi normami. Organ gminy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Rada Miejska podkreśliła, że zaskarżona uchwała była przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 11 stycznia 2022 r. PN.4131.30.2022, którym stwierdzono nieważność § 5 ww. uchwały. Rada Miejska uznała za niezasadne wnoszenie skargi na to rozstrzygnięcie, gdyż zaakceptowała w całości wywody prawne Wojewody, utożsamia się z nimi i przyjmuje za własne. Wskazała, że Wojewoda wywiódł, że uchwała nie jest aktem normatywnym w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.o.a.n., gdyż nie zawiera norm o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Za niesłuszne Rada Miejska uznała twierdzenie skarżącego, że zaskarżona uchwała winna być bezwzględnie ogłoszona w dzienniku urzędowym. Zauważyła, że uchwała dotycząca zasad otrzymywania i wysokości diet przysługujących radnym Rady Gminy oraz określająca sposób naliczania i wysokości należności wypłacanych radnym z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych odnosi się do praw i obowiązków określonej wąskiej grupy adresatów, a jednocześnie nie zawiera przepisów powszechnie obowiązujących. Trudno jest zgodzić się z poglądem, że zaskarżona uchwała ma charakter generalno-abstrakcyjny, dotyczący mieszkańca, który pełniłby w bliżej nieokreślonej przyszłości funkcję określoną w uchwale. Zdaniem Rady Miejskiej nie można twierdzić, że uchwała w sposób istotny narusza wymienione w skardze przepisy prawa materialnego. Gdyby nawet przyjąć, że dostrzeżone mankamenty uchwały są uchybieniami, to nie kwalifikują się one do kategorii istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Rada Miejska zauważyła, że w sprawie nie naruszono procedury podjęcia uchwały, gdyż organ stanowiący w całym procesie poprzedzającym czynności głosowania nad uchwałą nie uchybił trybowi jej podjęcia. Zaskarżonej uchwale można co najwyżej zarzucić nieistotne naruszenie prawa, co winno skutkować jej pozostawieniem obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest zaś ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia. Zgodnie z art. 147 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102; wyrok NSA z 27 listopada 2018 r. II OSK 2517/18, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996 r. SA/Gd 327/95, CBOSA). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.). Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna czy błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. W przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały, lecz ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W świetle powyższych kryteriów Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet radnych jednostek samorządu terytorialnego stanowi akt prawa miejscowego (zob. np. wyroki NSA: z 14 czerwca 2022 r. III OSK 5279/21; 17 listopada 2021 r. III OSK 4382/21; z 28 kwietnia 2020 r. II OSK 570/19; z 7 listopada 2017 r. II OSK 2794/16; z 29 stycznia 2015 r. II OSK 3270/14, CBOSA). Chociaż w żadnym akcie prawnym nie sformułowano legalnej definicji aktu prawa miejscowego, to w judykaturze przyjmuje się, że taki charakter mają akty normatywne zawierające normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w akcie definiują adresata przez wskazanie cech, a nie przez ich wymienienie z nazwy. Abstrakcyjność normy wyraża się natomiast w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty te muszą więc dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą zaś konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego mogą one regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów -obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych, przedsiębiorców (zob. np. wyroki NSA z: 25 września 2019 r. II OSK 2678/17; 20 września 2018 r. II OSK 2322/16; 13 grudnia 2016 r. I OSK 2243/16, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dla kwalifikacji danej uchwały jako aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie ma charakter norm prawnych i ich oddziaływanie na sytuację prawną adresatów. Przyjmuje się, że jeżeli uchwała zawiera przynajmniej jedną normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, to w sprawie możemy mieć do czynienia z aktem prawa miejscowego (zob. wyroki NSA z: 19 czerwca 2019 r. II OSK 2048/17, 20 września 2018 r. II OSK 2353/16, 25 lutego 2016 r. II OSK 1572/14 oraz z 11 września 2012 r. II OSK 1818/12; CBOSA). Zakwestionowana przez Prokuratora uchwała Rady Miejskiej zawiera normy abstrakcyjne, ponieważ diety mają charakter powtarzalny. Przepisy te mają charakter generalny, gdyż ich adresatem nie jest konkretna osoba, ale każdy mieszkaniec, który pełniłby określoną w tej uchwale funkcję. Wprawdzie krąg adresatów tej uchwały nie jest liczny, to jednak przez określenie go wspólną cechą, jaką jest pełnienie wskazanej w niej funkcji, przepisy te stały się generalnymi. Nie ulega również wątpliwości, że uchwała zawiera przepisy normatywne, na podstawie których jej adresaci uzyskali uprawnienia do diety. Uchwała ta została wydana na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 25 ust. 4, 6 i 8 u.s.g. Ponadto nie jest związana z kadencyjnością rady, co oznacza, że uchwała ta zachowuje ważność także po zakończeniu kadencji organu stanowiącego, który ją uchwalił. W § 6 zaskarżonej uchwały przewidziano, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia, przy czym odnosi się do diet wypłacanych od dnia 1 sierpnia 2021 r. Warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich aktów prawa powszechnie obowiązującego, jest jego ogłoszenie, co wynika wprost z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Jeżeli zatem uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące, to powinna być, zgodnie z art. 42 u.s.g., ogłoszona na zasadach i w trybie określonym w przepisach u.o.a.n. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 2 u.o.a.n. ogłoszenie aktu normatywnego, w tym aktu prawa miejscowego stanowionego przez organ gminy, w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. W myśl art. 4 ust. 1 u.o.a.n. akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Jak stanowi zaś art. 4 ust. 2 u.o.a.n. w uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3 (dotyczącego przepisów porządkowych), mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż 14 dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym. Z kolei art. 5 u.o.a.n. stanowi, że przepisy art. 4 nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że co do zasady akty normatywne wchodzą w życie i obowiązują od określonego terminu – z reguły 14 dni od ich ogłoszenia. Odstąpienie od konstytucyjnej zasady niedziałania prawa wstecz dopuszczalne jest jedynie wyjątkowo i tylko z usprawiedliwionych względów, gdy jest to konieczne dla realizacji wartości konstytucyjnej ocenianej jako ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 30 listopada 1993 r., K 18/92; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2002 r., K 47/01). Data wejścia w życie aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 kwietnia 2017 r. I SA/Łd 633/17, CBOSA). Dodać należy, że techniczne sposoby formułowania przepisów o wejściu w życie w przypadku aktów prawa miejscowego zawiera § 45 w zw. z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", wskazując możliwe do zastosowania brzmienia artykułów. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, a przepisowi o wejściu w życie aktu prawnego można nadać tylko takie brzmienie, które odpowiada jednemu z wymienionych. Podkreślić należy, że prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, gdyż jest warunkiem jego wejścia w życie. Akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie, nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. Dotyczy to całego zakresu normatywnego tego aktu, czyli wszystkich norm prawnych w nim zawartych. Niespełnienie wymagań formalnych w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego w zakresie należytej publikacji – wynikających z art. 41 ust. 1 i art. 42 u.s.g. w zw. z art. 13 pkt 2 u.o.a.n.– jest istotnym naruszeniem prawa, które powoduje konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości. Bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, że organ nadzoru prezentuje inne stanowisko w kwestii charakteru prawnego uchwały podejmowanej na podstawie art. 25 ust. 4 u.s.g. W ocenie Sądu jest to stanowisko błędne, z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Rada Miejska - w odpowiedzi na skargę - złożyła wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w stosownym terminie.