II SA/Ol 638/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Tadeusz Lipiński Beata Jezielska (spr.) Katarzyna Matczak Ewa Rychcik Przewodniczący Sędzia W SA Asesor WSA Asesor WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2005 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia "[...]" (doręczoną stronom w dniu 15 i 16 kwietnia 2004r.) Starosta na wniosek I. R. i P. J. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie budynku mieszkalno-usługowego położonego w O. przy "[...]". W uzasadnieniu podano, iż inwestor przedłożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z kompletem dokumentów, tj. projektem budowlanym wraz z uzgodnieniami oraz oświadczenie stwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od decyzji tej odwołała się I. D., zarzucając iż decyzja jest niezgodna z Prawem budowlanym i Kodeksem postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest spełnienie przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz dołączenie do wniosku dokumentów określonych w art. 33 ust. 2 powołanej ustawy. Ponadto przed wydaniem pozwolenia organ sprawdza projekt budowlany pod względem wymogów zawartych w art. 35 ust. l Prawa budowlanego. Wskazano, iż organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, należycie i wyczerpująco informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz zapewnił stronom czyny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Wprawdzie organ mylnie redagował do stron kolejne pisma, w których zawiadamiał o ponownym wszczęciu postępowania w sprawie, lecz chodziło jedynie o powiadomienie stron o ponownym rozpatrywaniu wniosku z dnia 14 lipca 2003r. W ocenie organu odwoławczego inwestor spełnił wymogi określone przepisami prawa, przedkładając niezbędną dokumentację. Podniesiono, iż z przedstawionego projektu budowlanego wynika, iż na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest wymagane wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazano, iż projekt budowlany odpowiada wymaganiom zawartym w art. 35 ust. l Prawa budowlanego, posiada wymagane opinie ł uzgodnienia i został wykonany i sprawdzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. W związku z tym organ nie mógł odmówić wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję skargę wniosła I. D. Podniosła, iż w jej ocenie projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją posiada wady i jest niezgodny z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniosła, iż usytuowanie okien budynku od strony należącej do skarżącej działki jest niezgodne z powołanym rozporządzeniem, gdyż uniemożliwia nadbudowę należącego do niej obiektu. Wskazała także, iż wykonane ocieplenie od strony jej działki zmniejszyło kubaturę ewentualnej rozbudowy o około 15 m2. Zarzuciła, iż pomimo dwukrotnych odwołań do Wojewody kwestia ta nie została zauważona przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśniono, iż są one bezzasadne, gdyż przedmiotowy budynek został wybudowany na przełomie XIX i XX wieku, zaś na granicy z działką skarżącej nie wprowadzono dodatkowych otworów okiennych. W dniu 13 maja 2005r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym podniosła dodatkowe argumenty dotyczące przedmiotowej decyzji. Podała, iż w dokumentacji budowlanej projektant nie dostosował się do przepisów Prawa budowlanego, w tym nie uwzględnił art. 5 powołanej ustawy, zapewniającego ochronę osób trzecich. Zarzuciła także, iż zaprojektowano odprowadzenie wody z połaci dachowej na budynek sąsiedni, zapominając o ochronie w postaci rynien dachowych czy rur spustowych. Ponadto projektant pominął całkowicie obciążenie śniegiem. Podała także, iż pozwolenie na budowę zostało wydane już w trakcie wykonywanych robót. Odpowiadając na powyższe zarzuty organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyjaśniając iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z art. 5 Prawa budowlanego. W tym zakresie bowiem pełną odpowiedzialność ponosi projektant i ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Podano także, iż z dokumentów znajdujących się w organie nie wynika, aby roboty budowlane zostały rozpoczęte przed wydaniem pozwolenia na budowę, a kwestię tę skarżąca poruszyła dopiero w piśmie skierowanym do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, iż zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie przed organami administracji publicznej jest dwuinstancyjne. Oznacza to, iż w przypadku wniesienia odwołania organ je rozpoznający nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej pod kątem jej zgodności z prawem, lecz rozpoznaje sprawę na nowo. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie rozpatrzył wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Należy zauważyć, iż jednym z zarzutów skargi jest fakt, iż ocieplenie ściany przedmiotowego obiektu od strony działki należącej do skarżącej wykracza poza granice nieruchomości należącej do inwestorów, a tym samym narusza granice należącej do niej działki. Okoliczność ta - mimo iż istotna dla sprawy - nie była przedmiotem badania przez organ w toku postępowania odwoławczego, zaś nadesłane na wezwanie Sądu dokumenty nie pozwalają na jednoznaczną ocenę słuszności tego zarzutu (na nadesłanej mapie zaznaczono jedynie granice działki, której dotyczy przedmiotowa inwestycja oraz działki sąsiedniej, nie naniesiono na niej jednak - wbrew wskazaniom Sądu - zarysu budynku w wersji wynikającej z projektu budowlanego. Natomiast dołączona dokumentacja fotograficzna rodzi przypuszczenie, iż zarzut naruszenia granic działki może być . uzasadniony). Nie można się przy tym zgodzić ze stanowiskiem organu, który ustosunkowując się do argumentów podnoszonych przez skarżącą stwierdził, iż nie ma on uprawnień do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z wymogami określonym w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106 póz. 1126 ze zm.). Zważyć należy, iż art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego stanowi iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zatem wymóg określony w powołanym przepisie odnosi się do całego procesu budowlanego, w tym także etapu projektowania. Ponadto zważyć należy, iż organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budo wlanymi (art. 35 ust. l pkt l lit. c Prawa budowlanego). Projekt zagospodarowania działki jest częścią projektu budowlanego. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, w której istnieją rozbieżności pomiędzy rozwiązaniami przyjętymi w projekcie architektoniczno-budowlanym a założeniami projektu zagospodarowania działki. Skoro bowiem projekt zagospodarowania działki wskazuje, iż projektowana inwestycja pozostaje w granicach działki należącej do inwestorów, podczas gdy istnieją uzasadnione przypuszczenia, iż projektowany sposób ocieplenia budynku prowadzi do naruszenia tych granic, to taka okoliczność wymaga podjęcia przez organ kroków w celu ustalenia stanu faktycznego. Jeśli bowiem - jak twierdzi organ - ustawowa zasada poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich odnosiłaby się jedynie do przedstawianego przez inwestora projektu zagospodarowania działki bez sprawdzenia, czy jest on zgodny z projektem architektoniczno-budowlanym, to prowadziłoby to de facto do obejścia prawa. Wskazać także należy, iż wyjaśnienia wymaga także podnoszona przez skarżącą okoliczność dotycząca bezpieczeństwa konstrukcji należącego do niej budynku w związku z remontem dachu. Zgodnie bowiem z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 póz. 690 ze zm.) wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Wprawdzie przedmiotem projektowanej inwestycji nie jest wzniesienie budynku, lecz z mocy § 2 ust. l powołanego rozporządzenia jego przepisy stosuje się także przy przebudowie budynków. Wobec powyższego uznać należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.