II SA/Ol 638/19

Dnia 15 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 roku sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku Spółki A z siedzibą w O. (dalej jako: Spółka) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Burmistrz Miasta i Gminy M. decyzją z [...] orzekł: 1. o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...], obr. [...], gm. M.; 2. że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podstawą prawną decyzji stanowił art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 84 i art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm.) dalej jako: ustawa o udostępnianiu informacji, § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 71) dalej jako: rozporządzenie z 9 listopada 2010r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wraz ze wnioskiem Spółki dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została przedłożona Karta informacyjna przedsięwzięcia. Na podstawie Karty ustalono, że planowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52b rozporządzenia z 9 listopada 2010r., kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Organ wskazał ponadto, że inwestycja będzie realizowana poza terenami obszarów prawnie chronionych, teren wnioskowanej inwestycji nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po wszczęciu postępowania organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako: RDOŚ), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej jako: PPIS) oraz do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (dalej jako: Wody Polskie) o wydanie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalenia jego ewentualnego zakresu. W odpowiedzi PPIS (opinia sanitarna z [...], znak [...]), RDOŚ (opinia z [...]., znak [...]) oraz Wody Polskie (opinia z [...], znak [...]) wydali opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. W tej sytuacji postanowieniem z [...] Burmistrz Miasta i Gminy stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego zamierzenia. Następnie organ I instancji wskazał charakterystykę przedsięwzięcia, a także szczegółowo wykazał z jakich względów inwestycja nie będzie generować negatywnych emisji, ani nie będzie oddziaływać na faunę, florę, grunty oraz wody. W celu zlikwidowania bądź zminimalizowania uciążliwości dla środowiska organ nałożył na inwestora obowiązek podjęcia działań - na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji, wskazanych w wydanej decyzji, a także w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i w opiniach RDOŚ, PPIS oraz Wody Polskie. Od tej decyzji J.B. - właścicielka sąsiedniej działki, wniosła odwołanie domagając się przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i jego mieszkańców. Podniosła, że kupiła swoją działkę z zamiarem osiedlenia się na niej i prowadzenia gospodarstwa ekologicznego. Tymczasem planowana elektrownia fotowoltaiczna może generować pole elektromagnetyczne o dużym natężeniu, które będzie miało negatywny wpływ na jej organizm. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], Rep. [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na wytwarzaniu energii elektrycznej z energii słonecznej, dzięki zastosowaniu specjalnych modułów fotowoltaicznych na terenie rolniczym. Okoliczne tereny to grunty rolne, łąki i pastwiska. Działki inwestycyjne mają powierzchnię 13,47 ha, z czego pod wnioskowaną inwestycję zagospodarowana zostanie powierzchnia 2 ha (w tym powierzchnia pod panele fotowoltaiczne około 0,6 ha). Zainstalowane zostaną panele fotowoltaiczne wraz z infrastrukturą techniczną (konstrukcje i elementy montażowe, panele fotowoltaiczne, inwertory, okablowanie solarne, kontenerowa rozdzielnica, układy pomiarowo-zabezpieczające, linie kablowe, instalacje odgromowe, pozostałe oprzyrządowania). Instalacja ta będzie mieć charakter bezobsługowy, parametry pracy oraz bezpieczeństwo instalacji będą monitorowane automatycznie. Inwestycja nie będzie zużywać gazu ani wody. Przewidywany okres eksploatacji farmy wynosi 25 lat. Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymagało ono obligatoryjnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzenie takiej oceny było uzależnione od stanowiska organu I instancji zawartej w postanowieniu z [...], które zostało wydane po uzyskaniu opinii trzech organów wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 1-2 oraz pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji. W postanowieniu tym orzeczono o braku potrzeby przeprowadzenia takiej oceny, zgodnie ze stanowiskiem organów opiniujących. Następnie w sentencji decyzji organ I instancji stwierdził, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast w uzasadnieniu decyzji wskazano na konieczność podjęcia przez inwestora działań - na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia - zmierzających do minimalizowania uciążliwości dla środowiska, które wynikają z Karty informacyjnej przedsięwzięcia, a także z opinii RDOŚ z [...]. Inwestor nie może tych działań pominąć. Poza tym Kolegium wskazało, że z dołączonych do akt sprawy dokumentów (Karty informacyjnej przedsięwzięcia) wynika, iż pole modułów fotowoltaicznych nie ma najmniejszego wpływu elektromagnetycznego na otaczające środowisko, a także na ludzi. Dopuszczalne normy pola elektromagnetycznego nie zostaną przekroczone, planowana inwestycja generować będzie jedynie znikome pole elektromagnetyczne. Poza tym zasięg oddziaływania elektrowni fotowoltaicznej nie rozciągnie się poza teren dwóch działek inwestycyjnych, a zatem nie można przyjąć, że wywrze niekorzystny wpływ na działkę należącą do skarżącej i na ludzi przebywających na tej działce. Na powyższą decyzję J.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 11, art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.) dalej jako: k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a w szczególności brak wyjaśnienia rzeczywistego charakteru urządzeń jakie mają być zamontowane przez inwestora, w tym dokładnego zbadania jaką w rzeczywistości energię elektryczną będą wytwarzać oraz jak będzie ona oddziaływać na okolicznych mieszkańców; - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej; - art. 84 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia obszaru oddziaływania pola magnetycznego wytwarzanego przez projektowaną inwestycję, z uwagi na bardzo bliską odległość od budynków (25 m); - § 314 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1056) poprzez jego niezastosowanie i brak zbadania czy wybudowanie na analizowanym obszarze farm fotowoltaicznych może skutkować wytworzeniem na tyle wysokiego pola elektromagnetycznego, że w przyszłości uniemożliwi to wybudowanie na sąsiadujących działkach budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W uzasadnieniu wskazano, że ze względu na niewielką odległość planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych - zaledwie 25 m, nie można uznać, że farma fotowoltaiczna nie będzie oddziaływać na zdrowie mieszkańców sąsiednich działek. Zdaniem skarżącej, Kolegium powinno było wnikliwie przeanalizować postępowanie organu I instancji pod kątem zarzutów podniesionych w odwołaniu i następnie uzasadnić przekonywująco swoją decyzję. Zarzucono, że w postępowaniu nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia obszaru oddziaływania pola magnetycznego wytwarzanego przez planowaną inwestycję, jak również nie przeprowadzono analizy w kontekście oddziaływania tej inwestycji na mające powstać w ciągu najbliższych lat domy, gospodarstwo ekologiczne na sąsiednich działkach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie wyjaśnił, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm pola elektromagnetycznego, generowane będzie jedynie znikome pole elektromagnetyczne. Na rozprawie w dniu 15 października 2019r. skarżąca wyjaśniła, że kupiła działkę rolną z możliwością zabudowy. Dla terenu nie ma planu miejscowego, ale dla dwóch działek były wydane warunki zabudowy po 6 domów dla każdej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, tj. do dnia 24 września 2019r. na podstawie art. 4 ustawy z 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r. poz. 1712) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji oraz w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia z 9 listopada 2010r., a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor zatem, przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1-1b ustawy o udostępnianiu informacji, obowiązany był do wystąpienia do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis z kolei wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w tym artykule, przy czym art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji obliguje ten organ do uprzedniego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego inspektora sanitarnego oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z 20 lipca 2017r. - Prawo wodne. Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany zatem do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mając na względzie stanowisko ww. organów opiniujących. W przypadku zaś, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji), wydaje również postanowienie. Następnie, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji). Zauważenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to dokonanie oceny co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Białymstoku z 15 maja 2018r., sygn. II SA/Bk 870/17, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako: CBOSA). Podkreślenia wymaga, że zakres dokonywanej przez Sąd kontroli, zapadłych w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięć, obejmuje także postanowienie z [...] Burmistrz Miasta i Gminy stwierdzające brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie to jest bowiem niezaskarżalne (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2016r., sygn. II OSK 2507/14, dostępny w CBOSA). Trafność jego jest badana zarówno przez organ odwoławczy przy rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji, jak też i przez sąd administracyjny rozpoznający skargę od decyzji organu II instancji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji, opinii RDOŚ, PPIS i Wód Polskich, w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Opinie tych organów zgodnie jednak wskazywały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ I instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z takim reżimem organ dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom wynikającym ze wskazanego przepisu i zasadnie, na mocy art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Sąd podziela stanowiska obydwu orzekających organów o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W jego ocenie, organy dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tej mierze oparły się nie tylko na wydanych przez organy opiniujące opiniach, ale też na informacjach zawartych we wniosku inwestora oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dokumenty te zawierają informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonano szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 - 3 ustawy o udostępnianiu informacji. Za niezasadny należy zatem uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Zebrały one materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Nie można również uznać, że doszło do naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia obszaru oddziaływania pola magnetycznego wytwarzanego przez projektowaną inwestycję, z uwagi na bardzo bliską odległość od budynków (25 m). Jak słusznie wskazały organy, powierzchnia zabudowy planowanego przedsięwzięcia wynosi do 0,6 ha i nie rozciągnie się poza teren dwóch działek inwestycyjnych o łącznym obszarze 13,47 ha (Karta informacyjna przedsięwzięcia - k. 5 akt administracyjnych). Zatem nie można przyjąć, że przedsięwzięcie wywrze niekorzystny wpływ na sąsiednią działkę rolną należącą do skarżącej. Poza tym z opinii RDOŚ wynika, że planowana inwestycja nie stanowi zagrożeń dla środowiska naturalnego oraz dla zdrowia społeczności lokalnej. Należy podkreślić, że okoliczność faktyczna jest ustalana w postępowaniu administracyjnym przy zastosowaniu reguł dowodowych, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i art. 80 k.p.a., statuujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Przepisy te konkretyzują sposób realizacji zasady dochodzenia prawdy materialnej, czyli zgodnej z rzeczywistością, unormowanej w art. 7 k.p.a. Jeżeli na podstawie swobodnej oceny, do której uprawnia i zobowiązuje art. 80 k.p.a., organ ustalił okoliczność faktyczną w oparciu o dowody zebrane w sposób nienaruszający art. 77 § 1 k.p.a., to znaczy, że nie ma podstaw do uzupełniania materiału dowodowego. Inaczej mówiąc, jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przeprowadzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby sprzeczne z istotą regulacji zawartej w art. 78 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 4 grudnia 2018r., sygn. II SA/Ol 653/18, dostępny w CBOSA). Skoro na podstawie innych dowodów organy ustaliły, że planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego oraz dla zdrowia społeczności lokalnej, to brak było podstaw do przeprowadzenia kolejnego dowodu w postaci opinii biegłego. Nie doszło również do naruszenia § 314 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak słusznie zauważyło Kolegium, przepis ten dotyczy zakazu lokalizacji budynków na tych terenach, na których już występuje przekroczenie poziomu oddziaływania pól elektromagnetycznych. W rozpoznawanej sprawie przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania, gdyż organy rozstrzygały jedynie w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.